Monkey’s Mind fucks

Luister dan, ik ben vast de enige met deze not-really-first-world-problems. Zeker nu in het Corona- en George Floyd-tijdperk. Maar laat ik het zo zeggen: Corona vergroot dingen uit. Je wordt je meer bewust van dingen aka je verveelt je kapot thuis en gaat muiten vanwege klein ongemak.

Maar waar heb je het dan over, Aapje? Nah. Beetje lastig uitleggen. Voorbeeld: verpakkingen die een bepaald gevoel kweken. Maar als je het spul in de verpakking consumeert, dan krijg je niet het gevoel wat het product de hele tijd opdringerig zit te pluggen. Of dat bepaalde drankjes of voedsel niet goed gaan in bepaalde materialen. Is deze uitleg intens verwarrend? Ja dat vind ik ook. Daarom meteen hier mijn Top 3:

  1. The things you drink
    Melk en thee drink je uit een beker. Maar melk drink je niet uit een theeglas. Wijn drink je uit een glas maar niet uit een beker. Want de smaaksensatie is anders, ja toch? Dus lesson learned: bij elke vloeistof past een ander soort materiaal. Festivalwijn en bier smaakt toch prima uut plastic festivalbekers? hoor ik jullie zeggen. Ja, als je de 20K bekers bent gepasseerd en het geen ruk meer uit maakt waaruit je ‘m drinkt. Maar daar gaat het nu niet om. Zowel bier en wijn at je wat mij betreft het beste uit een passend glas. Plastic fantastic bewaar je maar voor je chirurgische ingrepen.

  2. Low in the glow
    Glow bodylotion. Wordt vaak verkocht tijdens festivalseizoen.
    Want je wil natuurlijk wel als een hipster glimwormpje op coachellainsta verschijnen (denkt niemand meer ooit). Ik heb dus zo’n glow-apparaat in huis. De Glow bodymousse van de Hema om precies te zijn. Het etiket is holografisch zilver van kleur, helemaal en totally in festivalvibe dus. Maar dan de spuitbus zelf: die is matzwart met een zwarte dop. En daar gaat het mis. Want in combinatie met het koele uiterlijk van het holografische etiket, lijkt de glow bodymousse eerder op een bus motorolie van de Lidl. Dus deze visuele mind fuck werkt voor mij averechts. Mijn glowbodymousse is dus zwaar werkeloos en staat zielig in badkamerkastje-hoekje te huilie. Beter was de kleur van de spuitbus fris wit hoor. Want de kleur zwart roept bij mij gewoon andere associaties op. Alsof ik me insmeer voor een dagje Zwarte Cross (hallo wrong doelgroep).

  3. Give 50 ct for high end scent
    Deze is classic: high end parfum uit de voordeeldrogist. Want als ik dan toch in den Kruidvat ben voor mijn shampoo, beter scoor ik tegelijk een flesje Jimmy Choo parfum voor de helft van de prijs. Voor een Black Friyayprijsje het gevoel kopen dat ik in een aura van Jimmy Choo high heels (in quarantainehuis) rond loop te paraderen, what’s not to like. Maarrrr, ik merk dat ik uiteindelijk toch minder feels heb met deze drogistparfums vergeleken
     met mijn collectie geurtjes die van de shiny Douglas komen. Echt stupid man. Zelfde product maar omdat de ‘beleving’ niet klopt (Jimmy Choo stond naast insectenspray), gelijk mijn neus ophalen. Ik ga in therapie voor mijn snobisme.

Alora, neem deze drie mindfuck issues even in je op en denk na. Ik ben benieuwd naar jullie lil’ first world problems die het leven zo intens boeiend maken. Joe!

How about CoroNO’s

Wajoo deze Corona gooit roet in ons eten. Ik weet, de regels zijn voor het goede doel, maar het is taai man. Daarom: 6 X How about No’s. Jouw struggle is mijn struggle. Ja toch.

#1 AAN OSSO GENAGELD
Acryls zijn een tijdelijke NO. Mijn nagels. Ze lijken op Riri’s nagels wanneer ze zijn blijven haken tussen de schuifdeuren van Tiffany’s op Fifth Avenue. Mijn acryl-imperium is compleet kapot aan het gaan sinds de corona. Ik kijk naar stompjes en mis mijn glanzende pornonails. Maar nog veel meer heb ik zorgen om mijn nagelstyliste die met een bedrijf aan huis nu aan het struggelen is.

#2 MOND GEK(A)APT
Praten zonder lapje stof is sinds corona een NO. Gekapte mondjes vond ik tot nu toe iets heel stoms. Alleen Chinezen droegen/dragen het omdat zij wel moésten. Nu heb ik mezelf omgeluld en ook mondkapjes besteld. Bij een Indonesisch vrouwtje. Want ja, ik wil best in een lapje batik praten hoor. Maar dan wel met speciale Indische krachten erin gestraald tegen de coronageesten, duh. Trouwens, hoe ademen jullie door die dingen mensen? Ik word nu al spastisch van dat ding dat geen rekenings houdt met mijn lippenstiftlippen. Hoezo anderhalve meter smh.

