Het Aapje heeft OADHD

Mensen, ik heb OADHD aka Ontbijt-ADHD. Ik schrijf dit in de hoop dat ik een soort praatgroepje kan knutselen. Praten met gelijkgestemden over dit fenomeen. Ik heb ontbijt-ADHD (denk ik) omdat ik een onregelmatige, hysterische ontbijtcyclus heb. Waar de meeste mensen al honderd jaar braaf een bord havermout of yoghurt met cruesli wegtijgeren, kan ik tijdens mijn hap melk met Frosties nog bedenken: ‘kak, ik heb nu eigenlijk best zin in een bruine boterham met boter en aardbeienjam extra. Of toch een beschuitje met sinaasappelmarmelade?’ Dat werk.

Waar begin ik. Om te beginnen bij mijn immense voorraad ontbijtparafenalia. De keuken/koelkast is een museumcollectie in ‘diverse ontbijtgewoonten door de eeuwen heen’, vol Kellog’s Frosties, muësli met rozijnen, speltknackerbrod,magere kwark, meloensalade, diepvriesbosvruchten (voor in de kwark), rijstwafels (maar die mogen toch niet meer van de clean eatingvoedselgoeroe’s, waarom weet ik eigenlijk ook niet). Het beleg heb ik hier nog niet genoemd. Ok, vooruit: appelperenstroop, chocoladevlokken met Minions, Zwitserse strooikaas, hüttenkase. En mind you, geen vleeswaren gedurende de ochtend. Ik transformeer ’s middags pas in een carnivoormonster (behalve bij hotelvoedsel, kom ik zo op terug).

Serieus. Ik kan nog geen twee weken hetzelfde ontbijtritueel aanhouden. Terwijl ik nou juist op zoek ben naar een soort zennig terugkerend ritueel. Zo eentje waarbij ik met een ochtendhoofd intens gelukkig naar een kom cereals met verse Hollandse aardbeien kan lopen staren. En dat voor een longer period of time. Het komt me te vaak voor dat ik dan net een hap van mijn boterham met biologische frambozenjam neem, en dàn al fantaseer van een koele kom melk met fruit loops (ik ben sowieso een sucker voor fruit loops sinds ik ze als eenjarige heb gegeten bij oom en tante in New York). Dus wordt mijn ontbijt vaak een deceptie, een slagveld van onafgegeten spullen. Met berenhonger tijdens de lunch als gevolg. Vermoeiings.

Deze kwark met bramen-unit was een eendagsvlieg. Sponge Bob was getuige.

Deze kwark met bramen-unit was een eendagsvlieg. Sponge Bob was getuige.

De enige constante factor is zwarte koffie. Een waar geluksmomentje temidden van mijn ontbijtslag bij Duinkerken. En de enige ontbijtcombi’s die ik wat langer kan ‘velen’ zijn boekweitbanaanpannenkoekjes en biogarde roer met overrijpe banaan en cruesli. Maar goed, banaan is dan ook heilig voor deze monkey. Ik vind het vooral lastig dat ik, als ik zoet ontbijt, opeens hartig wil. En bij hartige ontbijtjes hunker ik naar zoet. En allebei gaat niet, want dat is dan weer te veel snap je? Behalve bij een intercontinental hotelontbijt, vliegtuigbreakfast of, letterlijk, een brakfast. Dan eet ik dwars door de cycli heen: croissants, roerei met spekkies, yoghurt en pistoletjes met jong belegen graskaas, inclusief een goeie ontbijtburp.
Ik weet lieve ontbijtgekkies, dit is een probleem in de categorie #firstworldproblems, maar mocht iemand zich in OADHD herkennen, stuur mij dan een banaan en een pak Frosties. I’m on this.

PS: mijn brekkie vanochtend was een witte boterham met boter en Minions-chocoladevlokken, maar wilde eígenlijk een boterham met chocoladepasta. Of pindakaas. I rest my case.

Wat was het hier fantastisch!

Ik liep vorige week als een blije aap drie dagen lang op een gigantische filmset rond. Volgebouwd met parken, brede straten, knusse biercafé’s, bistro’s en een rivier. De setting was vrij industrieel, ongepolijst met hier en daar beigekleurige gebouwen in neoclassistische stijl. Niet alleen de omvang van de filmset maakt indruk, maar vooral de figuranten zijn hier on point en in volledige harmonie met de filmset. Alsof ze daar al jaren wonen. Ze stralen swag en rust tegelijk uit. En ja, ik weet zelf dat hipster bijna tot een scheldwoord is verworden, maar alle figuranten hier waren hipster af. De haarlok, de tote bag, precies de goede kleur gestifte lippen, de noncha New Balance-sneakers, de zorgvuldig afgetrapte Vans. Het klopt allemaal als een bus.

