Bananen&Sterren aflevering #Monkey in hipsterparadise

Wat kun je bedenken als een legendarische Rotterdamse horecatent (BAR) uit de strip op het Schieblock moet vertrekken en jij als horeca-ondernemert de verdrietige leegte moet opvullen met torenhoge expectations van alle nachtvlinders van Roffa en de Barianen in het bijzonder? Ik zou maagwandperformaties van de stress krijgen, aan de drank gaan en mezelf omrollen in een wietplantage. Zoiets.

Je kunt ook denken: ik parkeer het eeuwig vlammende BAR-aureool koelbloedig maar met respect, strip vervolgens het pand, gooi het vol met hipster planten, een bar plus vintage game-units en voîla: de nieuwe hipsterhangplek POING is geboren. Een prima plek voor de voormalige BAR-hooligans; een prima plek om in een totaal andere vibe het eerste deel van je nightlife te beginnen.

Poing is ‘How do I recognize hipsters-for dummies’ maar dan realtime. Je hoeft er geen online boekje voor open te slaan om het profiel van een hipster uit je hoofd te leren. Bij Poing lopen ze los rond in de audience en ook achter de bar staan vrolijke hipsters drank te schenken. De hipstermeisjes, de ogen slechts opgemaakt met een streepje vegan mascara van de Lush, dragen high waists en oversized vintage sweaters met die verantwoord grafisch vormgegeven V erop. Iedereen loopt óf op afgetrapte Vans of op doc Martens like no surprise yo. Ook bij Poing: op je skateboard met je goofy been naar binnen, recht zo die gaat richting de airhockeytafels of flipperkastings. Cool. De hipsterboys hebben allemaal een trui met ‘malle geeky opschrift’, of juist naturel zonder opdruk maar wel van een fakking hipster start up label dat natulek verder níemand kent.

Oh ja. Heb je de ernstige behoefte om af te studeren op het gebied van zuurstofrijke plantjes? Het soort plant dat je nodig hebt als je lelijke bash-bestie op visite is en je aan de beademing moet omdat ze zo dominant thee bij je zit te drinken? Bezoek Poing en jeweet allesh van gezonde plantjes en hoe je die verantwoord kunt stylen. Gewoon wat sloophouten plankjes in vieren hakken, noncha overal en nergens tegen de muur knallen en daarop zet je dus die groene vriendjes van je. Succes gegarandeerd.

Dan, de barbites bij Poing. Ik had uiteraard al een voorstudie van de kaart gedaan en toen was ik eigenlijk al verliefd geworden. I mean, als je kimchi bitterballen, cendol en ayam taliwang (!) op je menukaart zet en hoe-spoel-ik-al-dit-lekkers-weg-drankkaart, die onder andere bestaat uit milkshake banaan-wodka (Hallo Banaan en Wodka, willen jullie met mij apenkooien??!!), dan heb je me hoor.

Alora, hier is ons recensieresultaat van de ayam taliwang kipwings: in 1 woord AMAYYYYZIIIINNGSSS!!!! Maar echt serieus, het pindasausje bij die kipdingen was de showpony van de avond: boy, wat smaakte die intens en genuine naar de pindasausjes die ik gewend ben te eten bij Indonesische streetfood. De smaak van het wat waterige sausje (hoort zo) was heel aards, vol en megagoed op smaak gebracht. Can’t wait to try all of the menu guys!!

Dan de Arcade. De vintage arcade vol geeky games is natuurlijk wat Poing zo leuwk maakt. En dat was het ook. Ik heb gegild bij airhockey en Photo-Play en was helemaal van slag (in a good way) dat ik het Sega basketbalspelletje zo traag onder de knie kreeg. Boyfriend aka gamegeek liep hier sowieso zielsgelukkig en superhappy rond. En je weet, as long bae happy, imma happy.

Conclusie: Poing is een toptent, lekker low key, met supervermakelijke games en overheerlijke barbites. Je moet uiteraard wel hipsters kunnen handelen. Verwacht hier dus geen Kylie Jenner lookalikes en Gucci-fannypacksboys in Clan de Banlieu tracksuits, maar met nul monnie on the banks. So you know.

Poing is worth vijf sterren en bananen 🌟🌟🌟🌟🌟

Poing vind je aan de Schiekade 201, Rotterdam. Funfact: roken kan op de buitenplaats bij Biergarten en Annabel.

Het Aapje houdt van bananen, sneakers en kleertjes (doneren). En jullie?

