Congres + Speech = Monkey on Fire

Het is óngekend wat zij allemaal doen in alle mogelijke uithoeken van dit land:

data analyseren, kinderen opvoeden, probleemjongeren opvangen, rechtsbijstand verlenen, medisch ingrijpen, kennisdelen, kennismaken, koken, clubhuis beheren, luisteren, het land omploegen, handhaven, de zieken wassen, beleid maken, verhalen vertellen, besturen, ouderen verzorgen, teambuilden, het verkeer regelen, samenwerken, problemen oplossen, ontwerpen en regeren.

Dat alles in de mix met hoop, verlangen, vragen, teleurstelling, optimisme, ambitie en strijdlust,
vierentwintig uur per dag.

Het is ongekend dat deze mensen in dit kleine landje (en ook over de grens en overzees) elke dag samen proberen er iets van te maken.

Het is ongekend en ook enorm ontroerend dat zij tot zoveel in staat zijn,
multitaskers zijn het.

Leest u even verder met mij mee?

Debaters, vakkenvullers, dromers, wegenbouwers, bakkers, vergadertijgers, wedstrijdfluiters, ondernemers, verpleegkundigen, deeltijdstudenten, dokwerkers, docenten, columnisten, fanfarevoorzitters, wijkbeheerders, buddy’s, grootouders, cassières, veilingmeesters, specialisten, suppoosten, vrijwilligers, innoveerders, koffiebareigenaren, boeren, voorleesmoeders, monteurs, natuurbeheerders, huisvaders, huisartsen, receptionisten, hoveniers, advocaten, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het is ongekend hoe al deze mensen zich dagelijks inzetten.

Allemaal aan elkaar verbonden mét verschillende geloofsovertuigingen, diverse afkomsten, tegenstellingen en wellicht ook met ieders eigen setje aan normen en waarden.

En hoe krijgen deze mensen dat voor elkaar?, of zoals de huidige generatie zou zeggen: #hoedan?

Omdat deze mensen erin geloven, de rotsvaste overtuiging hebben dat ze het samen kunnen fixen; elke dag opnieuw.

Wíe zijn deze mensen dan, Ramona, waar jij het de hele tijd over hebt?
Ik nodig u uit om om u heen te kijken, aanschouw de rijkdom aan partijgenoten en aspirant-partijgenoten.

Want dames en heren, wanneer ik het over deze mensen heb dan heb ik het natuurlijk over u en mezelf,

en besef dat wij met z’n allen, samen, grootse, grootse dingen kunnen bereiken,
zélfs als u niet in het bezit bent van gebloemde schoenen.

Ik dank U wel.

Deze speech is geschreven ter gelegenheid van het CDA-congres dat plaatsvond op 4 november 2017 in de Vereeniging, Nijmegen.

Italiaans flaneren met Jasmijn, Amber en Cipres

Italianen weten als geen ander dat liefde heel prima geprikkeld kan worden via intense geurbelevenissen. Door in parfums weelderige bloemige noten te mengen met frisse fruitige elementen bijvoorbeeld. Dolce & Gabbana lanceerde onlangs hun klassieker, D&G Light Blue, opnieuw in een nóg sprankelendere variant. De groene appel nog iets aanweziger aangezet met dat geraffineerde randje van amber, afrikaantjes en jasmijn zoals in de oerversie. Jasmijn is ook een geurnoot die Cavalli goed weet te combineren. Dat doet hij met een sexy boeket van bergamot, cipres en roze laurier in zijn parfum Paradiso. Alsof je een van zijn diep uitgesneden zijden longdresses draagt maar dan in de vorm van parfum: zwoelzwierig. Uitgesproken Italiaans maar van een heel andere orde is Sì van Armani. De nestor van de Italiaanse chic blijft bij zijn signatuur door chypre te mixen met houttonen, zwarte bessen en blond muskushout. Een karakteristiek parfum voor alle classy ladies van deze wereld. Alledrie de geuren zijn verschillend en toch hebben ze één gemene deler: die onmiskenbare Italian swag. Intens, sensueel, uitbundig maar altijd stijlvol. Voor welke geur ga jij?

Editor's pic: Paradiso, Light Blue Intense, Sì.