Wat tutup mulut betekent? Google maar want je hebt toch niks te doen tijdens corona

Wat tutup mulut betekent? Google maar want je hebt toch niks te doen tijdens corona

#3 SLAY MY HAY
Hooikoorts hebben is (soort van) NO. Omdat ik dus hooikoorts heb, loop ik al bij voorbaat met een sniffend neusje de openbare ruimte in. Op zich handig want iedereen wijkt uit. Ja man, lekker rustig. Maar ik probeer ook weer niet al te opzichtig te snuiten want geen zin in de rollin eyes van Jan en Hannie. Die eerst überhaupt niet eens wisten dat ogen ook konden rollen. En dat dat een ding is.

#4 NOBODY TO ENVY MY LOOKS
Online shop cravings yay!: uhm NO. Online shoppen lijkt misschien de oplossing voor je depressieverschijnselen. Maar stop maar. Want voor wie shop jij die mooie schoentjes, voor wie heb je die highlighters op je face gezet dan? Voor precies niemand toch? Wij zijn uitgediscussiëerd op dit punt.

#5 DONE WITH DICIPLINE
Dicipline hebben: hell NO. Ik heb totaal nul corona-dicipline: ik sport niks (HOU OP MET MIJ MET DIE HINDERLIJKE VIDDY’S OP DE SOCIALS OM CORONAFIT TE BLIJVEN), ik drink wijntjes en eet wat ik lekker vind. Also me: elke frikkin day teken ik met make-up een gezichtje op mijn gezicht. Die dicipline heb ik dan weer wél. Totaal in de war ben ik sinds Corona.

#6 OLD SCHOOL IS THE NEW SCHOOL
Netflix all day? Gotta say NO. Huh? Kijk jij geen Netflix dan? Tulek wel. Maar mijn vriend heeft alle seizoenen van Twenty Four op dvd. Ik ben ooit opgehouden bij seizoen II. En daarna kwam een heel lange periode dat je dvd’s ging uitlachen want Netflix. Anyway. Corona is ook durven terug te gaan naar the old school. Echt hoor, heb serieus zin om een fanclub Jack Bauer-Wie-kent-m-Nog? op te richten.

Maar alles is different man. En irritant. Ik hoop dat ik met mijn zes coroNO’s in elk geval iets heb duidelijk gemaakt: je bent niet alleen met je woningstruggles. Peace out.

Hey Hamsterstrijder, mag ik je Roley lenen?

Ik ben jealous. Op de vakkenvullers en de kassameisjes van me supermarkt. Want in deze tijden van Corona ga je de verschillen zien. Van wie belangrijk zijn in de maatschappij en wie precies niet. Alle peoples in de medische wereld zijn sowieso zonder discussie de allerbelangrijkste mensen op deze hele aarde. Ik heb ook altijd gezegd: als ik mijn studietijd over mocht doen, dan had ik geneeskunde gekozen. Een beroep waarbij alle andere functies en jobs makkelijk gedegradeerd kunnen worden naar het niveau van je-werk-voegt-niets-toe-aan-de-samenleving-maar-dan-ook-niets. Mensen beter maken, dát voegt iets toe aan de mensheid. In tijden van crisis wordt pas belachelijk duidelijk hoe insane nietsig iemands bestaan kan zijn. Neem influencers. Die in deze taaie tijden het nog presteren om in Burberry quarantainebroek en crop top met de caption: ‘stay home dikke kus’ op Instastory te verschijnen, dan ben je af forever. Nog een keer: Dokters, verpleegkundig personeel, virologen en onderzoekers zijn de mensen die op deze nederige aarde onbaatzuchtig hun ding doen. Hun ingewikkelde kennis en meesterlijke kundigheid is op dit moment van invloed op deleven van een compleet land. Een influencer? Die heeft invloed op 300k volgers met een totale waarde van precies nul. Dus dat.

