‘Hallo Funko Pops, wat heeft U een groot hoofd!’

Het algoritme van Facebook is onnavolgbaar. Ik snap dat ik vaak fashion- horecagerelateerde ads in mijn timeline krijg, maar een sale-banner van avvi.nl deed bij mij geen noemenswaardige bel rinkelen. Dus ging ik even in de koekeloermodus. In de gauwigheid zag ik een scherm vol merchandise uit de gamewereld en Marvel. Nu ben ik best een sucker voor geinige gadgets van bijvoorbeeld Disney en Marvel, maar het blijft altijd bij kijken. Ik voel me niet geeky genoeg om, let’s say, een Flash Gordonpop te regelen voor onder mijn palmplant. Maar soms spookt het wel door mijn hoofd, dat zo’n unit best een grappige gimmick is in mijn vrij monochrome interieur met taupe- en witte accenten. Anyway. Ik klikte op de sale-categorie die zo loud en shouting mijn tl binnenstormde: ‘Funko Pops’ waren blijkbaar in de sale. Batman, Spiderman, Catwoman. Maar ook een Harry Potter, Carice-Melisander- van Houten en Sherlock van vinyl keken mij vanuit hun kartonnen dozen met venster aan. En dan denk je onvermijdelijk: ‘ja en? Is niet boeiend.’

Dat dacht ik ook, ware het niet dat deze Funko Pops, vinyl poppetjes zijn van max. 10 cm lang. Met als absolute hoogtepunt een uitvergroot mangahoofd op het rompje. Wat de überheroes Batman, Spiderman en Catwoman direct een geestige uitstraling geeft. Ook zijn de pops heel gedetailleerd gemaakt. Van het jasje, de gedrapeerde jurk, Hedwig, de uil van Harry Potter. Het is entertainment op de vinylmillimeters. Had ik die donkere, ronde kraaloogjes al genoemd? Die pops keken mij aan en ik smolt weg. Dat werk. Daarna dook ik direct diep in de wereld van Funko Pops. Een Amerikaanse uitvinding, niet heel gek met voornamelijk Marvel-karakters in pops-vorm. En die, om eerlijk te zijn, wel al eerder in mijn blikveld was geslopen: mijn kleine nichtje heeft Funko Pops van Star Wars (dankzij haar moedert, mijn zusje, die Star Wars-geek is. Krijg je dat inderdaad). En toen collega-schrijfster ondernemer, Chinouk Thijssen een Cruella deVille Funko Pop op haar Instagram postte was ik finaal om. Ik moet dit. En wel nu.

Winehouse: 'you must be Valerie' Adler: 'uhm no, my name is Irene.'

Winehouse: ‘you must be Valerie’ Adler: ‘uhm no, my name is Irene.’


Voor de peoples die mij nu een beetje schamper zitten uit te lachen; lach maar. Googlet U maar even, selecteer meteen 26 pops per scherm, en ontdek dat u niet van steen bent. Funko Pops zijn namelijk een regelrechte invasie in het deel van je brein dat de kind-dingen regelt. iets met irresistable. Inmiddels ben ik Funkofan next level en lid van zo’n Facebookgroep. Ik vroeg meteen supernieuwsgierig op basis van welke criteria men pops koopt. Hysterische replies natuurlijk. Van peeps die heftig de collectibles van Game of Thrones en Star Wars verzamelen (want alle pops komen in beperkte oplage). Tot reacties van ‘ik bewaar mijn pops in dozen tegen verkleuring en blijven zo meer waard’ en ‘waar ik wat mee heb, en dat is euh alles’.’ Owja: je pops laten signeren op een Comic Con door Benedict Cumberbatch (Sherlock) is ultiem bucketlistding onder de pops-verzamelaars. Fascinerend. Ik heb, gezien de prijs van zo’n poppetje (gemiddeld 12,95 tot 40 euries voor heel exotische exemplaren), meteen criteria voor mezelf opgesteld. Om hoarder-symptomen en ander impulsief koopgedrag tot een minimum te beperken.

Leest u even mee?