Editor’s pic: Paradiso, Light Blue Intense, Sì.

Persoonlijk vind ik Italiaanse geuren altijd aanwezig op een fijne manier. Het bescheiden ‘Ik koop een geur die niet per se aanwezig is’-argument, is niet aan mij besteed. Ik koop ook geen jurkje omdat ik daarmee als een camouflage-soldaat de hele dag ongemerkt in een hoekje van mijn office wil zitten. Blijf dan thuis. Dus, de Italiaanse geuren die ik hierboven noemde heb ik zelf ook. En heb ik geselecteerd op hoog flaneergehalte, ja, zelfs voor op kantoor. Armani vind ik bijvoorbeeld een lekker kantoorgeurtje, aanwezig maar gepast. Vrouwelijk maar niet per se sexy. Paradiso van Cavalli is het meest ongrijpbare van het trio. Fris, soort van bescheiden. Maar als de jasmijn doorkomt dan is het flirten geblazen. Kan prima naar werk maar zeker ook casual. Dolce & Gabbana’s Light Blue Intense is wat mij betreft de knaller van het jaar. Spectaculair prikkelend door de appel. De jasmijn en citrus geeft Light Blue een bijna masculiene aqua-vibe. ‘Lekker’ voor op kantoor en je kunt daarna meteen door naar de vrimibo ermee want sexy af.

Die Italianen. (Bijna) onnavolgbaar in stijl. Onnavolgbaar goede neus voor geuren. Dat ook.

Aduh deze pamilie

Een vliegtuig vol bloedverwanten, Bugaboo-logica, lobi en Rimowa-overgewicht
verovert Schiphol Oslo Madrid Barcelona bliksembezoekachtig

bitterballenzakenlunchenEuropesetropischetemperaturen-rapen heet dat.

Wat volgt is een intens blij-chaotische familie-exodus van naar Groningen Breda Maastricht Rotterdam Den Haag. Amsterdam.

Wat volgt is een stoet aan rijsttafels (zo noemen wij pinda’s die units nooit, maar anders snapt U het weer niet), anekdotes, ontroering, ontlading, kado-swops, slaapfeestjes, hotelbacchanalen, telur sambal goreng, autoritjes, kreteksigaretten en finale Manchester United Ajax op grootscherm zien.

Wat volgt zijn selfieachtige familiestaatsieportretten die instagram traag maken, de dag historisch geladen
Wat volgt zijn emoties die lastig te bedwingen zijn (maar ook: wanneer het mes in de babi pangang gaat)

Alles wat tijdelijk is en door moet vliegen, wil je het liefst tegenhouden met een krat ijskoude Bintang
met Filosofische Familie Verhalen.

Tijd rekken heet dat, opdat het vliegtuig ze vergeet.

Wat het is? Het is Indonesische heimwee stillen XL

Het is pamilie.

ramonamaramis©2017

Deze Plek.

Mijn boots likken modder en paardenstront
de wind uit Overbetuwe toupeert mijn kersthaar hoog de hemel in.
Wij praten en lopen er diepzinnig bij, omdat boxing day daar nadrukkelijk om vraagt.

Dus praten, wandelen wij door een godverlaten Lingewaard
schoongeveegd van dorpelingen die op hun buik in bed nakwijlen van bessenwijn en bier van plezier.

Dus praten wij op zompige laarzen met de kersttenues verstopt onder berenvellen, nadrukkelijk over zaken die er toe doen: de Chateau’s Fourniers Cansac 2014.

Ramona Maramis©2016

Het Aapje Loert. Aflevering #5: Treinstel 2956

‘Mijn lichaam ging doenk.’ De Sprinter stopt in Capelle Schollevaar. Drie stations gehad, nog zeven te gaan. Bij een vrouw met marktvrouwstem ging het licht uit. ’Doenk’ was het woord ter illustratie van haar medisch geïndiceerde knock-out. ‘Wat erg’, roept haar treinvriendin. Ze stappen uit. Een zucht van verlichting gaat door treinstel 2956 als de Sprinter met ritnummer 4022 weer optrekt. Een Sprinter vol slaapstandzombies die een poging doen de schijn van enige activiteit te simuleren. Ik zie laptophanden, krantenhanden, gevouwen, lege handen. Veel forenzen moesten in Rotterdam rennen voor deze trein, maar liever lurkten ze nu aan kioskenkoffie. De verslagenheid op de vale gezichten is groots.