Dan nu weer back to mijn jaloersheid naar vakkenvullers, kassameisjes en distributiecentramensen. Want boy, what a time to be alive voor deze minderjarige, structureel opzettelijk zwaar onderbetaalde (maar goed, wel thuiswonende) doelgroep. Sinds de Nederlandse intelligente lock down, is er een compleet nieuwe generatie geboren: de Hamster Warriors. Want het waren precies deze pukkelkoppen en onzekere tiktokkers van de wereld, die na die eerste Rutte- aankondigings, hun tweede osso moesten verdedigen tegen enge Nederlanders die dachten dat de Tiende Wereldoorlog was uitgebroken. De tiende ja. Sowieso, mensen die in crisissituatie niet kunnen tellen mogen niet meer meedoen. Maar anyway. Deze Hamsterstrijders moesten van hun vlees en groenteafdeling opeens verdedigingslinies stacken. Zichzelf desinfecteren tegen coronaspuwende wijven. Met toiletspray. En af en toe moesten ze paprika’s en avocado’s lasergamen naar de meest gewelddadige Hamster-Orks. Te erg gewoon. Ondertussen reed er een soort hysterisch A-team squad aan vrachtwagens op de weg met overschotten aan wc-papier. Waardoor wij de eerste twee weken van Maart deze toiletpapierhooligans keihard konden uitlachen op de socials. Want ja, wie zichzelf vrijwillig voor schut zet door ‘pleepapier is deleven’ te janken, dan weet je: nasty meme’s are coming right at ya peoples.

Maar goed. Ik jaloerzzz. Want het zijn deze knetterhardwerkende verveelpubers die de hele distributiebevoorrading voor een jaar voor heel Nederland, in slechts drie weken over de lopende band weg hebben moeten tikken. Want ze konden het natulek niet over hun onvolgroeide hartjes verkrijgen om die lelijke Hamster-Orks zonder die twintig pallets bosui naar buiten te laten gaan. Shit man. Dat al die hamsteraars normaal gesproken dachten dat bosui vers in het Kralingse Bos wordt geplukt, dat even terzijde. Alora, kassameisjes die omzet na omzet scanden. Met snelheden van 100 quirantainekoffies en gedroogde lockdownbonen per minuut. Allemaal rechtstreeks in de kassa: KATCHING!!! Wat denkie? Dat de supermarktmanager aan het einde van dit doldwaze boekjaar zijn welverdiende vakantie gaat vieren in 5-sterrenresort Benidorm Inn en z’n vakkenvullertjes naar de midgetgolf stuurt als bedankje?
Waaaaahhaha! Nee joh. Moet jij ‘s opletten. Want tegen die tijd betaalt de corona-omzet zich uit in die supervette gangsterbonus. Supermarktmanager Roel gaat strooien hoor met die roleys, gouden tiffies en 24 karaats naamkettingen in Tahoma 96. En brengt Roel zijn Hamster warriors voortaan thuis met zijn matzwarte Range Rover stretch. En terecht.

Daarom jaloerzzz, maar wel met heel veel respect. Dat dan weer wel.

ASIAN POWERRRRRR

Waarom kwam ik niet eerder op dit geniale idee. Want na Obama is het DE FRIKKIN HOOGSTE TIJD voor een Aziatisch persoon in het Witte Huis. Of gewoon, bij ons in het Torentje ja toch.

Álles wordt anders. Gemixed met dingen die  the same blijven. Heel veel dingen worden beter, veel beter. Onderlinge omgang bijvoorbeeld. Hoe mensen met elkaar praten; daar komt me toch een partij respect bij kijken, oh yes. Oudere mensen krijgen eíndelijk weer aanzien in Nederland. Het respect wat ze verdienen. Sowieso worden alle verzorgingshuizen en verpleegcomplexen opgedoekt. Ouders wonen bij je in of in elk geval binnen een actieradius van 100 meter. De ideologie erachter? Het zijn jouw ouders die je hebben grootgebracht, eten in je mond hebben gestopt. Zodat jij nu fancy kunt doen met je baan en shiny osso. Wees dus oneindig dankbaar door vol overgave voor je eigen ouwelui te zorgen. Duidelijk?

Ander punt: Al die hipsters die opeens vegan spullen moeten eten omdat hun Westers-beschaafde ingewanden niet meer kunnen battelen tegen graan en lactose. O hallo! in grote delen van Azië wordt al eeuwenlang veel bewuster en vooral lekkerder gegeten. Waarom denk je dat wij altijd zo lachen? On top of it: hipsterz betalen hiero gerust heel posh 15 euro voor een tofu sandwich. Wat een verstoorde marktwerking is dat zeg. Wij Aziaten lachen jullie heel hard uit hoor. Doe normaal man. Tofu is gewoon sojastremsel, een voedingsmiddel voor eenvoudige mensen van het land. Niet iets wat je exclusief als horecabedrijf één keer per jaar in een Instagrammenu knalt, voor de prijs van een maandsalaris. Dat hipsters dat dan kopen en zich dan opeens King of the Hill voelen: stop dat. Je zet jezelf zwaar voor schut.

En ander big issue: de Nederlandse Cultureluur. Don’t worry, wij destroyen jullie cultoer echt niet als wij de tent overnemen. Tulpen, klompen en molens, allesh. Mogen allemaal blijven staan waar ze staan. Cause we Asians love it, yay!!’ Jaaaa, jullie lezen het goed: Aziaten zorgen juist voor het preserveren van Hollands Erfgoed. Want zonder busladingen Aziaten met hun camera’s langs de Kinderdijk; hebben Kaas, Delfts Blauw en de Afsluitdijk allemaal precies geen bestaansrecht.