Ik-zweer-het-je, ik koop alleen pops die:
1 ik ken van films, tv-series, of bekende personen zijn
2. qua outfit en kleur passen in Le Interieur
3. ik niet ken van de films en/of series waarin ze spelen, maar waarvan ik de outfits vet geweldig vind
4. volwassen zijn. Dus geen Dory en geen Ariel van Disney
4a. conclusie: wat is dit een verschrikkelijke tijdlijn-ontdekking eigenlijk.

Maar even serieus mensen. Ik heb nu Irene Adler (Sherlock) en Amy Winehouse. Op mijn lijst staan Elizabeth Keen (The Blacklist), Jessica Jones (Netflix tv-serie), de orang utan Maurice van Planet of the Apes (duh) en Hillary Clinton. Als ik deze pops heb, dan stopt deze idioterie accuut. PS: 29 oktober ben ik jarig. Dank u.

Ja, ook jij bent nieuwsgierig naar FUNKO POPS.

Westsidezooi

De West-Kruiskade. Ik weet. Ik heb er al een paar dingen over geschreven. Het is ook makkelijk scoren als je er sinds een jaar slechts twee koprollen vandaan woont. Zo schreef ik eerder een blog over mijn zachtaardige huisarts die veel (junks en prostituees) in zijn praktijk voorbij heeft zien komen. En eentje over de West-Kruiskade zelf als onneembare vesting vol B-circuit straatgasten met hun leleke bakken. Een straat waar het de hel is voor fietsers zoals jij en ik. Over de snackbar om de hoek die een heel slechte kopie is van Kentucky Fried Chicken (door de slogan en look&feel letterlijk te kopiëren). Waarvan de Hindoestaanse eigenaar met priemende ogen nietsontziend over zijn nep-Kentuckytoko waakt. Zelfs de klanten die antisociaal gedrag vertonen eten hier eerbiedig en rustig hun kippetje op.

Van de week liep ik weer door mijn multiculi (ik haat dit woord) hindernisbaan. Voorbij een bakfietsmama die twee plastic Aldi-shoppers XL aan knusse weekendboodschappen had ingeslagen. Voor een bedrag waar de gemiddelde Westkruisert een maand of twee op moet teren. Voorbij een groepje Turken en Surinamers, waarbij een potige Surinamer een pokdalige Turk in houdgreep op de grond hield. Ze hadden ook publiek: een Turkse papa die het redelijk opgefokte stelletje gadesloeg, met een baby met porseleinkleurig gezichtje op de arm. ‘Hij doet agressief, bedreigt personeel met mes’ hoorde ik nog net in de BBQ-walm toen ik langszij dit sterk staaltje burgerplicht mijn weg vervolgde. Nog geen twee deuren verder geniet een vader en zijn blondekrullenkind op een bankje van een ijshoorntje bij ijsboer de IJssalon.

Wat langzamer –want ze zijn met veel-, loop ik voorbij een groep Chinezen die hoogstwaarschijnlijk door de Lonely Planet afdeling China naar dit deel van Rotterdam zijn genavigeerd. Vooral het stuk West-Kruiskade ter hoogte van wijkpark Oude Westen en Kruisplein, is het domein van de wok, de ramen, sushi, kampongfood, massages&nail en de Oriental supermarket. De Chinese toerie’s kijken hier gebiologeerd naar hun eigen achterland. Alsof ze voor het eerst de zonnebloemen van Van Gogh zien. Ik moet me een weg banen tussen deze generatie selfie-Chinezen.

