Dag Nette Man, Dag Moeilijke Man

Ik zat afgelopen zaterdag in een zonovergoten treincoupé, op weg naar Utrecht CS. Naast mij kwam een man zitten. Ergens in de zestig gok ik. Een Surinamer met een glimmende zwartblauwe huid, rustige uitstraling. Zilverkleurig montuur en zwarte hoed. Een nette zwarte pantalon met donkere, gepoetste loafers eronder. Hij was verder gehuld in een wat misplaatste jas. Daar bedoel ik mee dat zijn jas geen recht deed aan de rest van zijn gesoigneerde voorkomen. Het was zo’n robuust regenjackding met geometrische vlakverdelingen in blauw en wit. Heul lelijk. Met op het rechterschouderpand zo’n reflectorlabeltje. Wat ook niet helemaal een match was, was de rugzak. Zo’n grijze muis-exemplaar in, u raadt het al; stemmig grijs. Het was wel een East Pak. Dat dan weer wel.

Uit de rugzak haalde de man een zwarte lederlook map. Hij klapte het open en daarin openbaarde zich in de sleuf van de map, een A-4 met daarop een keurig geprint reisschema. Met gele en roze markers had hij de tijden en plaats van bestemming nog eens extra gearceerd. Er stonden ook wat aantekeningen bij met blauwe pen. Prachtig om iemand nog zijn reis te zien controleren op een manier van voor de eeuwwisseling. Had hij een mobiele telefoon gehad waarop hij zijn reis zou checken, dan had ik niet eens opgekeken. De man bestudeerde zijn reisschema aandachtig op een manier die een hoge mate van ordentelijkheid verklapte. Hij checkte, gezien zijn non-verbale communicatie, het reisschema een paar keer opnieuw. Just to make sure he didn’t miss a thing. Intrigerend. Waar zou oom Winston naartoe gaan op deze zonnige zaterdag? Welke bestemming mocht hij beslist niet missen dat hij steeds opnieuw checkte of hij wel op schema zat? Welke bestemming op deze zonnige zaterdag vereiste een scherpe vouw in zijn pantalon en had hij speciaal zijn hoed voor deze gelegenheid afgestoft? Oom Winston heeft tussen Rotterdam cs en Utrecht cs zeker vier keer zijn map met reisschema in zijn rugtas gestopt en weer opnieuw eruit gehaald. Just to be sure to not miss a thing.

In Utrecht had ik mijn laatste Talentacademieklasje als mentor voor dit jaar. Hierna volgen de afrondende workshops en scriptieschrijven voor het klasje van 25 ´talenten´. De studenten kregen college over de toepassing van het CDA-gedachtengoed. Maar eerst werd er stevig gediscussieerd over wat dat gedachtengoed nou eigenlijk was/is. De gastdocent is geen onbekende voor mij, al een tijdje werkzaam voor het wetenschappelijk instituut van het CDA en docent rechtsfilosofie aan de Universiteit Leiden. ´Wat moslims zouden kunnen leren van het gedachtengoed´, was zijn wat eenzijdige stelling. Met opzet naar het bleek. Want hij wilde porren, de verschillende sentimenten rondom dit onderwerp op scherp stellen. Dat lukte heel aardig met zoveel CDA´ers met evenzoveel uiteenlopende meningen. En dat was ook helemaal prima. Voor het CDA blijft de wel/niet relevantie van de C in de partij een tamelijk eindeloze discussie. Progressieven en conservatieven die ideologisch touwtje zitten te trekken. Dat leverde behalve amusante discussies, soms ook wat lastige interacties op. En dat was ook helemaal prima. Nogmaals, zoveel CDA´ers, zoveel meningen. Kortom, een boeiend college op een zonovergoten zaterdag in het Utrechtse. Na afloop kwam ik op mijn weg naar Uut CS een van de studentes tegen. Ze keek wat beteuterd voor zich uit en reflecteerde op het zojuist gevolgde college met een ´ik vond het een moeilijke man.´ Ik vroeg haar waarom ze dat vond. ´Ik vond hem gewoon moeilijk te volgen. Maar goed, voor iedereen zal het anders geweest zijn.´

Het was een zonnige zaterdagochtend in Utrecht. Waar een nette gesoigneerde man met een detonerende jas en rugzak zijn weg vervolgde naar een ongetwijfeld voor hem belangrijke bestemming. Waar een uiterst slimme man niet voor de meest makkelijke weg koos om zijn verhaal te vertellen. Hun doelgerichtheid riep vragen op. Waar ging de man naartoe? Waarom was deze man zo moeilijk te volgen?