En voor alle shopaholics onder ons: alles gaat en blijft 24 uur open. Ja, ook op die vage Nederlandse feestdagen waar dat ene dorp wél en dat kantoor juist níet vrij krijgt van de baas. Zo inconsequent en onnodig. Luister: Aziaten werken hard en door alle feestdagen heen. Voor jullie. Zodat jullie jezelf ook middernacht met gevulde koeken van de nachtwinkel kunnen insmeren. Dus heb vanaf nu sowieso meer respect voor Asians en zeg nooit meer dat bami en nasi hetzelfde smaken.

We moeten door, want we zijn nog niet klaar. Want wij Asians gaan er ook voor zorgen dat mensen hier gaan stoppen met het cultiveren van welvaartsziekte numero uno: ik-heb-een-burnt-out-boehoe. Maar echt hoor. Wij gaan buurthuizen voorzien van complete prefab Asian wellnessspa’s. Meditatieruimtes in elk openbaar toilet en in bushokjes. Ook geen illegale beautysalons meer maar supermasseurs en wimperstylistes naar goed Aziatisch gebruik: elke nagelstyliste heeft minstens Geneeskunde en Rechten tegelijk gestudeerd. Bam met je Intelligente nagels. Je hebt gewoon geen tijd meer over om te janken dat je overwerkt bent. Omdat Aziaten keizers zijn in het fiksen van een kapot lijf aka Tijgerbalsem. En als je geluk hebt resetten ze ook nog eens je vastgekoekte Westerse ziel van: ‘ik wil alles, ik mag nooit kwetsbaar zijn en waarom wilde ik per se vegan vliegreisjes naar Ibiza maken?!’ naar: ‘peace out en neem een hapje loempia.’

Zijn jullie er nog? Zeker al helemaal onder de indruk van de stille kracht van Aziaten toch? Daarom, ik loop vast naar het Torentje en vraag Rutte om zijn bureau op te ruimen. Sampai jumpa!!!


 

Don’t make your yoghurt our problem

Er zijn een paar monkey rules die gelden voor het OV-traject in heel Nederland:

  1. je bent fris en ruikt naar antitranspirant met actieve perzikmineralen, een hysterisch lenteboeket of versgemaaid gras. Zo niet: HUISARREST
  2. hey hey, je werktas is bestemd voor je Macbook, niet voor de Macfriet
  3. peoples die Tupperware-yoghurt naast je komen eten

Over punt drie moet ik het echt even met jullie over hebben. Over die yoghurt to-go mensen. Ik heb observaties gedaan. En ik vind daar wat van. Van mensen die ’s ochtends yoghurt transferen naar een plastic bakje. Het zijn bepaalde types (sorry, dit hokjesduwen gaat vanzelf).

Van de week kwam zo’n vrouw naast me zitten vanaf metrostation Pijnacker. Tussen Pijn en Den Haag Centraal zitten nog minstens, zeven stops en 19 lange minuten. Deze meid was al luidruchtig en begon telefonisch te vergaderen (ook deze soort peoples mogen van mij direct voorgeleid worden naar de Kantonrechter waar ik ze daag voor metrovredebreuk). Dus ik was spontaan cranky. En om het nóg erger te maken haalde ze opeens een giga plastic apparaat vol met yoghurt uit haar lelijke sleurhut (lees: handtas waar met gemak een huiskamerinboedel in gegooid kan worden).

Op dat moment ging ik in rap tempo van cranky naar nasty. Als in: ik beschermde de linkerkant van mijn lichaam met mijn leven. Als er ook maar één spat yoghurt een landing zou maken op mijn, met smaak uitgezochte, zwaar fashionable jas-broekcombinatie, dan zou ik haar gaan slaan.

En het was echt heftig. Ze zat hardop te vergaderen (vrouw, het boeit niemand in deze coupé dat je vindt dat je collega ‘dat moet aankaarten met haar eigen leidinggevende’. Echt, wij leren niks van deze conversatie, stop ermee), en tegelijkertijd stopte ze zichzelf vol met lauwe zuivel.

Vooropgesteld: we live in a free country, gelukkig. Dat maakt dat je heus je yoghurt ergens anders mag opeten dan in je osso. Maar. De manier waarop je dat doet, dát is cruciaal. Want op het moment dat je een PUBLIEKE VOORZIENING gebruikt, betekent het dat je rekening met elkaar houdt. Deze vrouw deed niks geen rekenings. Ze at en praatte alsof ze op kantoor zat. Alleen. Alsof niemand haar meevroeg om te lunchen. En daarom uit pure frustratie solo besloot te gaan schreeuwen en vreten tegelijk.

Ik durfde ook niet naar haar te kijken. Want geheid zat haar pratende mond vol met yoghurt, iew. Vrouw, where was your dignity. Die had ze helaas thuis gelaten. Volgende keer yoghurtvrouwtje: neem je fatsoen mee en laat Friesland Campina lekker thuis, ok dushi?