Daarna bots ik bijna tegen twee alcoholisten op. Beiden in campy jaren tachtighemdje gestoken, en beiden in het bezit van knalrode neuzen. Zo op het oog zijn de drinkebroers in geanimeerd gesprek. Hoewel lam, lijken ze in opperbeste stemming. Kan ook niet anders onder deze aangename temperaturen. De zon doet ook op de West-Kruis goede zaken. Dat is vaak ook het moment dat de ouden van dagen van verzorgingstehuis Humanitas Leeuwenhoek worden gelucht aan de straatkant. In te ruime pakken zitten tengere, grijze Surinaamse mannen, verschrompelde vrouwtjes met kleurrijke jurken en grote zonnebrillen te keuvelen in Antiliaans op de houten bankjes, hun bewogen leven overdenkend. Leeuwenhoek is zo’n verzorgtehuis dat ‘midden in de samenleving’ staat. De houten bankjes worden vaak geconfisqueerd door hangjeugd, verdrietige jeugd, opgefokte stelletjes, junks. Al dan niet in gesprek met de inwoners die eigenlijk nog het meeste recht hebben op die chillbankjes. Maar dit is ook mooi, alles voor de ‘midden in de samenleving’-propositie. Ten minste, als alles goed gaat en het niet uit de hand loopt zoals daarnet, met die Turk en Surinamert.

De West-Kruiskade. Ik raak er niet over uitgepraat. Hoeft ook niet. Als ik er niks meer over heb te vertellen dan is het pas goed mis. Dat betekent namelijk dat deze kapotlevendige buurt in non-descript verval is geraakt.

En dan, als ik weer terug naar huis wandel, komen ze in mijn blikveld. Ik weiger er eigenlijk foto’s van te maken. Voel me dan zo’n buurttoerist. Maar ik doe het toch. Een feauteau van de prullenbakken die speciaal voor de West-Kruiskade zijn gemaakt.

Bananenschillen, apenkool, hup die bak in.

Bananenschillen, apenkool, hup die bak in.

Zooi als synoniem van de teringzooi die de West-Kruiskade ooit was. Zooi als synomiem voor de rugzakjes waar het gros van de West-Kruispassanten- en bewoners hun hele leven mee rondzeult. Vol moeizame verhalen en rijke anekdotes. Hoe een prullenbak symbool kan staan voor een hele wijk. Kan ook alleen hierzo op de West-side.

Blog over mijn toffe huisarts lezon? Hierrr issie.

En hier mijn blog over hoe niet tof fietsen op de West-Kruis is. Dan weet u dat.

In je hok en snel wat!

Ik kon niet vermoeden dat het bijwonen van een HR-gastcollege van Halleh Ghorashi, hoogleraar Diversiteit & Integratie aan de VU, voorbode was van een sterk staaltje hokjesdenkenborrelpraat in Rotterdam een dag erna. Hokjesdenken, maar dan leuk. Kom ik zo op terug. Een boeiend college was het overigens. Hoe wij als ‘witte’ gemeenschap bewust onbewust personen kleien naar de vorm die ons zint, in een vorm die wij veilig vinden. Ramvol normen, waarden, randvoorwaarden, regels en beperkingen. Ik ken de theorie van Huizinga, Homo Ludens, en dat je als kind eigenlijk al in de knop wordt gebroken. De vrije creatieve geest wordt in een schools format geknald. Gevormd, zodat je in de pas loopt met de rest van de kudde. Voor de rest van je leven, als je niet oppast. Ieks.

Ik kan hier uren over doordiscussiëren. Maar we moeten door. Want diversiteit kent vele zijvertakkingen. Hokjesdenken past (pun intended) bijvoorbeeld ook prima binnen de context diversiteit. Iemand scannen op kleding, gedrag, accent, etc en dat razendsnel processen tot een hokje-unit. En dat hokjesdenken was precies wat er gebeurde, weliswaar op een heul amusante manier, op het 1e lustrumevent van een Rotterdamse stichting. Locatie: restaurant Dewi Sri aan de Westerkade, langs de oevers van de schuimende en klotsende Nieuwe Maas (o, o, Rotterdam wat ben je toch schön). Daar mingelde ik tussen, en met ruim dertig Rotterdammers met het hart op de goede plaats. Stuk voor stuk peoples die de hartverwarmende projecten van de jarige stichting liefdevol omarmen en ondersteunen. En er was bier en een zeecontainer aan Indische hapjes. Dan weet je: Het Aapje zegt hoooi en komt voorlopig niet meer thuis. Enfin. Ik keek nieuwsgierig rond omdat ik behalve de lieftallige dame oprichter van de stichting, helemaal nobody kende. Altijd extra leuk om op zulke momenten je netwerkskills te testen. Ik noem mezelf een gevaarlijke netwerkert. Want opeens sta ik met mijn tamelijk indrukwekkende 1.48 cm naast een argeloos iemand. Precies in de dode hoek, met een biertje in mijn linkerhand en een ‘hallo, ik ben Ramona, en jij?’ in de rechter.

