Luister dan. Een banaan eet je op, is geen kunst aan

Jongens, zullen we het even hebben over die Banaan in duct tape-gate?!
Ik vind er namelijk wat van als apenkop met een voorliefde voor bananen.

Om te beginnen: ik heb hartjes voor kunst (in het algemeen). Zelf ooit begonnen met het bewonderen van kunst en bouwwerken uit het jaar kruik. De afbrokkelende Acropolis, de intense Borobudurtempel op Java, de muurschilderingen in de rotsen op Sri Lanka. Mijn moeder en stiefpa zijn verantwoordelijk voor mijn interesse in de Oudheid. Geschiedenis maakt dus altijd indruk op mij. Heel lang was ik fan van schilderkunst van de Oude Meesters. Rembrandt, Frans Hals, the works. De details, de finesse van die gasten om lichtinval en knappe koppen  te schilderen is meesterlijk, ja toch.

Van de 17e eeuw-units maakte ik op gegeven moment de switch naar moderne kunst. Gewoon, zomaar. Noem het persoonlijke artistieke evolutie. Al dat middeleeuwse gepriegel, de krullen, de zuilen. Done with that. Dus begon ik modern art expo’s af te vinken. Heel interessant staren naar bijvoorbeeld een video-installatie met beetje shady beelden van naakte peoples, bloed en Ghost Adventures-geluiden. Of een zaal binnenlopen waar de mensen daar onderdeel bleken te zijn van een conceptuele kunst-installatie. Dit vind ik persoonlijk al te conceptueel.

Ja, ik ben fangirl van moderne kunst, klopt. Maar het moet niet tè intellectueel zijn. Er mag humor in zitten, een onverwachte wending. Het liefst groots en meeslepend. Kunstinstallaties met een ordinair randje bijvoorbeeld. Klibansky, die levensgrote gorilla’s overgoten met gouden bling-coating maakt. Of de opgezette haai van Damien Hirst. Vind ik leuk.

Dus. Ik vind conceptuele kunst interessant en ook vaak funny op een indrukwekkende manier. Omdat het je eigen fantasie prikkelt. Omdat wat je ziet vaak een soort mind fuck is. En nadenken is altijd goed toch? Maaarrrr. Ik heb zoals gezegd mijn grenzen.

Die banaan. My gosh. Een banaan gekilled met duct tape en daar much monnie voor vragen. Ik vind dit soort ‘kunst’ echt getuigen van een soort arrogante luiheid. Maar echt. Kijk, het leuke van kunstenaar zijn is dat je de volledige vrijheid hebt om iets te maken. Maar neem je audience serieus dan. Dat doe je niet door een banaan op een muur te plakken en daar heel fancy over te gaan doen. Ik leer niks van jouw banaan en kriig geen inspiratie. Nou jij weer.

Als je de zin/onzin van kunst op een unieke manier wil presenteren, doe daar dan megahard je best voor. Doe het met bezieling. Een banaan duct tapen wat is dat. Heeft met aspiraties niks te maken. Maar goed wie ben ik. Misschien ben ik wel stom dat ik de muren niet allang heb lopen sauzen met mijn chips-stash. En daarom gruwelijk veel geld ben misgelopen.

Hou op met mij hoor.

Posted in Geen categorie

Sterren&Bananen aflevering #1: mascara & inktvis

Mascara is viagra voor wimpers. Vooral voor Aziatische wimpers die van zichzelf een soort immer gerade aus-model hebben: recht, kil en niet wulps krullend. De perfecte mascara vinden is topsport. Vooral om een budget-unit te vinden (lees: mascara onder de vijf euro) die mijn rechte wimpies omtovert tot sexy ass volle units die hoog de hemel in kroelen. Het is niet erg, of beter gezegd, ík vind het niet erg om hier cheap monnie aan te verspillen. Ik koop een paar van die dingen en test ze uit. Zijn ze ruk, dan leidt mijn beursgenoteerde onderneming geen verlies, doen ze het goed, dan verdienen ze eeuwige beautyroem en een gebruikersintensiteit van heb ik jou daar. Maar goed, mascara dus. Je hebt er slechte tussen zitten, niet-normaal. Ik vraag me oprecht af hoe zo’n mascaraborstel-ontwerpafdeling werkt. Ik denk dat ze testen op orks met wimpers van teflon. De Separation&Volume van Etos is zo’n mascara, waarbij de borstelvorm zo intens lomp is, dat het behalve mijn wimpies ook mijn hele oogbal dreigde te kielhalen. Gelukkig heeft de HEMA al dit wimperleed royaal goedgemaakt met hun volumemascara (4 ekkies per stuk). Een mooi en hanteerbaar fijn borsteltje dat goed separeert, verlengt en zelfs lekker vet volume geeft. Dus tien bananen voor de HEMA en nul voor Etos.
Picture_20171201_145431792

In de categorie Horeca testte ik via Foodora een bezorgmaaltijd van Street Foodies. Mijn oog viel namelijk direct op het gerecht ‘Sea foodies calamaris’ aka inktvis gevuld met varken of kip’. Bij het woordje inktvis op elke willekeurige menukaart ga ik sowieso al kwijlen, laat staan als ik lees dat octopussy gevuld is met mijn andere favoriete dier: varken of kip. En ik ga gewoon goed op onverwachte smaakcombinaties. Ik had al op ‘bestellen’ geklikt en iDeal afgevinkt, toen ergens in de verte binnen het meest verstandige deel van mijn brein, een lampje alarmerend begon te flikkeren. Gevulde inktvis en dan thuisbezorgd. Je moet wel heel superzelfverzekerd over je kookskills zijn wil je inktvis uit je koekenpan in de deliverybox laten glijden, zonder het risico dat de klant zijn gebit verliest vanwege inktvis turned into rubber. En dan gevuld ook nog. Ik vond het gerecht opeens heel ambitieus chefkokkerig klinken voor een bezorgmaaltijd, maar goed. De sea foodies calamares-bestelling was nu al onderweg en vet na aan het garen op de bagagedrager van mijn Foodora-fietsbroeder.

