Het Aapje zag een mafklapper


Echt gebeurd. Ik stond vorige week op een tochtig metrostation met de wind in mijn rug. Maar achter mijn rug gebeurt shit. Ik vang een gesprek op aka iemand praat superluid en behoorlijk opgefokt. Ik tik op mijn bluetooth-oortjes om Chris Brown iets gedimder te laten zingon want dit gesprek intrigreert. Maar not in a good way. ‘Ech nie ga ik voor jullie teringleiers betale, donder n end op ja toch’. Het is een stem van een opgefokte dertiger die zijn loodzware issues totaal ongevraagd in het gezicht van zijn familie of kennissen (?) smijt. Ik sta nog steeds met mijn rug naar deze setting toe. Ik wil front row luistervinken maar wel low key. Nee man, straks krijg ik een stomp van deze droeve figuur.

Maar we moeten door want meneer Teringleier is duidelijk on acid. “Weten jullie wat een masjettie is? dat zijn van die lange kapmessen waar je in één keer een arm mee afhakt haha jaja” Meneer de Tering lacht psychopaat-ish en krijgt respons van, wat ik zo kan horen, kleine kinderstemmen. Stemmetjes van nog geen zes jaar oud omfg. Ben in shock. Ik voel ongemak in mijn lijf in de mix met een vibe van onveiligheid. Ik wil niet de profiler gaan uithangen, maar dit soort types gaan goed op hun eigen toxic energy. Uitlokken is het ultieme doel in deleven. Één verkeerde opmerking naar deze gast en je ligt gevierendeeld tussen de metrorails.

Meneer Tering begint steeds harder te praten, alsof ie zijn territorium af wil bakenen tegen andere eventuele perronpeoples. Het klinkt niet eens stoer wat ie uitbraakt, eerder klinkt het zielig en pathetisch. Qua gespreksstof alsof hij met zijn enige twee matties in een foute kroeg tegen niemand in het bijzonder staat te lullen (maar wel hopen dat je indruk maakt): ” Weet je hoe ik dit soort dingen vroeger deed? Gewoon paar harde klappen op de muil en daarna samen biertje drinken, ja zo deden we dat dus nie van dat slappe gelul van tegenwoordig HAHAHAHAH”. Ik hoor (zijn) kinderen (gedwongen voorgeprogrammeerd) meelachen: “hihihiiiii neeeee doe je dat echt?!!’. Deze kinderen hebben zojuist poep te horen gekregen. Ik kook van binnen.

Dit is het moment dat ik me omdraai en tegelijkertijd mijn maag omdraait. Want mijn oren en onderbuikgevoel hadden het goed. Ik zie een wat gedrongen opgefokte kerel van in de dertig. Kaal Petje Bomberjack. IJsberend met gorilla-armen zwaaiend over het perron met zijn kroost onschuldig huppelend achter zich aan. Een vader die met intimiderende stem volslagen insane informatie van nul niveau met zijn kinderen deelt. Oh wacht even.
Ze hebben net geleerd hoe met een kapmes ledematen af te hakken. Wat goeeed!!! Echt  superhandig om te weten, naast het feit dat je je Danoontje altijd helemaal op moet eten natuurlijk.

Ik weet niet waar ze naartoe gingen of vandaan kwamen maar for the sake of the Holy Mother of God: Ik hoop dat deze kiddos ergens een moeder hebben die ze voorleest uit Kikker en zijn Vriendjes. Want aan deze teringleierdaddy heeft dit kroost van de toekomst precies helemaal niéts.

Posted in Geen categorie

Poetry Slam Rotterdam 2019

DIT LAND IS VAN MIJ EN MIJN RIJSTKOKERS

Landgenoten, saudara saudara

Trots ben ik geboren getogen in dit Land van gedogen gelogen gebergten want zo plat als een festivalmuntje is het hier wel.

Tevens ook trots ben ik op mijn anti-blonde haar en verder het totale gebrek aan Arische bekkentrekkerij.