Enfin, we moeten door. Ik raakte aan de praat met twee echte, retetrotse Rotterdammerts. Als ik me niet vergis allebei in Rotterdam (geboren getogen), gestudeerd en daarna nooit meer weggegaan. U begrijpt, dit was riskant terrein voor een apenkop met roots in 020. Ik wil niet zeggen dat de sfeer grimmig werd toen ik eruit floepte dat ik in Amsterdam werk, maar het was op het randje. “AMSTERDAM????!!” Ja jongen, you’ve heard me allright. Om het nog erger te maken, verklapte ik mijn geboortestad, het poshy Haarlem. Maar dàt was op de een of andere manier wél geografischverantwoord. Dus ging ik nog een stapje verder met poeren en in de conversatie prikken (want zo rollen monkeys). Door Amsterdam het mooie meisje te noemen en Roffa de stoere chick. Díe opmerking was echt de druppel. Ik geloof dat daarna het bierinfuus moest worden aangelegd, want deze vergelijking – die ik dus als compliment bedoelde-, werd door deze Roffaboy in zijn geheel niet begrepen als zodanig (hallo van Kooten & de Bie!). Maakt niet uit, de conversatie verliep verder vooral vette knipoog-lekker, met grootse borrelpraat en veel lol. Vooral toen het gesprek richting de landelijke politiek ging, en ik Pechtold een grote lul noemde. Rotterdamboy was lichtelijk geshockeerd: ‘zoiets verwacht je niet van zo’n uhm klein meisje’, stamelde hij nog na. Had ik al verteld dat de pangsit gorengs van Dewi Sri gillend goed zijn? (aduhhhh enaaak yaaa).

Maar we dwalen af en we moeten door. Met Amsterdam vs Rotterdam, met kleine meisjes vs grote mond. Een hokjesdenkensessie met veel bombast uit de grond gestampt in slechts tien minuten borrelpraat. Kon het nog amusanter? Reken maar van yes! Want tijdens een van mijn ouwehoeracties vroeg die andere Rotterdammert, de bestuursvoorzitter van de stichting, mij of het glas half leeg was. Of dat ik liever stamppot boerenkool met worst at. Ik koos natuurlijk voor antwoord b)stamppot, omdat ik het een schitterende vraag met geniale schijnbeweging vond. Daarnaast was ik vooral gefascineerd door zijn voorkomen en het werk dat hij deed (yep, de volgende hokjesdenken-unit komt eraan mensen). De beste man zei namelijk dolfijntrainer te zijn (wat ik soort van nog steeds niet geloof). En terwijl hij dat vertelde, keek ik naar zijn shiny maatwerkoverhemd, jeans en slick Santoni loafers eronder. Alsof je de directeur van Pieterburen uitnodigt voor een Quoteborrel, dat werk.

Best verontrustend dat ik denk dat dolfijntrainers geen Santoni’s kunnen dragen. Of, dat als je gestudeerd hebt, geen dolfijnenfetisj mag hebben. Mijn eigen set aan normen en waarden, hup, geprojecteerd op het profiel van een gast die ik amper ken, of eigenlijk net leer kennen. Diversiteit kent vele verschijningen. Dus zelfs als je ogenschijnlijk eruit ziet als een kantoorgast, dan kun je best heel aardig dolfijnen door een hoepel laten springen. En dat als de vice voorzitter van de stichting eruit ziet als een prachtige Naomi Campbell 2.0, ‘gewoon’ onderzoeker blijkt te zijn aan het LUMC. Het wordt voorspelbaar: maar op basis van je waarneming, doe je bewust/onbewust aannames. Ik lees ook te veel glossy’s waardoor ik denk dat alle langbenige dames met een glanzende huid model zijn. Superkort door de bocht, maar er zit een kern van waarheid in. En zo echode het belang van Ghorashi’s diversiteitscollege subtiel na op de verjaardag van deze stichting. Aan het einde van dit heerlijke lustrumevent nam ik afscheid, van onder andere de bestuursvoorzitter. Jeweet, die van de boerenkool. ‘Ik heb je in een hokje gestopt!’ riep hij triomfantelijk. Een kleine Ghorashi-alarmbel galmde na in mijn achterhoofd. Maar hij was nog niet klaar met uitzwaaien, want zijn triomfconclusie topte hij af met: ‘je zit bij mij in een hok en komt er nóóit meer uit.’ Goddank dat er zoiets als nuance bestaat. Dat zat in de manier waarop hij het zei. Het klonk namelijk als een compliment.