Het was zonnig in Utrecht. Het was de ochtend van de Nette Man en de Moeilijke Man.

Make Midgets Great Again

Na de overweldigende reacties op mijn idee om een fashionblog voor midgets te starten, is hier dan mijn eersteling. Een heerlijk blog over minimode met een heuse fashionshoot op mijn favoriete Bi-Bu-Bali. Met kleding die ik zowel thuis als uit draag. Ik noem een shirt om in uit te brakken én om in te shinen op straat. Of wat dachten jullie van een blouse geschikt voor het zware kantoorwerk en om een avondje in te zwierelieren tegelijk? En het allerbelangrijkste: alles is 100% midgetproof.

Durf de dork in je accentueren
Het donkerblauwpaarse shirt met ‘Dork’ erop kocht ik een paar jaar terug op de mannenafdeling van Topshop in Bali. Ben er echt verknocht aan en huppel er graag thuis in rond. Nu de de trend met bedrukte shirts opnieuw wordt geplugged alsof zinloze opdrukken nooit eerder fashionable waren, kan deze ook prima op een spijkershort. Minpunt: het is echt hardcore, degelijke katoen en maat XL. Dus ik prop me een ongeluk om het shirt in short weg te werken. Pas dus op dat je uhm geen propje wordt. Of wat tegenwoordig ook (weer) helemaal hip is: leg een knoop schuin voor in le shirt en klaar is klara.
Conclusie: Propje of niet, origineel is het allemaal wel. Beter dan dat random ‘Boef’ of erger: ‘Girlboss’ op je borst.

Wat er onder de streep overblijft
Ik hou wel van een streepje. Alleen moet je daar verschrikkelijk mee oppassen als je klein bent zoals ik. Niet te brede strepen maar ook weer niet te ielerig. De streep die ik op de foto draag vind ik precies goed. En geinig, vanwege het op de feauteau niet zichtbare, subtiele glittertje erin plus de mooie navykleur. Minpunt: het is nogal dikke katoenen stof dat nergens flatteert. Waarom dan toch gekocht? Is dit serieus een vraag? Enfin, we moeten door. Voor de foto heb ik het shirt in een strandsetting geknald en gecombineerd met m’n witte Ariana Grande-heels om een *kuch* beachlook te creëren. Whatever that may be.
Hoe ik dit shirt verder draag:
– in de zomer als shirt over bikini als het fris wordt
– op een donkere skinny. Geen witte, om het Libellevrouw-effect te vermijden
– als thuisshirt nummer 3001

Bloemenmeisje maar dan niet truttag
De schöne bloemenunit in zwart, fuchsia en petrol, met de nu zo gehypte jaren zeventig flaremouwen heb ik gescoord bij &OtherStories, het upscale zusje van H&M. Ze hebben prachtige items met superb pasvorm en mooie details in de afwerking. En lieve midgets, ze gaan tot maat 34(!). Deze blouse is een maat 36 in de wetenschap dat rayon nog een beetje krimpt in de was. Het wordt in elk geval een van de supersterren in mijn kast want heul multifunctioneel. Kan naar werk met een scherpgesneden zwarte pantalon of, casual met shorts vol rafels en gaten, alsof een pitbull je net heeft aangevallen. En zeer draagbaar naar feestjes. Gewoon pimpen met slechts één hysterische SIGNATURE-oorbel in je arme oorlel en fissa kan beginnen. Conclusie: deze blouse is een lekker ding voor lekkere midgets.

vlnr: shirt van Topshop for men, stilettosandalen: &Otherstories. Shirt: Brandy&Melville, bra H&M. Blouse: &OtherStories, jeansshort: H&M. Shirt: Zara, pumps: shoppingmall Manado

vlnr: shirt van Topshop for men, sandalen &Otherstories. Shirt Brandy&Melville, bra H&M. Blouse &OtherStories, jeansshort H&M. Shirt Zara, pumps shoppingmall Manado. Montuur Bryce van Ace&Tate