Want supergroos ben ik als kind van rijstkokerhobbyisten uit Loempialand ramvol cultureelverantwoorde schattige mensen inclusief lekker tintje, die ten minste fatsoenlijk een moppie koken kunnen met je stampot andijviehoedan.

Want, op jouw Lagelandenverjaardag mag jij het doen met drie superblije ballonnetjes op je Hyves
verslikt oma zich in kokosmakronen
en feliciteert iedereen elkaar ijverig om te vieren dat er eindelijk iemand is overleden die jij ook niet kent.

Ik, ben een ambivalente pinda met een knapzak vol meesterlijke gedachten over babi kecap, het nut van appelmoes,
de Republiek en autodrop.

Ik, jank precíes bij regel drie van het Wilhelmus en pleur het Hofpleinfontein in omdat ik de Kuip nét iets te ver fietsen vind, maar hee.

Ik woon hier
mijn bloed is van daar
geschiedenis verrekt geen spier en is altijd openbaar.

Rest mij te zeggen:
Landgenoten, saudara saudara
Bhinneka Tunggal Ika
Wilhelmus van Nassouwe
I Yayat Usanti
Terima kasih
Ik heb gezegd dank U wel.

_________________________________________________________________________________________________________________________________

HET SCHAP MET WITTE CHOCOLADE IS VERPLAATST EN WIJ SNAPPEN NIET WAAROM

Ons brein is een vakkenvuller.

Dagelijks vullen wij de vakken in ons brein met grote witte mensen, sappige bruine peoples en kleine tropische verrassingen
gemeenschappen die allemaal netjes in hun eigen vak liggen te liggen, right?

Dagelijks categoriseren wij allochtonen, vreemdelingen, buitenlanders, brürs, boeren, hoeren, buitenlui, Indo’s, kakkers, gabbers, zakkenvullers, jankerds, keizers, prinsessen, rappers en neppers, De een prijzen we hoger dan de ander.

Voor de een rennen we harder dan de ander. Graaien we lustig in het vak met afgeprijsde categorieën, weinig respectvol maar wel makkelijk scoren.

Soms raakt ons brein, ons vakkenvullertje overbelast en gaat hij spullen dumpen:
een kilo tolerantie, een onsje geduld, een pond compassie, een pallet vol liefde,
waardoor ruimte ontstaat voor foute dingen zoals onbegrip, woede, chaos en een verloren WK.

Het schap met witte chocolade is verplaatst en wij snappen niet waarom.

Geschreven voor de Poetry Slam Rotterdam voorrondes©2019

Posted in Geen categorie

Het Aapje ging op cursusweekend

De monkey was op cursus dit weekend. Dat ging soort van per ongeluk. Toen ik namelijk voor de zoveelste keer schaamteloos sneller klaar was dan mijn vriend met het wegtijgeren van een broodje, was de mond eh maat vol. Vriend: “Weet je eigenlijk wel hoeveel keer je op één hapje moet kauwen?!” Thank Gods for creating google. Er ging een wereld voor me open. “Voor een goed werkend spijsverteringsproces kauw je minstens 20 keer op je hapje” Lawd have mercy. Volgens mij slikte ik al die tijd na zes keer mijn voedsel al door. Want jeweet toch Gulzig, Bourgondiër, the Works. Maar ik was dus in shock bij het processen van deze nieuwe info. Ik kauwde dus al die tijd nooit aandachtig (en ok, eten en Netflixen simultaneously helpt ook niet). Ik at eigenlijk gewoon lucht. Vandaar dat ik opgeblazen buik forever had! Dus dit weekend gelijk mindfullnes kauwen in de praktijk geknald. Infosites zeggen ook dat het lastig is om nieuw kauwgedrag aan te leren. Klopt want tot twintig tellen bij elke kauwbeweging vergt dicipline yo. Maar moet zeggen: mijn buik reageert zielsgelukkig op mijn nieuwe eetroutine aka minder bol buikje en minder oprispingen. Ben ook echt onder de indruks van het snelle effect. Mag ik hetzelfde recept voor spieropbouw en überhaupt platte buik? Dank U.