In Woerden stapt een mevrouw in met een stuk roodkleurig gedrapeerde gordijn bij zich. Het blijkt haar rok te zijn. Mensen kleden zich serieus slecht in de ochtend. In de stoelenformatie schuin voor mij leest iemand al tien minuten pagina 3 van de Metro editie Rotterdam. De hele buitenste rij van de Sprinterstoelen in treinstel 2956 wordt bevolkt door jasje petje-gasten. Ze kijken doodop doods het gangpad in. Het zijn MTV EMA roadie-look alikes.

Ik wil de vrouw aantikken die nu al een kwartier bezig is met de Metro editie Rotterdam. Ik wil haar zo vreselijk graag vertellen dat de postbodetas die ze om heeft hangen, verboden zou moeten worden vanaf de dag dat ‘ie van de fabrieksband rolde. In plaats daarvan volgt een epische allergieattack vanwege de never nooit gereinigde stoffen Sprinterfauteuils. En zoek ik naarstig naar mijn drielaags-papieren zakdoekhulptroepen. De vrouw is gered van mijn vernietigende advies. En wij allebei van een ongemakkelijke treinreis. Een zeeblauwe leren portemonnee met mal bultjesreliëf steekt wulps uit een jaszak van een vrouw schuin rechts voor mij. De blauwe potvis is zeer geschikt om gestolen te worden door een zakkenroller uit het B-circuit. De vrouw heeft haar natte haar in een Spartaanse knot gedraaid. Binnenkort sterft haar haardos van knellende ellende. Wie een haarsadist is verdient gerold te worden.

De coupé is volledig in zwart gedompeld:
zwarte nylon rugzakken
zwarte suède pistol booties
zwarte 15 denier panties
zwarte cardigans
zwart brilmonturen
zwarte overjassen
zwarte mascara everywhere.

Ik raak de tel kwijt en ik weiger pertinent in deze mistroostige depressiekuil te vallen. De winter is schijnbaar één grote rouwperiode voor treinprovincialen. Behalve voor mij (en gordijn en potvis). Tevreden kijk ik naar mijn perzikrode Clarks. Voldaan bijna. Alsof ik net van een overdadig ontbijt met American pancakes, verse eitjes en pruttelende koffie vandaan kom, versus de rouwstoet die net een plak droge fabriekscake heeft moeten wegtijgeren met slootwaterkoffie.

Zwart broekie, blije Clarks.

Zwart broekie, blije Clarks.

Aan de voorbijschuivende grijsbruine viaductwanden te zien, naderen we station Abcoude. De Sprinter remt af. Ik hang mijn AMC-badge om met een overwinningsglimlach. Als we straks Abcoude verlaten, tik ik over precies drie minuten na nu, station Holendrecht aan. Blij dat ik geen gordijnen draag. Opgelucht dat ik geen postbodetas-fetisj heb. Ben ik fier op mijn blauwe mascara in de wetenschap dat er geen lelijke potvis in mijn kontzak steekt. Mijn haardos ademt frank en vrij sans elastiek, ondanks mijn hooikoorts.

Maar het allerbelangrijkste is dit: Holendrecht is in zicht, de eindsprint is gehaald. Het licht gaat bij mij nog lang niet uit.

Dit Park. Punt.

Een deftige groenvoorziening
tussen de Gouden Driehoek Rotterdam
daar waar in lichamen gesneden wordt
waar studenten studiestress simuleren
waar voor negen euries Kate Moss op fotopapier nìet met je flirt

Genezen op z'n Rotterdams.

Genezen op z’n Rotterdams. Met bomen.