Sommige hokjes zijn zo gek nog niet.

PS:
Nieuwsgierig naar die leuke stichting? Kijk hiero: Stichting Lach. Oh ja Adinda van Dewi Sri is het allerliefste personeelslid ever, en ik heb heerlijk INDONESISCH met haar geluld, zo leuk seg!

En lees dit als diversiteit je lief is

“Dit is Het Aapje. ‘S avonds verandert zij in een ASMR-junkie”

Oma Alwina leeft niet meer. Maar als ze dit blog had gelezen, dan was ze van haar fluwelen fauteuil gedonderd van het lachen. Het zit zo. Mijn oma was mijn heldin, mijn keukenkoningin waar keukenprinsesjes alleen van kunnen dromen. Haar kip, haar rolkoek, haar Indonesische mini-zandkoekjes waren fenomenaal lekker. Maar er was nóg iets aan oma Wien wat ik helemaal leuk vond. Ze las namelijk de Privé en de Weekend wekelijks heul aandachtig door. Pagina voor pagina vol flauwekul, met leesbrilletje op het puntje van haar bolle neus. En, daar komt ie: ze las alle rubrieken op, in zachtfluisterende toon. Complete huwelijksdrama’s van sterren uit het B-circuit, het buitengewoon campy privéleven van de cast van de Bold & the Beautiful kwamen als fluisterbootjes voorbij. Als kind weet je nog niet veel, maar hier was ik vrij zeker van: het geritsel van de pagina’s in combinatie met oma’s gezellige gefluister is belachelijk rustgevend. Ik weet me te herinneren dat ik vaak een stukje van de tekst zogenaamd niet zo goed had gehoord. Dan vroeg ik of oma het opnieuw wilde voorlezen. Dat deed ze. Mijn fluisterbootjes in de herhaling. Heerlijk. En had ik al verteld dat tante Cora mijn favo voorleestante was? ‘Haar’ Klaas Vaak fluisterde zich helemaal leip met zandstrooien enzo. Heerlijk soezelig werd ik ervan.

En vele jaren later merkte ik dat ik van andere geluiden ook superrustig werd. En best vanuit onverwachte hoek. Het was namelijk een treinmoment. Waar ik naast een meisje zat die een toilettas uit haar rugzak pakte, en haar make-up begon te doen. Mascaraatje, oogschaduw, oogpotloodje, poedertje. Dat op zich was allemaal niet zo spannend. Maar ik merkte dat ik enorm rustig werd van het geluid van de plastic verpakkingen van die make-up: het open- en dichtgeklap van oogschaduwdoosjes, de doffe klik van een lippenstifthuls, het gerommel met de handen in de toilettas, de geluiden van al die make-uptroepjes die tegen elkaar klotsten. Exact hetzelfde rustgevende gevoel dat ik vroeger had bij de fluisterbootjes van tante Cora en oma Wien.

En toen was het 2017, een paar weken geleden. Ik ben een sucker voor youtube make-up tutorials (I promise, I promise, ik kom zo bij de clou van dit verhaal). Bij toeval stuitte ik op een filmpje van een achtjarig dametje dat al fluisterend haar wangetjes zat in te kleuren met blusher. Één van de comments onder dat filmje kwam van ene @kimflower78, die het filmpje `hahaa am I the only one who finds this asmr?!´ vond. Dus gooide ik asmr direct in de Google, en een compleet nieuwe wereld ging voor me open. Lees hier maar even waar Autonomous Sensory Meridian Response (ASMR) voor staat. Juist. Het is wetenschappelijk onderzocht, en betekent dat je gevoelig bent voor bepaalde geluiden waardoor je rustig wordt. Ik wist serieus niet wat ik las. Ik ‘heb’ iets, er is een hokje voor gemaakt en het heet A.S.M.R! (op Y.M.C.A van Village People).

