Make Midgets Great Again

Na de overweldigende reacties op mijn idee om een fashionblog voor midgets te starten, is hier dan mijn eersteling. Een heerlijk blog over minimode met een heuse fashionshoot op mijn favoriete Bi-Bu-Bali. Met kleding die ik zowel thuis als uit draag. Ik noem een shirt om in uit te brakken én om in te shinen op straat. Of wat dachten jullie van een blouse geschikt voor het zware kantoorwerk en om een avondje in te zwierelieren tegelijk? En het allerbelangrijkste: alles is 100% midgetproof.

Durf de dork in je accentueren
Het donkerblauwpaarse shirt met ‘Dork’ erop kocht ik een paar jaar terug op de mannenafdeling van Topshop in Bali. Ben er echt verknocht aan en huppel er graag thuis in rond. Nu de de trend met bedrukte shirts opnieuw wordt geplugged alsof zinloze opdrukken nooit eerder fashionable waren, kan deze ook prima op een spijkershort. Minpunt: het is echt hardcore, degelijke katoen en maat XL. Dus ik prop me een ongeluk om het shirt in short weg te werken. Pas dus op dat je uhm geen propje wordt. Of wat tegenwoordig ook (weer) helemaal hip is: leg een knoop schuin voor in le shirt en klaar is klara.
Conclusie: Propje of niet, origineel is het allemaal wel. Beter dan dat random ‘Boef’ of erger: ‘Girlboss’ op je borst.

Wat er onder de streep overblijft
Ik hou wel van een streepje. Alleen moet je daar verschrikkelijk mee oppassen als je klein bent zoals ik. Niet te brede strepen maar ook weer niet te ielerig. De streep die ik op de foto draag vind ik precies goed. En geinig, vanwege het op de feauteau niet zichtbare, subtiele glittertje erin plus de mooie navykleur. Minpunt: het is nogal dikke katoenen stof dat nergens flatteert. Waarom dan toch gekocht? Is dit serieus een vraag? Enfin, we moeten door. Voor de foto heb ik het shirt in een strandsetting geknald en gecombineerd met m’n witte Ariana Grande-heels om een *kuch* beachlook te creëren. Whatever that may be.
Hoe ik dit shirt verder draag:
– in de zomer als shirt over bikini als het fris wordt
– op een donkere skinny. Geen witte, om het Libellevrouw-effect te vermijden
– als thuisshirt nummer 3001

Bloemenmeisje maar dan niet truttag
De schöne bloemenunit in zwart, fuchsia en petrol, met de nu zo gehypte jaren zeventig flaremouwen heb ik gescoord bij &OtherStories, het upscale zusje van H&M. Ze hebben prachtige items met superb pasvorm en mooie details in de afwerking. En lieve midgets, ze gaan tot maat 34(!). Deze blouse is een maat 36 in de wetenschap dat rayon nog een beetje krimpt in de was. Het wordt in elk geval een van de supersterren in mijn kast want heul multifunctioneel. Kan naar werk met een scherpgesneden zwarte pantalon of, casual met shorts vol rafels en gaten, alsof een pitbull je net heeft aangevallen. En zeer draagbaar naar feestjes. Gewoon pimpen met slechts één hysterische SIGNATURE-oorbel in je arme oorlel en fissa kan beginnen. Conclusie: deze blouse is een lekker ding voor lekkere midgets.

vlnr: shirt van Topshop for men, stilettosandalen: &Otherstories. Shirt: Brandy&Melville, bra H&M. Blouse: &OtherStories, jeansshort: H&M. Shirt: Zara, pumps: shoppingmall Manado

vlnr: shirt van Topshop for men, sandalen &Otherstories. Shirt Brandy&Melville, bra H&M. Blouse &OtherStories, jeansshort H&M. Shirt Zara, pumps shoppingmall Manado. Montuur Bryce van Ace&Tate

Classy sexyness
Nog een shirt in de categorie ‘streepjes mogen’, maar dan subtieler, is dit exemplaar in rood-gebroken wit. Van ragfijn katoen met superdiepe V-hals. Typisch zo’n shirt waar je zichtbaar lingerie van het type classy lady onder kan en mag dragen. En omdat in de moderepo’s van nu, de meeste modellen superoningeïnteresseerd slash zwaarmoedig slash poepsjagrijnig met ‘ik heb warrig haar door haarlak maar het moet natuurlijk lijken’ kijken, ziehier mijn poging daartoe.
Conclusie: Als je klein bent, probeer dan het accent te leggen op de dingen die je zelf het mooist vindt. Heb je korte beentjes maar een mooi decolleté, you know what to do.

Mijn midgettips
– prints en teksten. Het mag allemaal, mits gecombineerd met verder rustige items
– wanneer je shirts en blouses graag maatje groter draagt, let dan op de stof. Het moet makkelijk weg te moffelen zijn in je broek of rok

PS: die geweldige zwarte stilettosandalen gezien op de Dork-foto? Ja? Dan zeker niet goed opgelet want ik doe hier aan ernstige schending van de klassieke moderegel die luidt: draag bij voorkeur nudeleurige shoes op blote huid, dan verleng je optisch je benen. Moraal van dit verhaal: dat het hoegenaamd niemand boeit. Want je draagt wat je zelf lekker vindt, zolang je niet voor paal loopt. Laat je look dus altijd ff checken door een objectieve freundin/vriend. Of beter: kweek een flinke portie zelfvertrouwen. Shinen met je fijne petite postuur doe je zelf, heb je niemand anders voor nodig. Succes, kus en tot de volgende fashionpost!