Een on point poepsjiek park
slechts catwalken kun je tussen scherpgesneden grasvelden
waar ik een diepe buiging maak voor vijverfontijnelegantie
loop ik hier statig te zijn met een verwachtingspatroon

Daar waar ik kapitaalkrachtige notabelen verwacht
waar ik afgedankte bankiers, met een doos obligaties diep weggestopt in hun vestzak, tussen rozenperken verwacht
zie ik in plaats daarvan Hamed, Sherilla en Wouter in heftige discussie over belbundeldrama’s. De parkbankjes als sinaasappelkistjes in de lage avondzon

Een deftige groenvoorziening waar aan blikjes prik met de pink omhoog genipt zou moeten worden
is in plaats daar van vrolijk bezet door trossen vol giegelgirls en belboys
die zonder ouderlijk toezicht keurig fluisteren over de Staat van Rotterdam
de scherpgeschoren grasmatten als picknickkleed voor Aldibier, skateboards, joints, roddels

Museumparkposse.

Museumparkposse.

truttig aangeharkte bloemenperken als helend uitzicht
voor hen die stoned van anesthesie het Erasmus MC bevolken
tickets voor zwoele fotokunst als escape voor inspiratieloze studenten die met lood in hun sneakers de Hogeschool van Rotterdam bevolken

Een on point poepsjiek park in de concrete jungle van Rotterdam is het
waar recalcitrantie plaatsmaakt voor beschaving zodra de avond valt

een deftige groenvoorziening in de concrete jungle van Rotterdam is het

Een Alice in Wonderland was ik.

ramonamaramis©2016

HOE DERTIG WIL JE ZIJN

Dertigers zijn weekdiertjes
ze willen zich ontworstelen aan en losmaken van Ikea, van gedeelde shampoo, van onderknuppel zijn.

Dertigers willen design, een exotische regendouche en onderdirecteur van onderknuppels zijn.

Rechtop in pak lopen is lastig als je dat weekend nog in de kroonluchters hebt gehangen.

Ooit was je nog geen dertig maar slechts drie dagen oud
staakte je je huilterreur op het moment dat firma Moederkloek je voorzag van voedsel, liefde en een deken.

Als driejarige volgde spelen, schommelen, snoepen, het slopen van de X-Box van neefje.

Nu wil je ergonomische schommels exporteren en maakt X-Box plaats voor laptops zo dun als de vioolsnaar van je getalenteerde kleuterkind.

Nu is de Brexitverontwaardiging in je agenda gepland
naast vluchtelingenproblematiek
naast de bila’s en carrièredoelstellingen.

Je verslaapt je in je drieseizoenendekbed
je mist de volgende meeting maar nooit je maandelijkse salaris.

Dertigers willen startup zijn, een teamleider met tuin op het hooikoortsvrije zuiden zijn
of ze willen een crowdfundfenomeen rijp voor een beursnotering-dertiger zijn.

Dertigers doen aan paskamerverwachtingsmanagement want willen alles wat bij hun leeftijd past
en weten het daarna ook even niet meer.
Van bedrijfsfiets naar lease, van koffiehaler naar koffiemarktleider, van backbencher naar de voorhoede.

Rechtop in pak lopen is leuker als je niet bang bent om te kreukelen
je mening wordt heus wel gehoord
ook als je die nìet hebt.

Met een dekbeddonatie red je de wereld allicht niet, maar als je humeur daarvan opknapt dan vind ik dat ook prima.

Bouw een schommel, dear dertigers
pak een biertje en ontspan
shampoo van de Ikea is best behoorlijk en onderknuppel zijn al helemaal,
als je maar je best blijft doen.

En nee, dertigers zijn geen weekdiertjes
maar het was een prachtige haak. Een haak om de aandacht, die voortdurend onder spanning, keuzestress en ruis staat, te trekken

waarvan akte, waarvoor dank.

ramonamaramis©2016

Dit gedicht is geschreven in opdracht van de Metropool Dertigersborrel die plaatsvond op vrijdag 9 juli 2016 in Den Haag.

Bloodline: verslavend voorspelbaar

Een familiesaga waarin nou een keertje niet alleen het zwarte schaap iets op zijn kerfstok heeft. Interessant. In een broeierige setting op Florida Keys laat regisseur Jeff Nichols je kennismaken met de zeskoppige familie Rayburn. Die kennismaking verloopt vooral via zoon John, die in de onheilspellende voice-over, de aflevering naar grote hoogtes tilt. Omdat hij dingen vertelt die een hoog spoiler-alert hebben. Maar toch ook weer niet helemaal. Voorspelbaar en spannend in de mix.