Dat was dus cursus 1. Cursus 2 kwam ook uit de koker van Le Boyfriend. Nou ja deels dan. Omdat ik hem, na Expeditie Robinson kijken er met de haren bij heb gesleept, nu ook heb overgehaald om Wie is de Mol te volgen, werd het hoog tijd voor een tegenprestatie: Ik zou een NFL-wedstrijd kijken met zijn favo team Minnesota Vikings vs San Fransisco 49ers , mét uitleg over hoe het zit met die onbegrijpelijke worstelingen over die yards-lijn. Mag ik alvast confessen dat American football bestaat uit duizendmiljoen tactieken en strategieën om die bal over de lijn en/of een touchdown te scoren?! Mi gudu wat ingewikkelings is dit spel. Echt, buitenspel uitleggen (aan vrouwen ja, sorry voor deze seksistische comment die ondertussen gewoon waarheid is) is hierbij vergelijkings kinderspel. Wat ik in elk geval heb geleerd is dat je als team telkens vier keer de kans hebt om die bal over die 10 yard te knallen, de coach drie time outs kan vragen, een red flag op het veld wordt gegooid en de referee na consult gaat uitleggen waarom de rode kaart is gegeven. Maar most important: in American football hebben alle teams gelijke kansen. Je degradeert namelijk niet bij verlies. Nee mang, dit jaar hard op je helm gegaan? No probs, volgend jaar gwoon weer dabei. Ultiem American Dream dit. Allemaal leuwk en aardig maar voorlopig ben ik helemaal star struck voor de merch: de hoodies, shirts en caps.

Overall conclusie: American Football is niet goed voor mijn bankrekening, langzaam kauwen wél. Omdat je door langzamer te eten ook sneller vol zit, eet ik de voedselvoorraad ook minder snel op. Duh. Nou jullie weer.

Posted in Geen categorie

What a Glorious Monkey Year 2019 was!!

Boi wat een jaar was vorig jaar. Een jaar waarin ik bijvoorbeeld door teruglopende opdrachten bij mijn start up, heel hard aan de bak moest om een nieuwe baan te scoren. Dus werkte ik in het voorjaar van 2019 een maand op de redactie van het AD Rotterdam. Een kortstondige bliksemcarrière maar echt, wat een eer om daar even gekoekeloerd te hebben. Daarna gesprekken gehad bij überhippe awardwinnende contentmarketingbureaus. Prima gesprekken waren dat maar o, o, o, wat zijn die creatieve vakluitjes van me toch onvoorspelbaar. Dan hadden ze alsnóg te weinig opdrachten voor me óf ik kwam niet snel genoeg met een salarisvoorstel (ja hallo, mag ik eeeeeeven nadenken voor hoeveel miljoen euries ik pas uit bed kom rollen? Dank U).

Anyway. Ik moest door. Dus stoomde ik hard doorrr en zat ik op gegeven moment in een bijna half jaar durende sollicitatieprocedure bij Defensie. Als mariniersdochter móest ik deze gezaghebbende uitdaging aangaan. Maar een veiligheidsonderzoek van vier maanden ging ver, ook al was ik al aangenomen. En toen 2019 bijna, bijna voorbij was, kwam die supertoffe communicatiebaan bij de CDA Tweede Kamerfractie uit de stikstofhoudende lucht naar beneden knallen. Wat een luxe. Want nu kon ik kiezen uit twee heel deftige banen, ja toch. Daarna ging het snel. Eind november tekende ik het contract bij de directeur van het CDA fractiebureau en in de eerste week van december was ik officiëel forens van Rotterdam Eastside naar de Hofstad Parliament.