Classy sexyness
Nog een shirt in de categorie ‘streepjes mogen’, maar dan subtieler, is dit exemplaar in rood-gebroken wit. Van ragfijn katoen met superdiepe V-hals. Typisch zo’n shirt waar je zichtbaar lingerie van het type classy lady onder kan en mag dragen. En omdat in de moderepo’s van nu, de meeste modellen superoningeïnteresseerd slash zwaarmoedig slash poepsjagrijnig met ‘ik heb warrig haar door haarlak maar het moet natuurlijk lijken’ kijken, ziehier mijn poging daartoe.
Conclusie: Als je klein bent, probeer dan het accent te leggen op de dingen die je zelf het mooist vindt. Heb je korte beentjes maar een mooi decolleté, you know what to do.

Mijn midgettips
– prints en teksten. Het mag allemaal, mits gecombineerd met verder rustige items
– wanneer je shirts en blouses graag maatje groter draagt, let dan op de stof. Het moet makkelijk weg te moffelen zijn in je broek of rok

PS: die geweldige zwarte stilettosandalen gezien op de Dork-foto? Ja? Dan zeker niet goed opgelet want ik doe hier aan ernstige schending van de klassieke moderegel die luidt: draag bij voorkeur nudeleurige shoes op blote huid, dan verleng je optisch je benen. Moraal van dit verhaal: dat het hoegenaamd niemand boeit. Want je draagt wat je zelf lekker vindt, zolang je niet voor paal loopt. Laat je look dus altijd ff checken door een objectieve freundin/vriend. Of beter: kweek een flinke portie zelfvertrouwen. Shinen met je fijne petite postuur doe je zelf, heb je niemand anders voor nodig. Succes, kus en tot de volgende fashionpost!

DONE!

Tis volbracht. Ik heb het gedaan, afgevinkt met een goed gevoel. Al in NL had ik talloze slapeloze nachten stukgeslagen. Ook op Bali sloeg de insomnia hard toe, de dagen voorafgaand aan papa’s herdenking. Ik zag er tegenop, echt niet-nor-maal. Gaan we weer. Weer met die hele emokaravaan het vliegtuig in. Ik wilde niet. Maar, afgelopen weekend was het weerzien met pa (zijn rustplaats) en familie boven verwachting, buitengewoon fijn te noemen. Om te beginnen heeft mijn stiefmoeder Frieda een soort wederopstanding beleefd: acht maanden zat ze in een zwaar depressief hol. Ze kon pa’s overlijden niet handelen. Maar sinds januari is ze gelukkig verlost uit haar eigen donkere dungeon. Dankzij stevig lobbywerk van familie, vrienden en haar arts. Ze kwam me in Manado ophalen in een chique, stemmig oranje robe. ‘Het rouwen is voorbij, ik draag weer kleur.’ Eindelijk konden we op een geciviliseerde manier bijkletsen en terugkijken naar een intens en bewogen jaar. En rolde ik bijkans van de bank vanwege haar geestigheid. De Frieda-grapjes die ik vorig jaar zo enorm moest missen.

Ook kostelijk: mijn eerste avond op Manado ben ik op gepaste wijze ontgroend. Twee familieleden reden mij naar de Manado-boulevard richting de beruchte 24-uurs eettent ChoCho, waar ik werd volgestopt met tien verschillende bereidingen van varken. Om 23u ‘s avonds mensen. Lord have mercy kermde ik nog, wijzend naar een alarmerend uitdijende buik. Hielp allemaal weinig. Eten zul je. En als rechtgeaarde Menadonees doe je dat met je rug recht totdat je onder de tafel kukelt. Maar uiteraard niet voordat je het slotakoord van een Manadonese dis, een empanada of tien en een bord met puding coklat hebt weggetijgerd. Aangekomen bij familie thuis kon ik gelijk doorrollen naar het ouderenprogramma: omie Thelma, de zus van Frieda, een krasse tachtiger, was speciaal opgebleven om het hele repertoire Nederlandsche kinderliederen met mij te battlelen. We zongen saampjes ’Drie kleine kleutertjes’, waarbij ze mij (!) bij het refrein een paar keer snoeihard moest corrigeren. Het was hilarious.