Goed, tot zover de euforie in hokjesdenken. Ik vond en vind het vooral erg geestig dat ik dus niet de enige ben. En dat dit een verschijnsel is dat gewoon al heul lang bestaat, maar nog niet zo heel lang geleden gelabeld is als ASMR. Jolien Morren is een ASMR-junkie die haar verhaal in 2012 bij de Wereld Draait Door deed. Haar confession vond men toen nogal lachwekkend. Ik snap best dat het campy overkomt. En dat het op de lachspieren werkt als je hier niet gevoelig voor bent.

Anyway, Youtube knalt uit elkaar van ASMR. Filmpjes vol met mensen (meestal vrouwen) die in hun bak make-up grabbelen, de krant lezen en erbij fluisteren of zacht praten. Iets met kind in snoepwinkel maar echt. Sindsdien val ik in slaap met mijn favoriete ASMR-youtube op volume twintig op mijn tablet. En heb ik inmiddels een soort van top drie. Je wordt namelijk snel selectief. Het blijkt namelijk dat ASMR-peeps het geluid van tikkende nagels op voorwerpen (‘this video includes a lot of tapping’) of het langzame gewrijf over een willekeurige oppervlakte ook fijn vinden. Ik niet. Dat geldt ook voor fluisterstemmen die te kirrend zijn, naar het erotische neigend (how about no). Mij gaat het echt om twee specifieke soorten geluiden waar ik sinds mijn jeugd zo intens van geniet: make-upspullengeluiden en het geluid van kranten- en tijdschriftenpagina’s die rustig worden omgeslagen. En gefluister natuurlijk.

Echt mensen, het is geen fetisj, en het is niks seksueels hoewel er op wiki wel verwijzingen naar worden gemaakt. Die uitwerking heeft het op mij niet. Zoals gezegd zijn sommige filmpjes supercorny. Het heeft natuurlijk ook best iets Jambers-‘dit-is-Greet-savonds-wrijft-ze-over-kranten-dat-vindt-ze-prettig’-achtig allemaal. Ik zou zeggen, klik even gezellig op de links hieronder. En mail of app me of je ook inmiddels vet in slaap dondert van make-upgeritsel en fluisterbootjes, hah!

Mijn eigengemaakte ASMR-soep. Vet lekker.

Mijn eigengemaakte ASMR-soep. Vet lekker.

Lees hier wat Jolien Morren over ASMR schrijft.

En hier dus een van mijn favoriete ASMR-youtubers, Tingle Fix
(!). Let op: ze begint haar filmpjes altijd met dat ze haar perfect gemanicuurde handen over een kleedje wrijft. Awkward. Daarnaast is ze dus ook een ‘tapping’-koningin. Meh (maar wel 10k volgers). Maakt niet uit. Ik ben vooral fan van haar stem, ze articuleert duidelijk tussen het fluisteren door. Af en toe is haar intonatie wat gespeeld en aanstellerig, maar ook dat vergeef ik haar. Ze heeft namelijk ook een hoog entertaining Bob Ross-gehalte qua vocabulaire: ‘chubby glosstubes’, ‘pretty little pouch’ en ‘cute little spray top’ behoren tot haar favoriete omschrijvingen voor make-updingen. Geniaal. Dat levert haar vet veel bonuspunten op. Ander groot pluspunt is dat haar presenteertempo tergend laag ligt. Ter illustratie: een slak pakt sneller een kerstkado uit, dat werk. Ik voel me dankzij haar filmpjes serieus Citizen of Zen County. Ok, ok. Ik zet nu zelf wel een youtube aan, ik lul te veel. ASMR Forever! Hooooi.