Uitgepakt trof ik, eerlijk is eerlijk, een very instagrammie inktvis aan. Maar ergens ook een beetje horror. De roomwitkleurige octopus zag er namelijk uit alsof kokkie een albino kakkerlak op de grill had geknald. Anyway. Ik was klaar voor de proefsessie. Wat even zoveel betekende als zorgen dat mijn voortandjes niet achterbleven in de octopus, want holy whale, wat was dit voedsel taai zeg. Geen doorkomen aan. En het allerergste: de inktvis smaakte niet (meer) naar inktvis, maar had een merkwaardige, non-descripte smaak. De vulling was ook al om te janken. Een beetje zoetig; terwijl ik juist naar die smeuïg-zoutige, iets vettige varkenssmaak verlangde, als tegenhanger van die inktvissmaak (die dus ontbrak). Wat een wanstaltig gerecht was dit zeg. Nergons mee te vergelijken, hoeft ook niet, want ik bestel sowieso nooit meer bij Street Foodies. Even serieus, voor echte inktvis moet je gewoon naar Zuidoost-Azië. Only them peoples know how to cook octopus on point and accurately. Hoeveel bananen dan voor dit gerecht? Wat denk je zelf? Ja twee stuks, voor de instagram-proof uitstraling, minus twee omdat het gerecht zo intens slecht was. Dus uiteindelijk gewoon nul.

Kakkerlak in disguise.

Kakkerlak in disguise.

Wat willen jullie dat ik de volgende keer ga testen apenkoppen van me?

Posted in Geen categorie

Het Aapje heeft OADHD

Mensen, ik heb OADHD aka Ontbijt-ADHD. Ik schrijf dit in de hoop dat ik een soort praatgroepje kan knutselen. Praten met gelijkgestemden over dit fenomeen. Ik heb ontbijt-ADHD (denk ik) omdat ik een onregelmatige, hysterische ontbijtcyclus heb. Waar de meeste mensen al honderd jaar braaf een bord havermout of yoghurt met cruesli wegtijgeren, kan ik tijdens mijn hap melk met Frosties nog bedenken: ‘kak, ik heb nu eigenlijk best zin in een bruine boterham met boter en aardbeienjam extra. Of toch een beschuitje met sinaasappelmarmelade?’ Dat werk.

Waar begin ik. Om te beginnen bij mijn immense voorraad ontbijtparafenalia. De keuken/koelkast is een museumcollectie in ‘diverse ontbijtgewoonten door de eeuwen heen’, vol Kellog’s Frosties, muësli met rozijnen, speltknackerbrod,magere kwark, meloensalade, diepvriesbosvruchten (voor in de kwark), rijstwafels (maar die mogen toch niet meer van de clean eatingvoedselgoeroe’s, waarom weet ik eigenlijk ook niet). Het beleg heb ik hier nog niet genoemd. Ok, vooruit: appelperenstroop, chocoladevlokken met Minions, Zwitserse strooikaas, hüttenkase. En mind you, geen vleeswaren gedurende de ochtend. Ik transformeer ’s middags pas in een carnivoormonster (behalve bij hotelvoedsel, kom ik zo op terug).

Serieus. Ik kan nog geen twee weken hetzelfde ontbijtritueel aanhouden. Terwijl ik nou juist op zoek ben naar een soort zennig terugkerend ritueel. Zo eentje waarbij ik met een ochtendhoofd intens gelukkig naar een kom cereals met verse Hollandse aardbeien kan lopen staren. En dat voor een longer period of time. Het komt me te vaak voor dat ik dan net een hap van mijn boterham met biologische frambozenjam neem, en dàn al fantaseer van een koele kom melk met fruit loops (ik ben sowieso een sucker voor fruit loops sinds ik ze als eenjarige heb gegeten bij oom en tante in New York). Dus wordt mijn ontbijt vaak een deceptie, een slagveld van onafgegeten spullen. Met berenhonger tijdens de lunch als gevolg. Vermoeiings.

Deze kwark met bramen-unit was een eendagsvlieg. Sponge Bob was getuige.

Deze kwark met bramen-unit was een eendagsvlieg. Sponge Bob was getuige.

De enige constante factor is zwarte koffie. Een waar geluksmomentje temidden van mijn ontbijtslag bij Duinkerken. En de enige ontbijtcombi’s die ik wat langer kan ‘velen’ zijn boekweitbanaanpannenkoekjes en biogarde roer met overrijpe banaan en cruesli. Maar goed, banaan is dan ook heilig voor deze monkey. Ik vind het vooral lastig dat ik, als ik zoet ontbijt, opeens hartig wil. En bij hartige ontbijtjes hunker ik naar zoet. En allebei gaat niet, want dat is dan weer te veel snap je? Behalve bij een intercontinental hotelontbijt, vliegtuigbreakfast of, letterlijk, een brakfast. Dan eet ik dwars door de cycli heen: croissants, roerei met spekkies, yoghurt en pistoletjes met jong belegen graskaas, inclusief een goeie ontbijtburp.
Ik weet lieve ontbijtgekkies, dit is een probleem in de categorie #firstworldproblems, maar mocht iemand zich in OADHD herkennen, stuur mij dan een banaan en een pak Frosties. I’m on this.

PS: mijn brekkie vanochtend was een witte boterham met boter en Minions-chocoladevlokken, maar wilde eígenlijk een boterham met chocoladepasta. Of pindakaas. I rest my case.

Posted in Geen categorie