Met stiefmoeder de volgende dag naar pa’s graf gegaan. Ik voelde me rustig en heb pa gedag gezegd. Hij lag er prima bij, mooie bloemetjes op het graf, het stukje grond netjes onderhouden. Ik was best verbaasd dat ik me zo chill voelde. Maar het is eigenlijk bloody simple. Als ik hier ben, dan ben ik thuis. Heb ik familie binnen handbereik en ligt pa rustig om de hoek in zijn kist te chillen. Hier voel ik de afstand niet, die ik dus wel voel als ik in NL ben. Kortom, Ik zag dat het goed was en pa zag het ook, voelde ik.

Mijn vlucht naar Manado had ik met opzet zo gepland, dat ik een zondagkerkdienst kon meepikken. Omdat ik weet dat pa het altijd gezellig vond als ik meeging. Omdat ik weet dat hij het waardeert dat ik als zijn vertegenwoordiger de hele liturgie uit volle borst meezing (zo handig dat al die liedjes op grote schermen worden geprojecteerd). Dus zat ik links vooraan op pa’s plek in zondagse jurk met passende stilleto’s naar een nogal ernstige preek te luisteren. Ik heb de pech dat ik in de aanloopperiode naar Pasen zit. Dus het is wekenlang pure ik lijd, jij lijdt ik heb geleden, wij lijden-indoctrinatie (sorry pa). Dit is een van de redenen waarom ik altijd zeg dat ik een gelovige achtergrond heb, maar zelf niet geloof. Althans niet op de manier waarop my fellow hometowngenoten dat doen. Mij te intens, te heftig. Maar ik respecteer het, en in het bijzonder respecteer ik dat pa troost en vreugde putte uit het geloof. Dat weet pa, en hij zag (en hoorde) dat het goed was.

Op maandag was pa’s herdenking en tegelijkertijd stiefmoeder’s verjaardag. Inmiddels heb ik het hele concept van een Manadonese fissa omarmd. Die bestaat uit vier onderdelen: 1) gebed 2) eten 3) karaoke 4) disco en arak atten. Dus sprak de huisdominee lovende woorden over de veerkracht van Frieda, het feit dat ik speciaal was overgevlogen en dat pa dit prachtig had gevonden. Daarna werden honderd genodigden gefêteerd op Manado Cuisine (porky). Ik heb uiteraard zwaar ingezet op punt 3, waar ik mijn karaokeskills naar een next level wist te tillen met een paar heel behoorlijke Whitney Houston adlibs-units. Later op de avond knalden de boxen uit elkaar van de disco. En mijn hoofd ook. Van de arak (33%). Het voelde supergoed en pa vond dat vast ook. Hij hoefde mij in elk geval niet op te halen van een uit de hand gelopen feestje, want ik was immers al thuis. De epische tropische regenbui die later op de avond het feestterrein en de straten van Tondano schoonspoelde, was het enige moeilijke moment. Ik weet van vorig jaar dat ik heftig huilend de slaap niet kon vatten toen het snoeihard regende op de avond na pa’s begrafenis. Het idee dat hij daar koud en nat, moederziel alleen onder de grond lag, maakte me intens verdrietig. Nou vooruit, er waren twee moeilijke momenten in Manado afgelopen weekend. Behalve de regenbui, was het opstijgen van Sam Ratulangi International Airport, het wegvliegen van Manado erg taai. Manado vanuit de lucht gezien is erg indrukwekkend: bergketens, groene valleien, dat werk. Dat pa daar ergens tussen ligt te rusten, imponeert en ontroert. Niet huilen was en ís geen optie bij dit terugkerende onderdeel.

Het is volbracht, ik heb het gedaan pa. Ik heb er een goed gevoel aan overgehouden, een jaar na dato. Maar ik zal altijd momenten hebben dat het taai is. Dan laat ik een traantje of twintig. Maar weet dat dat is omdat ik intens van je hou. Tot de volgende keer!#fransbernhardbedankt