Wandelend door een van de vele parken, viel ik helemaal van mijn stoel (waar ik niet op zat) van verbazing. Alle figuranten, van baby op stukjes gras kauwend, studenten weggezonken in studieboeken tot groepjes vrienden knus aan de picknick; alles en iedereen was civilized aan het recreëren. Want dat was het. Geen luidruchtig geschreeuw, geen harde en hoekige non-verbale communicatie. Iedereen was gewoon oprecht aan het chillen, weggezonken in een tijdsvacuüm waar je U tegen zegt. Ik trof dit soort taferelen overal op de filmset aan. Hipster gasten achter hun laptopje op een bankje achter een oud kerkje. Vriendinnen rustig keuvelend aan de koffie bij een vegan lunchtent. Er wordt hier sowieso veel gelezen in de ‘openbare ruimte’. Zeer rustgevend om te zien (en een reminder dat ik zelf wat meer moet gaan boekenwormen doen). Wie is toch de regisseur van deze grotesk rustgevende film? En welk genie verzint deze weidse, immense set gevuld met hipster chillaxte mensen? Hallo locatiemanager en casting director!

Mijn favoriete foto uit de collectie van de Helmut Newton Foundation, Jebenstrasse 2

Mijn favoriete foto uit de collectie van de Helmut Newton Foundation, Jebenstrasse 2

Thanks dat ik mijn ogen zo royaal bij je de kost mocht geven, Berlijn. Juist ‘de filmset’ Berlijn. Want je bent als een film, gezien door de ogen van vele gelijkgestemden. Ich komme bald wieder!

Dit blog en alle genoemde plekken zijn geïnspireerd op de volgende locaties:
– Kastanienallee en Zionskirchplatz (lunchen, borrelen en bieren)
– Les Valseuses (Franse bistro) en de U-bahn aan de Eberwalderstrasse
– Unter den Linden 6 (Humboldt Universiteit)
– De parkjes bij de Kastanienallee en bij Museuminsel aan de Spree

Speciale dank aan vriendje Pieter Guldemond die mijn tweede keer Berlijn zo geweldig heeft gegidst gedan hat(?)🤔.

Italiaans flaneren met Jasmijn, Amber en Cipres

Italianen weten als geen ander dat liefde heel prima geprikkeld kan worden via intense geurbelevenissen. Door in parfums weelderige bloemige noten te mengen met frisse fruitige elementen bijvoorbeeld. Dolce & Gabbana lanceerde onlangs hun klassieker, D&G Light Blue, opnieuw in een nóg sprankelendere variant. De groene appel nog iets aanweziger aangezet met dat geraffineerde randje van amber, afrikaantjes en jasmijn zoals in de oerversie. Jasmijn is ook een geurnoot die Cavalli goed weet te combineren. Dat doet hij met een sexy boeket van bergamot, cipres en roze laurier in zijn parfum Paradiso. Alsof je een van zijn diep uitgesneden zijden longdresses draagt maar dan in de vorm van parfum: zwoelzwierig. Uitgesproken Italiaans maar van een heel andere orde is Sì van Armani. De nestor van de Italiaanse chic blijft bij zijn signatuur door chypre te mixen met houttonen, zwarte bessen en blond muskushout. Een karakteristiek parfum voor alle classy ladies van deze wereld. Alledrie de geuren zijn verschillend en toch hebben ze één gemene deler: die onmiskenbare Italian swag. Intens, sensueel, uitbundig maar altijd stijlvol. Voor welke geur ga jij?

Editor's pic: Paradiso, Light Blue Intense, Sì.

Editor’s pic: Paradiso, Light Blue Intense, Sì.

Persoonlijk vind ik Italiaanse geuren altijd aanwezig op een fijne manier. Het bescheiden ‘Ik koop een geur die niet per se aanwezig is’-argument, is niet aan mij besteed. Ik koop ook geen jurkje omdat ik daarmee als een camouflage-soldaat de hele dag ongemerkt in een hoekje van mijn office wil zitten. Blijf dan thuis. Dus, de Italiaanse geuren die ik hierboven noemde heb ik zelf ook. En heb ik geselecteerd op hoog flaneergehalte, ja, zelfs voor op kantoor. Armani vind ik bijvoorbeeld een lekker kantoorgeurtje, aanwezig maar gepast. Vrouwelijk maar niet per se sexy. Paradiso van Cavalli is het meest ongrijpbare van het trio. Fris, soort van bescheiden. Maar als de jasmijn doorkomt dan is het flirten geblazen. Kan prima naar werk maar zeker ook casual. Dolce & Gabbana’s Light Blue Intense is wat mij betreft de knaller van het jaar. Spectaculair prikkelend door de appel. De jasmijn en citrus geeft Light Blue een bijna masculiene aqua-vibe. ‘Lekker’ voor op kantoor en je kunt daarna meteen door naar de vrimibo ermee want sexy af.

Die Italianen. (Bijna) onnavolgbaar in stijl. Onnavolgbaar goede neus voor geuren. Dat ook.