Het Aapje is ijdel. It’s ridiculous. It’s true.

‘Vanity is my second name’ als tattoo. Wat vinden jullie ervan? Niet? Is natuurlijk ook vreselijk corny om dit als tattoo te nemen. Ik heb vorig jaar gezworen dat het bij eentje zou blijven en daar blijf ik dus bij. Maar mijn ijdelheid kent de laatste tijd nul grenzen (ja ok, tot aan de Mexicaanse muur misschien). Ik broed al langer op een concept binnen mijn groeiende blogimperium. Ik wil iets doen met die ijdelheid (ben ik natuurlijk niet echt), mijn oog en hobby voor mooie kleertjes. Let op het verkleinwoord dames en heren. Kleertjes voor kleine dames zoals ik. En dan daar over lullen met mooie foto’s erbij. Een blog waar elke midget in Nederland (en ver daarbuiten) écht op heeft zitten wachten. Een blog waarin ik uitleg hoe ik mijn ‘mini’-garderobe onderhoud, uitbreid. Hoe ik investeer en waar ik op let. En dan niet vanuit zielig oogpunt. Dat ik met mijn petite maatje alleen op een Kinderen voor Kinderen-kind kan lijken garderobe-technisch. Want ik heb eigenlijk niet zoveel problems in finding my fashion. En precies dàt wil ik overbrengen in blogs. Uiteraard met de gebruikelijke dosis apenkool. Vinden jullie dat leuk? Ik in elk geval wel.

Jas (River Island) maat XS, sweaterjurkje (304#), maat XL

Jas (River Island) maat XS, sweaterjurkje (304#), maat XL. Photocredits: José Chan.

Ik heb er lang mee gewacht want daarvoor moest ik natuurlijk wel de perfecte fotograaf vinden. Een fotofreak die mij voelt en mijn concept omarmt, en dat allemaal in beeld weet vast te leggen. Een paar weken geleden kwam ik via een Facebook businessplatform exclusief voor wandelende mantelpakjes, fotografe José Chan tegen. Het was zakelijke liefde op het eerste gezicht. Lang verhaal kort; wij verlenen elkaar nu een dienst. Ik op shortcopyniveau voor haar site en zij op mooie-plaatjes-schietenniveau voor moi. Die mooie plaatjes plug ik nu in dit blog en op mijn sociale media. Als proefballonnetje. Maar natulek gewoon omdat ik mijn ijdelheid graag deel.

Want hoe leuk is het voor andere (radeloze) midgets om te weten dat als je maar het juiste nepbontje (River Island), on point rokje (H&M), netpanties (Kunert) voor het lekkere effect combineert, dat je net zo hard kan shinen als je soortgenoten die drie kilometer langer zijn dan jij? Geen excuus meer om pruillipje te doen omdat je dènkt dat je het allemaal niet zal staan. Je leven overdenken doe je maar als je naar aanleiding van dit blog superenthousiast gaat shoppen en als je als logisch gevolg daarvan je spaarrekening per abuis compleet leegtrekt. Ik zeg: don’t shoot the messenger.

Noem dit een teaserblog, als opmaat naar iets moois. Ik broed nog op een chille naam voor deze blogcategorie. Heb geduld. Maar dit moment gebruik ik vooral om de enorm getalenteerde José Chan te pluggen. Ze is een sweetheart met een haviksoog voor belachelijk mooie foto’s. Haar portfolio staat ramvol met prachtige repo’s van fashionbloggers en recent, de Amsterdam Fashion Week.

Ik voel me dan ook heel vereerd dat ik voor haar lens heb mogen staan. Er komen nog meer collabs aan met deze pretty photographer, dus houd mijn blogs goed in de gaten. Sterker: Je zult er niet aan ontkomen want ik ga ze snoeihard pluggen.

Dus, aanschouw en Benijd mij (is dat niet leuk voor een tattoo? nee joh, grapje).

Ik treed op en ik neem mee

Een little black dress en m’n Guess stilleto’s. Of een highwaist skinny. Met daaronder m’n luipaardprint booties. Oh nee wacht. Ik kan ook helemaal camping gaan yo. Met m’n topfavo joggingpants, meegesleept uit Top Shop Bali twee jaar geleden. Soepel gecombineerd met een American shirt met de opdruk ‘Dork’. Is dat een plan?

Mensen, ik heb keuzestress aka een luxeprobleem. Komende zaterdag sta ik het podium van de Tolhuistuin in Damsko te rocken. Ik weet wat er uit m’n mond komt. Maar ik weet niet what to wear. En dat is een gruwelijk luxeding. Warum? Omdat ik met mijn tiny ass op een schaamteloos grote berg kleding en schoenen woon. En dan toch niet weten wat aan te doen. Drama.