Hey hey ouwe pinda, onbeskoft jij!

 


Jongens, ik zit al een tijdje bij een Facebookgroepje over Indisch koken.  Aaahhhw gezellig tog monkey. Nee is het niet. Ik heb haatliefderelatie met deze club. De recepten die gepost worden zijn namelijk vaak superchill, lekker en inspirerend. Daar ligt het niet aan. Maar, de meeste leden zijn Ok Boomers. En Indisch. Precies die combinatie is gewoon I just can’t. De comments van deze pinda’s-over-datum zijn intens hinderlijk. Belastend voor mijn zonnige humeur. Echt, de dingenwoorden die ze naar mede-hobbykoks afdeling Indonesisch eten smijten, daar lusten de doggo’s nog geen fatsoenlijk stuk brood van. Zestigers die hun mond vol hebben van fatsoen maar ondertussen zelf de loeder uithangen achter hun personal computer waar nog een floppy disc in moet. Smh.

Bij een supermooie foto van goudbruin gebakken loempia’s, gepost door een blij lid lees ik bijvoorbeeld deze comment: WAT IS HET RECEPT (hallo capslock je broekrits staat nog open). Nog geen vijf minuten later van diezelfde old peanut: ?????? KAN JE NOG RECEPT DELEN” (hallo again ouwe Indische kraai: ze hoort je niet, ook niet als je HOofdletters gebruiKt). Daaronder een comment van rollatorvriendin van old peanut: “ja vin ook gek dat geen reactie volgens mij uit fotoboek deze foto, veelste mooi en daarom niet reageren maar alleen pronken bah.” Rollatorvriendin had apparently bondje gesloten met een andere Indische rolstoeler, die het nodig vond om de loempiafotodame on top of it “onbeschoft” te noemen. Luister dan. Alleen Judeska heeft het copyright op het gebruik van het wonderschone woord onbeskoft. Hoe dan deze oude peoples uit de Indo-universum.

Maar goed. Normaal gesproken reageer ik niet op dit soort gedroeftoeter op de socials. Maar diep van binnen was ik inmiddels een ontplofte bapao geworden van irritatie. Deze lelijke tante Liens tikten bij mij een boxje aan en ik was niet meer te stoppen. Maar echt. Ik had zin om de duivelse zuster van Gerda Havertong op deze Ok Boomers af te sturen. “IK GA NAAR JULLIE TOEKOMEN EN JULLIE MOND SPOELEN OF IK SLA MET RIEM “.  Dat deed ik niet natuurlijk. In plaats daarvan heb ik eigenwoordig de vloer met ze aangeveegd. In monkey style. Ik ga niet herhalen wát ik heb gezegd. Het was in elk geval een effectieve mix van stay classy met alle fatale vocabulaire die al die tijd in mijn hoofd zat te bubbelen. A clash of Indonesian Generations Next Level. Waarop old peanut (die van ‘onbeskoft’) beetje beduusd reageerde: “ja nou plaats dan geen foto of geef later het recept. Vind prima zo, ik ga niet meer reageren, vind het alleen sneu voor die luitjes die vragen.”

En wat doen we met oude kleine kinderen die vragen? Juistem. Die worden overgeslagen.

Dus bu-bye lelijke pindaboomers. Ga lekker onder uw batikdekentje liggen, begraaf Facebook samen met kunstgebit in uw warmwaterkruik, bestel ouderenthuisbezorgd.nl en verder mondje dicht. Voor everyone else who love to cook and share Indonesian recipes: Selamat makan, enjoy and don’t you dare to get zuur yo.

Het Aapje zag een mafklapper


Echt gebeurd. Ik stond vorige week op een tochtig metrostation met de wind in mijn rug. Maar achter mijn rug gebeurt shit. Ik vang een gesprek op aka iemand praat superluid en behoorlijk opgefokt. Ik tik op mijn bluetooth-oortjes om Chris Brown iets gedimder te laten zingon want dit gesprek intrigreert. Maar not in a good way. ‘Ech nie ga ik voor jullie teringleiers betale, donder n end op ja toch’. Het is een stem van een opgefokte dertiger die zijn loodzware issues totaal ongevraagd in het gezicht van zijn familie of kennissen (?) smijt. Ik sta nog steeds met mijn rug naar deze setting toe. Ik wil front row luistervinken maar wel low key. Nee man, straks krijg ik een stomp van deze droeve figuur.