Deze eerste aflevering begint wat obligaat met scènes waarin de welgestelde familie Rayburn en hun jubilerende familieresort in Florida Keys aan de kijker wordt gepresenteerd. Nichols trekt hier overigens wel meteen de meest makkelijke registers open om het gevoel van ongemak op te wekken: een familiefittie voorafgaand aan het jubileumfamiliediner, de verloren oudste zoon die alsnog komt opdagen, de aangeschoten vriendin die tijdens de speech van Rayburn senior allerlei gênante zinnen lalt.

Nichols knalt ondertussen vol op de onderhuidse spanningen, het gevoel van ongemak en onderlinge verhoudingen tussen de familieleden. Oudste zoon, eeuwige troublemaker Danny (Ben Mendelsohn), zoon John met permanent bezorgd-getergde blik (Kyle Chandler), heethoofd zoon Kevin (Norbert Leo Butz). Het enige meisje in de familie, de vreemdgaande dochter slash advocate Meg (Linda Cardellini). De ouders Robert (Sam Shepard) en Sally (Sissy Spacek) Rayburn die met enige reserves de ‘gevallen’ zoon Danny weer toelaten in hun leven.

Na deze introductie wordt het gevoel van ongemak en onheil consistent doorgevoerd. De voice-over vol verontrustende mededelingen, de flash forwards van Danny en John op een zeilboot in de stromende regen. Het belooft zó weinig goeds. Hoewel de flash forwards niets te verbergen hebben, zorgt Nichols ervoor dat je als kijker in het ongewisse blijft. Knap vind ik dat. De flash backs zijn daardoor des te onheilspellender. Als John dollend tegen Danny zegt:’I love you brother. I have sexy dreams ‘bout you’, dan weet je dat die broederliefde wordt uitgedaagd, de droom een complete nachtmerrie. Ongemak heeft inmiddels plaatsgemaakt voor onheil.

De shots in Florida Keys zijn zwoel, sferisch en mysterieus. De montage is vlot, zeker aan het begin waar je de familie leert kennen op dat pijnlijk ongemakkelijke familiediner (hallo Festen!). Naarmate de aflevering vordert, wordt het tempo trager. De scènes in de duistere mangrovebossen en onderwatershots waarbij de suggestie wordt gewekt van verstikking en verdrinking, versterkt dat beeld.

Sissy Spacek speelt de rol van roedelmoeder prima. Ik dacht in elk geval niet de hele tijd aan Carrie. Kyle Chandler is overtuigend als broertje met gewetensconflict. Maar de bokaal gaat deze aflevering naar Ben Mendelsohn. Hij zet een Danny neer zoals een Danny hoort te zijn: charmant, sexy en met een knapzak vol issues.

Deze eerste aflevering van Bloodline begint zoals gezegd wat voorspelbaar, maar het duurt niet lang vooordat je mee wordt gezogen in dit drama over familie-eer, schuld en onderbuikgevoelens. De bloedlijn die telkens dreigt losgeknipt te worden omdat Danny weer iets heeft geflikt. Maar dan is er plotseling John, die in de voice-over opbiecht ‘iets verschrikkelijks’ te hebben gedaan. Voorspelbaar verslavend, deze serie. En dat al na aflevering 1.

Het 1e seizoen van deze Netflix Original uit 2015 telt 13 afleveringen. Het 2e seizoen is nu te zien op Netflix.

Them Ticket Kings

They used to be small when nobody cared.
Ten years later they are the Kings & Queens of the Ticketing Hill.
In foodtrucks, workshops, mud runs, Hardwell, Hardwell and Hardwell.
In 180 countries seemless and electrifying
developing an International playbook, the Foundation.
Looking for tractions, growth and scrappy laser focused ambitious local people.

They, advice you to go International.
To grow, to go, beyond Berlin, Lima and Frisco
cause these cities are so 2015.
They, urge you.to.go.to. Amsterdam
and you’ve made it so far.
The ticket eagle has landed,
Eventbrite is here to stay.

Ramona Maramis- Het Aapje©2016

This freestyle poem was inspired by the 12 minutes talk held by Elsita Meyer-Brandt (Head of International Expansion, Eventbrite), at the Amsterdam Eventbrite office launch party, Wednesday May 11th 2016.