Ik ben sowieso niet van de wandelende kerststal met discolichten-uitstraling. Publiek moet natuurlijk gewoon naar mijn spraakwaterval luisteren. Niet naar een pratend glitterjurkje. Aight. In dat geval, I might as well perform met een vuilniszak over m’n hoofd. Nay, daar ben ik toch nét iets te ijdel voor, vrees ik. En ik heb sinds een maandje weer mooie hairpaint in m’n haar. Mag ook gezien worden.

Geen vuilniszak, geen sexy jurk. En ook geen hysterische signatureketting of oorbel. Als ik een chick zie optreden compleet behangen met moeilijke oorhangers en in een jurk die makkelijk drie maten te klein is, dan denk ik: ‘gast, wat wil je nou’. Dit is geen jaloezie, maar gewoon mijn point of view als presentatiecoach. Gecombineerd met Giorgio Armani’s filosofie: ‘Elegance is not about being noticed. It’s about being remembered.’ Kijk, die Italo designer snapt het.

Terug naar de kledingstressbrainstorm. Ik ben fan van shirts en sweaters met opdruk. Ik droeg ooit op doorreis in de VS, een shirt met daarop in neongroene letters ‘Don’t drink water. Fish fuck in it’. Bleken die conservatieve Amerikanen op Chicago O ‘Hare vliegveld m’n shirt helemaal geinig te vinden: ‘Awesome crazy shirt you’re wearing.’ Dus mijn “Bloggers do it better”-sweater zou ik zaterdag in theorie aan kunnen trekken. Maar het is een vrij dominante trui. En de aandacht moet vooral naar de performance. Nja.

Dat dominante effect geldt ook voor mijn naamketting die geen naamketting is. In plaats van mijn naam, staat er ‘snotaap’. Werkt gegarandeerd super in een kantoortuin of kroeg waar het kapotsaai is. Die ketting roept namelijk altijd vragen op en lokt reacties uit. “Huh. Snotaap? Dat zeg je toch niet van jezelf?” Ik houd hier zo van. Want niets is leuker dan de meest humorloze peeps uit een groepje te filteren. Gaat easy met zo’n ketting. Maar goed, ik sta op het podium en niet in de kroeg.

De opzet voor zaterdag, een dichtersmarathon, is gelukkig niet stijf of officieel. Dichters lossen elkaar in rap tempo af. Per dichter drie gedichten in vijf mins. Dus je bent sowieso weer weg before the audience knows it. Dat betekent dat ik een onuitwisbare indruk moet achterlaten. En dat ik mezelf moet onderscheiden van The Others. In een heul kort tijdsbestek. Niet echt een loodzware opdracht. Ik ben hands down de meest mini van het clubje mooiewoordenfluisteraars. Daar scoor ik vast dikke gunfactor-punten mee. En het publiek schuift vanzelf naar voren als ze ontdekken dat ze ‘iets’ horen praten maar niet kunnen zien.

Nog een ander vet voordeel: ik begeef me onder mijn waarde vakgenoten, namelijk dichters en schrijvers. Nou niet het meest fashionably hipster volk dat er rondloopt (sorry Adriaan van Dis). Dus dit win ik. Zo, en nu ga ik gelyncht worden. Met rotte boeken, pennen, alles. Anyhows. Dat imponeren ga ik voor negentig procent natuurlijk doen met ferme poëzie die ik uitspuug op het podium. En in de tijdelijke state of shock waarin ik het publiek wentel, moet mijn vlammende outfit het even overnemen. Dit is de sluitpost van 10 procent weliswaar, maar het moet wel kloppen. Zonder dat het te gekunsteld wordt. Sjucht.

Ik ga lekker door met hardop nadenken. Die outfit wordt een mix van opvallend en rustig aan. Eigenlijk is de stelregel simpel. Draag altijd datgene waarin je jezelf het meest comfortabel voelt. Bij mij kunnen dat shorts, shirt, blazer en mijn cognacbruine Sendralaarzen zijn, bijvoorbeeld. Maar een supersimpel jurkje met m’n Nike Air Max eronder is ook leu-heuk. En past gelijk in het marathonthema. Aargh, Mr. Keuzestress, ga eens weg joh.

Maar goed. Ik ben voorspelbaar as hell. Dus trek ik zaterdag waarschijnlijk dat ene setje uit die hele berg privé-fashion van mij. En precies het setje dat überhaupt drie weken daarvoor al in mijn hoofd zat (lees: helemaal onderop de berg). Gewoon iets wat comfortabel, lekker, onverwachts, nice, sharp en cool tegelijk is. Eigenlijk net zoals mijn gedichten. Easy does it.

En zoals blond bombshell Marilyn Monroe ooit zei “give a girl the right shoes and she can conquer the world”. Voeg daar the right dress (heb ik, zaterdag) en the right words (check) aan toe, en klaar is Klara. Dus dit dramablog was voor niks. Maar meisje hè. Dus moest dit gewoon even kwijt. Muhaha. Beter komen jullie kijken op 3 oktober om 20.30 in de Tolhuistuin aan het IJ. Vind ik leuk.