Maar we moeten door want meneer Teringleier is duidelijk on acid. “Weten jullie wat een masjettie is? dat zijn van die lange kapmessen waar je in één keer een arm mee afhakt haha jaja” Meneer de Tering lacht psychopaat-ish en krijgt respons van, wat ik zo kan horen, kleine kinderstemmen. Stemmetjes van nog geen zes jaar oud omfg. Ben in shock. Ik voel ongemak in mijn lijf in de mix met een vibe van onveiligheid. Ik wil niet de profiler gaan uithangen, maar dit soort types gaan goed op hun eigen toxic energy. Uitlokken is het ultieme doel in deleven. Één verkeerde opmerking naar deze gast en je ligt gevierendeeld tussen de metrorails.

Meneer Tering begint steeds harder te praten, alsof ie zijn territorium af wil bakenen tegen andere eventuele perronpeoples. Het klinkt niet eens stoer wat ie uitbraakt, eerder klinkt het zielig en pathetisch. Qua gespreksstof alsof hij met zijn enige twee matties in een foute kroeg tegen niemand in het bijzonder staat te lullen (maar wel hopen dat je indruk maakt): ” Weet je hoe ik dit soort dingen vroeger deed? Gewoon paar harde klappen op de muil en daarna samen biertje drinken, ja zo deden we dat dus nie van dat slappe gelul van tegenwoordig HAHAHAHAH”. Ik hoor (zijn) kinderen (gedwongen voorgeprogrammeerd) meelachen: “hihihiiiii neeeee doe je dat echt?!!’. Deze kinderen hebben zojuist poep te horen gekregen. Ik kook van binnen.

Dit is het moment dat ik me omdraai en tegelijkertijd mijn maag omdraait. Want mijn oren en onderbuikgevoel hadden het goed. Ik zie een wat gedrongen opgefokte kerel van in de dertig. Kaal Petje Bomberjack. IJsberend met gorilla-armen zwaaiend over het perron met zijn kroost onschuldig huppelend achter zich aan. Een vader die met intimiderende stem volslagen insane informatie van nul niveau met zijn kinderen deelt. Oh wacht even.
Ze hebben net geleerd hoe met een kapmes ledematen af te hakken. Wat goeeed!!! Echt  superhandig om te weten, naast het feit dat je je Danoontje altijd helemaal op moet eten natuurlijk.

Ik weet niet waar ze naartoe gingen of vandaan kwamen maar for the sake of the Holy Mother of God: Ik hoop dat deze kiddos ergens een moeder hebben die ze voorleest uit Kikker en zijn Vriendjes. Want aan deze teringleierdaddy heeft dit kroost van de toekomst precies helemaal niéts.

Poetry Slam Rotterdam 2019

DIT LAND IS VAN MIJ EN MIJN RIJSTKOKERS

Landgenoten, saudara saudara

Trots ben ik geboren getogen in dit Land van gedogen gelogen gebergten want zo plat als een festivalmuntje is het hier wel.

Tevens ook trots ben ik op mijn anti-blonde haar en verder het totale gebrek aan Arische bekkentrekkerij.

Want supergroos ben ik als kind van rijstkokerhobbyisten uit Loempialand ramvol cultureelverantwoorde schattige mensen inclusief lekker tintje, die ten minste fatsoenlijk een moppie koken kunnen met je stampot andijviehoedan.

Want, op jouw Lagelandenverjaardag mag jij het doen met drie superblije ballonnetjes op je Hyves
verslikt oma zich in kokosmakronen
en feliciteert iedereen elkaar ijverig om te vieren dat er eindelijk iemand is overleden die jij ook niet kent.

Ik, ben een ambivalente pinda met een knapzak vol meesterlijke gedachten over babi kecap, het nut van appelmoes,
de Republiek en autodrop.

Ik, jank precíes bij regel drie van het Wilhelmus en pleur het Hofpleinfontein in omdat ik de Kuip nét iets te ver fietsen vind, maar hee.

Ik woon hier
mijn bloed is van daar
geschiedenis verrekt geen spier en is altijd openbaar.

Rest mij te zeggen:
Landgenoten, saudara saudara
Bhinneka Tunggal Ika
Wilhelmus van Nassouwe
I Yayat Usanti
Terima kasih
Ik heb gezegd dank U wel.

_________________________________________________________________________________________________________________________________

HET SCHAP MET WITTE CHOCOLADE IS VERPLAATST EN WIJ SNAPPEN NIET WAAROM

Ons brein is een vakkenvuller.

Dagelijks vullen wij de vakken in ons brein met grote witte mensen, sappige bruine peoples en kleine tropische verrassingen
gemeenschappen die allemaal netjes in hun eigen vak liggen te liggen, right?

Dagelijks categoriseren wij allochtonen, vreemdelingen, buitenlanders, brürs, boeren, hoeren, buitenlui, Indo’s, kakkers, gabbers, zakkenvullers, jankerds, keizers, prinsessen, rappers en neppers, De een prijzen we hoger dan de ander.

Voor de een rennen we harder dan de ander. Graaien we lustig in het vak met afgeprijsde categorieën, weinig respectvol maar wel makkelijk scoren.