Ik heb de laatste tijd weer een Youtube viddy-obsessie erbij: Alle Youtubes over hoarders. Hoarders aka peoples die zichzelf in hun huis helemaal volstacken met troep, vaak verzameld door de jaren heen. Ik kwam er later pas achter dat hoarden eigenlijk een psychische aandoening is. Door verlies van een dierbare worden sommige mensen een soort hangjongere van hun eigen positieve herinneringen. Ze blijven bijvoorbeeld hardnekkig hangen aan spullen uit hun jeugd. Een jeugd waarin die overleden dierbare nog leefde. Hoarders zijn in staat om na twintig jaar nog steeds te knabbelen op hun babybijtring-in-staat van-ontbinding. Of ze worden eeuwige vriendjes met hun konijnenknuffel zonder oren. En zonder ogen. Maja, was wel eerste knuffel hè. Ja, de eerste knuffel gewonnen op de kermis. Hangen aan een herinnering next level is dit. Hoarders zijn hangjongeren die agressief worden als je aan hun Kingdom of Meuk komt. Als je één vinger uitsteekt naar hun precious inboedel, dat rijp is voor de kliko, dan krijg je direct gratish en voor niets een plek in de hel van ze. Tot zover het profiel van een hoarder.

Dus het is wel zielig, al die beroepsverzamelaars. Maar ik vind het dus wel allemaal aymaaazings. Want in al dat zieligs zie ik dan weer iets poëtisch-melancholisch. Ja, dat vind ik. Vanuit psychologisch point of view vind ik het intrigerend. Ik heb filmpjes gezien waarin de verzamelaars tijdens een grote schoonmaak superemo worden en/of outrageous. Omdat ze afscheid moeten nemen van een totaal beschimmeld supermarkttasje. Omdat daar blijkbaar een dierbare krop sla in had gezeten, gekocht toen hij/zij net op kamers ging. Of deze: “Ik wil deze set van vier totaal verroeste schroeven niet weggooien omdat het misschien ooit (in een uhm parallel universum?) nog een keer van pas gaat komen.”

In mijn familie zitten ook een paar stevige verzamelaars. Mijn moeder en stiefvader om maar een voorbeeld te noemen. Heb er dit blog over geschreven. Moet er wel bij zeggen dat het bij hun niet extreem is. Mijn moeder is geen hoarder maar heeft gewoon oog voor mooie dingen en is zuinig op al dat moois. Ikzelf ben het gelukkig ook niet. Ja ok, toen ik nog studeerde verzamelde ik alles wat met krokodillen te maken had. Ik moet hier mijn wijlen opa van de schuld geven. Het zit zo. Mijn grootouders hadden altijd een opgezette kaaiman op de kast staan. Toen ik ontdekte dat mijn opa de kaaiman zelf had gevangen en had opgezet, begon mijn fascinatie voor dit beest. Helemaal toen ik in een dierenboekje las dat een krokodil er misschien heul gevaarlijk en log uitziet, maar eigenlijk een enorme goedzak is met een superwankel gebit en een fat belly. Soort van spirit animal dus. Ik voel dit dier. Ik begon met een krokodillen-theepot, bekers en fluffy krokodillen. En ik eindigde bijna met een krokodillentattoo op mijn rug. Op zich was het nog best een uitdaging om fluffy crocodiles te vinden want die verkopen natulek voor geen meter. Ze zijn niet aaibaar, zien er niet cute uit, etc. Des te meer ik het een sport vond om ze wél te scoren. Maar goed, we moeten door met het verhaal. Ik ben dus geen extreme verzamelaar geworden. want die krokodillenperiode ligt al ver achter me. Thank U God.
Sterker: ik ben heul erg van het weggooien en weggeven aan kringloop of familie&vrienden. Bij mij helpt het gewoon om regelmatig op te ruimen en dingen weg te flikkeren of te doneren. Alsof mijn hoofd dan ook meteen lekker aan de kant is, snap jij snap ik. Het gevoel dat er dingen in huis liggen die niet of nooit meer gebruikt gaan worden werkt superverstorend in mijn brein.

20191104_151948

Er is wel uno exception op mijn lean life en dat is: kleding. Hoewel ik best regelmatig een doos doneer aan een weggeefhoek op fb, of een zak afgedankte fashion naar de H&M sleep voor een kortingsbon (duh), blijft mijn kleding- en shoesstash uhm royaal gevuld. Met speciale vermelding van sneakers: Daar heb ik ook meesterlijk veel van. Dat weet mijn vriend ook. Die deed vorige week toen ik jarige job was, nog een extra lieve investering door mij een paar schitterende Stan Smiths cadeau te doen. Daar liep ik hoor, PattaPrinses met nieuwe aanwinst. Ik ben dan wel Het Aapje, maar vooral ben ik het meisje van de kleertjes en de schoentjes.

Een PattaPrincess, een ex-krokodillenverzamelaarster, een hoarder-symphatisant en een fanatieke spullenwegflikkerares (oh hallo Scrabble). Wat een leuwke LinkedIn-bio is dit eigenlijk, ja toch?!