In alle stressy hectiek van solliciteren vinkte ik een paar heel coole spoken word gigs af. Maakte ik een spoken word viddy, ben ik inmiddels vaste mc voor allerlei toffe culturele events bij Leeszaal West. Verder ben ik best groos dat ik in de film zat ter ere van de jubilerende ouwe kraai Deelder die nu in de hemel zit te chillen. On top of all, sleepte ik in juni de spoken der spokenprijs in de wacht en mocht ik mezelf officiëel Poetry Slam Rotterdam-winnares 2019 noemen en stond ik bij het CDA kerstdiner alweer te poetry slammen met als resultaat staatssecretaris Mona Keijzer en minister Grapperhaus als resp. nieuwe fangirl- en fanboy.

2019 was ook het normaal-win-ik-nooit- iets-qua-Facebookactie-maar-nu-fucking-wel: ik won een meesterlijke make over van Rob Peetoom. In zijn fancy Haarlemse studio kreeg ik nieuw haar, een nieuw gezichtje en een nieuw pricey Rodenstockbrilletje op me neus. Op 25 oktober schreef ik me in voor de online newsletter van een vintage shop (iets wat ik serieus noooooit doe) en vijf dagen later kreeg ik mail met de mededeling dat ik een vintage Prada tote bag had gewonnen. EEN FOKKING PRADA PEOPLES!!! Van het gezellige December Kalenderkraslot (IK KRIJG SNEEUWPOP MAAR IK MOET NOG MAAR VIER WANTJES SMH) dat ik voor kerst van boyfriend kreeg won ik een pretty… kraslot!! jajaja. En van het Oudejaarslot, gekregen van mijn schoonouders, kon ik mooi tien klinkende euries cashen. Ik voelde me koningin te rijk, snap jij snap ik.

Nieuwe bril, dezelfde apenstreken.

Nieuwe bril, dezelfde apenstreken.

Ander fijn hoogtepuntje: gevolgd worden door mijn grote vriendin Olcay Gulsen op de Instagrams. Maar dát komt omdat ik fangirl ben van haar make-uplijn en funny persoonlijkheid. En ik stalk haar (grapje). Het was ook definately het jaar van de gepersonaliseerde kerstboom. Sterker: Het werd mijn obsessie. Nog nooit heb ik zo hysterisch als soort tante Nel online en shops afgestroopt en naar Kerstballen Met Meaning gezocht. Heyy maar ik kan zeggen dat in onze boom mooi wel mondgeblazen én handgeschilderde microfoon, platenspeler, voetbal, handtas en rode ui hingen te shinen. Nou jullie weer met je random saaie ballen.

Maar vooral, vooral was ik in 2019 kerngezond. Op een griepje, doorlopende hooikoortsdingen en een kleine hersenschudding door bedrijfsongevalletje na. Niet alleen ík ben gezond: mijn moeder kon 29 december ook weer een jaartje bijtekenen. Hoe ouder hoe mooier. Net zoals haar dochters che che. En hoewel ik mijn mama, stiefpa zussie broertje nichtje en de rest van de fam in Indonesië vooral via de socials moest knuffelen, heb ik gelukkig wel veel live kunnen knuffelen met mijn familie hier vlakbij in Groningen en Amsterdam. Dat geldt ook voor mijn inner circle: mijn jaarclub, mijn besties en goede vriendjes en vriendinnetjes: they are all good, ondanks dat some of them iemand of een relatie zijn verloren. Of zitten te klungelen met gezondheid. They are all good. Sommigen heb ik veel gezien en voor iedereen met wie ik gecancelde koffie- diner- en cocktaildates heb: dit jaar is going down man.

Maar vooral, vooral ben ik 2019 enorm dankbaar voor het allergrootste kado dat ik heb mogen ontvangen, ever: zijn naam is Ronald. De allerliefste- en knapste pinda (mag since 2019 niet meer gezegd worden, maar een aap zegt het dan vooral juist wel. Sorry mensen) uit Rotterdam-Oost is mijn grootste precious ontdekking van 2019. Daar kan geen fancy Binnenhofbaan, geen spoken wordbokaal, beterwordenvan-griepje en Proud of my Prada-tas tegenop.

Posted in Geen categorie