Soms raakt ons brein, ons vakkenvullertje overbelast en gaat hij spullen dumpen:
een kilo tolerantie, een onsje geduld, een pond compassie, een pallet vol liefde,
waardoor ruimte ontstaat voor foute dingen zoals onbegrip, woede, chaos en een verloren WK.

Het schap met witte chocolade is verplaatst en wij snappen niet waarom.

Geschreven voor de Poetry Slam Rotterdam voorrondes©2019

Het Aapje ging op cursusweekend

De monkey was op cursus dit weekend. Dat ging soort van per ongeluk. Toen ik namelijk voor de zoveelste keer schaamteloos sneller klaar was dan mijn vriend met het wegtijgeren van een broodje, was de mond eh maat vol. Vriend: “Weet je eigenlijk wel hoeveel keer je op één hapje moet kauwen?!” Thank Gods for creating google. Er ging een wereld voor me open. “Voor een goed werkend spijsverteringsproces kauw je minstens 20 keer op je hapje” Lawd have mercy. Volgens mij slikte ik al die tijd na zes keer mijn voedsel al door. Want jeweet toch Gulzig, Bourgondiër, the Works. Maar ik was dus in shock bij het processen van deze nieuwe info. Ik kauwde dus al die tijd nooit aandachtig (en ok, eten en Netflixen simultaneously helpt ook niet). Ik at eigenlijk gewoon lucht. Vandaar dat ik opgeblazen buik forever had! Dus dit weekend gelijk mindfullnes kauwen in de praktijk geknald. Infosites zeggen ook dat het lastig is om nieuw kauwgedrag aan te leren. Klopt want tot twintig tellen bij elke kauwbeweging vergt dicipline yo. Maar moet zeggen: mijn buik reageert zielsgelukkig op mijn nieuwe eetroutine aka minder bol buikje en minder oprispingen. Ben ook echt onder de indruks van het snelle effect. Mag ik hetzelfde recept voor spieropbouw en überhaupt platte buik? Dank U.

Dat was dus cursus 1. Cursus 2 kwam ook uit de koker van Le Boyfriend. Nou ja deels dan. Omdat ik hem, na Expeditie Robinson kijken er met de haren bij heb gesleept, nu ook heb overgehaald om Wie is de Mol te volgen, werd het hoog tijd voor een tegenprestatie: Ik zou een NFL-wedstrijd kijken met zijn favo team Minnesota Vikings vs San Fransisco 49ers , mét uitleg over hoe het zit met die onbegrijpelijke worstelingen over die yards-lijn. Mag ik alvast confessen dat American football bestaat uit duizendmiljoen tactieken en strategieën om die bal over de lijn en/of een touchdown te scoren?! Mi gudu wat ingewikkelings is dit spel. Echt, buitenspel uitleggen (aan vrouwen ja, sorry voor deze seksistische comment die ondertussen gewoon waarheid is) is hierbij vergelijkings kinderspel. Wat ik in elk geval heb geleerd is dat je als team telkens vier keer de kans hebt om die bal over die 10 yard te knallen, de coach drie time outs kan vragen, een red flag op het veld wordt gegooid en de referee na consult gaat uitleggen waarom de rode kaart is gegeven. Maar most important: in American football hebben alle teams gelijke kansen. Je degradeert namelijk niet bij verlies. Nee mang, dit jaar hard op je helm gegaan? No probs, volgend jaar gwoon weer dabei. Ultiem American Dream dit. Allemaal leuwk en aardig maar voorlopig ben ik helemaal star struck voor de merch: de hoodies, shirts en caps.

Overall conclusie: American Football is niet goed voor mijn bankrekening, langzaam kauwen wél. Omdat je door langzamer te eten ook sneller vol zit, eet ik de voedselvoorraad ook minder snel op. Duh. Nou jullie weer.

What a Glorious Monkey Year 2019 was!!

Boi wat een jaar was vorig jaar. Een jaar waarin ik bijvoorbeeld door teruglopende opdrachten bij mijn start up, heel hard aan de bak moest om een nieuwe baan te scoren. Dus werkte ik in het voorjaar van 2019 een maand op de redactie van het AD Rotterdam. Een kortstondige bliksemcarrière maar echt, wat een eer om daar even gekoekeloerd te hebben. Daarna gesprekken gehad bij überhippe awardwinnende contentmarketingbureaus. Prima gesprekken waren dat maar o, o, o, wat zijn die creatieve vakluitjes van me toch onvoorspelbaar. Dan hadden ze alsnóg te weinig opdrachten voor me óf ik kwam niet snel genoeg met een salarisvoorstel (ja hallo, mag ik eeeeeeven nadenken voor hoeveel miljoen euries ik pas uit bed kom rollen? Dank U).

Anyway. Ik moest door. Dus stoomde ik hard doorrr en zat ik op gegeven moment in een bijna half jaar durende sollicitatieprocedure bij Defensie. Als mariniersdochter móest ik deze gezaghebbende uitdaging aangaan. Maar een veiligheidsonderzoek van vier maanden ging ver, ook al was ik al aangenomen. En toen 2019 bijna, bijna voorbij was, kwam die supertoffe communicatiebaan bij de CDA Tweede Kamerfractie uit de stikstofhoudende lucht naar beneden knallen. Wat een luxe. Want nu kon ik kiezen uit twee heel deftige banen, ja toch. Daarna ging het snel. Eind november tekende ik het contract bij de directeur van het CDA fractiebureau en in de eerste week van december was ik officiëel forens van Rotterdam Eastside naar de Hofstad Parliament.

In alle stressy hectiek van solliciteren vinkte ik een paar heel coole spoken word gigs af. Maakte ik een spoken word viddy, ben ik inmiddels vaste mc voor allerlei toffe culturele events bij Leeszaal West. Verder ben ik best groos dat ik in de film zat ter ere van de jubilerende ouwe kraai Deelder die nu in de hemel zit te chillen. On top of all, sleepte ik in juni de spoken der spokenprijs in de wacht en mocht ik mezelf officiëel Poetry Slam Rotterdam-winnares 2019 noemen en stond ik bij het CDA kerstdiner alweer te poetry slammen met als resultaat staatssecretaris Mona Keijzer en minister Grapperhaus als resp. nieuwe fangirl- en fanboy.

2019 was ook het normaal-win-ik-nooit- iets-qua-Facebookactie-maar-nu-fucking-wel: ik won een meesterlijke make over van Rob Peetoom. In zijn fancy Haarlemse studio kreeg ik nieuw haar, een nieuw gezichtje en een nieuw pricey Rodenstockbrilletje op me neus. Op 25 oktober schreef ik me in voor de online newsletter van een vintage shop (iets wat ik serieus noooooit doe) en vijf dagen later kreeg ik mail met de mededeling dat ik een vintage Prada tote bag had gewonnen. EEN FOKKING PRADA PEOPLES!!! Van het gezellige December Kalenderkraslot (IK KRIJG SNEEUWPOP MAAR IK MOET NOG MAAR VIER WANTJES SMH) dat ik voor kerst van boyfriend kreeg won ik een pretty… kraslot!! jajaja. En van het Oudejaarslot, gekregen van mijn schoonouders, kon ik mooi tien klinkende euries cashen. Ik voelde me koningin te rijk, snap jij snap ik.

Nieuwe bril, dezelfde apenstreken.

Nieuwe bril, dezelfde apenstreken.

Ander fijn hoogtepuntje: gevolgd worden door mijn grote vriendin Olcay Gulsen op de Instagrams. Maar dát komt omdat ik fangirl ben van haar make-uplijn en funny persoonlijkheid. En ik stalk haar (grapje). Het was ook definately het jaar van de gepersonaliseerde kerstboom. Sterker: Het werd mijn obsessie. Nog nooit heb ik zo hysterisch als soort tante Nel online en shops afgestroopt en naar Kerstballen Met Meaning gezocht. Heyy maar ik kan zeggen dat in onze boom mooi wel mondgeblazen én handgeschilderde microfoon, platenspeler, voetbal, handtas en rode ui hingen te shinen. Nou jullie weer met je random saaie ballen.

Maar vooral, vooral was ik in 2019 kerngezond. Op een griepje, doorlopende hooikoortsdingen en een kleine hersenschudding door bedrijfsongevalletje na. Niet alleen ík ben gezond: mijn moeder kon 29 december ook weer een jaartje bijtekenen. Hoe ouder hoe mooier. Net zoals haar dochters che che. En hoewel ik mijn mama, stiefpa zussie broertje nichtje en de rest van de fam in Indonesië vooral via de socials moest knuffelen, heb ik gelukkig wel veel live kunnen knuffelen met mijn familie hier vlakbij in Groningen en Amsterdam. Dat geldt ook voor mijn inner circle: mijn jaarclub, mijn besties en goede vriendjes en vriendinnetjes: they are all good, ondanks dat some of them iemand of een relatie zijn verloren. Of zitten te klungelen met gezondheid. They are all good. Sommigen heb ik veel gezien en voor iedereen met wie ik gecancelde koffie- diner- en cocktaildates heb: dit jaar is going down man.

Maar vooral, vooral ben ik 2019 enorm dankbaar voor het allergrootste kado dat ik heb mogen ontvangen, ever: zijn naam is Ronald. De allerliefste- en knapste pinda (mag since 2019 niet meer gezegd worden, maar een aap zegt het dan vooral juist wel. Sorry mensen) uit Rotterdam-Oost is mijn grootste precious ontdekking van 2019. Daar kan geen fancy Binnenhofbaan, geen spoken wordbokaal, beterwordenvan-griepje en Proud of my Prada-tas tegenop.