Hallo Tweede Kamer der Monkey-Generaal!

Vandaag een superbijzondere dag jo. Ik was namelijk naast mijn freelance werk op zoek naar een vaste baan. Voor meer steadyness, voor meer doekoe op de broodplank, snap jij snap ik.

Vandaag ís het dan zover: mijn eerste werkdag bij de Tweede Kamer der Staten Generaal op het Binnenhof in Den Haag. Wat een major switch it is. Van start up creative contentwriting naar writing about politics. Allebei dynamisch maar zo zo anders qua vibe.

Om te beginnen moest ik aan de bak met mijn fashionstash. Ik bedoel, ik denk dat ze het bij het Binnenhof op zich wel verfrissend vinden zo’n kroepoek met hiphopaspiraties. Helemaal swag in hoodiecapfannypack. Maar laten we dat maar even niet doen. Dusss ben ik het weekend mijn enorm veelzijdige kledingstash ingedoken. Al mijn preppy sartorial-ish combinaties apart gelegd: suède loafers, crèmekleurige blouses, black pants en classy effen shirts and all that.

Vanaf vandaag zal het even wennen zijn. Om vier dagen in de week in mantelpak en monk shoes mezelf te laten chauffeuren door de forenzenmetro van de Havenstad richting Hofstad. Maar boi, heb hier superveel zin in. Want de freelanceleven kende ook haar downs. Ik zat namelijk niet alle dagen van de week te schrijven in die superhipster internationale tech hub aan het Singel in Amsterdam. Vaak zat ik ook achter mijn laptop @ osso mijn ding te doen. En dat lieve apenkoppen, is voor een social dier zoals ik best taai. Ik hou namelijk van de kantoorkoffieautomaat-vibe. Maar vooral; eindelijk weer een beetje kantoorstructuur. Ja man. In mijn sollicitatiegesprek zei ik al dat juist creative peoples zoals ik een beetje grenzeloos kunnen zijn. Je weet zelf toch, beetje schrijven, creëren, woorden aan elkaar mixen, dat. Maar dan zonder timetable, zonder deadlines. Een kantoorbaan geeft die structuur juist op een presenteerblaadje en dat vind ik lekker. Breintechnisch is het ook een winner. Het feit dat ik ergens mooi naartoe kan werken samen met een team of iets echt af moet hebben binnen nul minuten. Tijdens mijn start up-tijd in Damsko had ik natulek ook deadlines, maar als freelancer kon ik die tijd wat chiller indelen.

Dus, nogmaals en again: het is vandaag officiëel een beetje afscheid nemen van mijn hipsterschrijftijdperk. Bu-bye hoodie, dag dag Nike Air Max. Ok, niet helemaal, maar wel voor de volle vier dagen van de week. Of ik er een beetje sentimenteel van word? Nee joh, want ik bekijk dit alles als een AH Bonusvoordeelkaart. Ik heb superveel voordeel van zowel mijn freelancewerk als mijn nieuwe politieke werkplek. Ik blijf in alles een observator. Doe mijn ding. Schrijf dingen uit, schrijf dingen op. Recht toe rechtaan, feitelijk. Met diepgang, met monkeyhumor, Met straattaal en deftig jargon in de mixer. Het wordt supertof, echt, ik geef hier fabrieksgarantie op.

Dus blijft eigenlijk alles hetzelfde ja toch. En zeg nou zelf, een monkey met gepoetste schoentjes blijft altijd, precies, een apenkop.

Hasta luego en tot het volgende blog landgenoten van me!

Bananen&Sterren aflevering #Monkey in hipsterparadise

Wat kun je bedenken als een legendarische Rotterdamse horecatent (BAR) uit de strip op het Schieblock moet vertrekken en jij als horeca-ondernemert de verdrietige leegte moet opvullen met torenhoge expectations van alle nachtvlinders van Roffa en de Barianen in het bijzonder? Ik zou maagwandperformaties van de stress krijgen, aan de drank gaan en mezelf omrollen in een wietplantage. Zoiets.

Je kunt ook denken: ik parkeer het eeuwig vlammende BAR-aureool koelbloedig maar met respect, strip vervolgens het pand, gooi het vol met hipster planten, een bar plus vintage game-units en voîla: de nieuwe hipsterhangplek POING is geboren. Een prima plek voor de voormalige BAR-hooligans; een prima plek om in een totaal andere vibe het eerste deel van je nightlife te beginnen.

Poing is ‘How do I recognize hipsters-for dummies’ maar dan realtime. Je hoeft er geen online boekje voor open te slaan om het profiel van een hipster uit je hoofd te leren. Bij Poing lopen ze los rond in de audience en ook achter de bar staan vrolijke hipsters drank te schenken. De hipstermeisjes, de ogen slechts opgemaakt met een streepje vegan mascara van de Lush, dragen high waists en oversized vintage sweaters met die verantwoord grafisch vormgegeven V erop. Iedereen loopt óf op afgetrapte Vans of op doc Martens like no surprise yo. Ook bij Poing: op je skateboard met je goofy been naar binnen, recht zo die gaat richting de airhockeytafels of flipperkastings. Cool. De hipsterboys hebben allemaal een trui met ‘malle geeky opschrift’, of juist naturel zonder opdruk maar wel van een fakking hipster start up label dat natulek verder níemand kent.

Oh ja. Heb je de ernstige behoefte om af te studeren op het gebied van zuurstofrijke plantjes? Het soort plant dat je nodig hebt als je lelijke bash-bestie op visite is en je aan de beademing moet omdat ze zo dominant thee bij je zit te drinken? Bezoek Poing en jeweet allesh van gezonde plantjes en hoe je die verantwoord kunt stylen. Gewoon wat sloophouten plankjes in vieren hakken, noncha overal en nergens tegen de muur knallen en daarop zet je dus die groene vriendjes van je. Succes gegarandeerd.

Dan, de barbites bij Poing. Ik had uiteraard al een voorstudie van de kaart gedaan en toen was ik eigenlijk al verliefd geworden. I mean, als je kimchi bitterballen, cendol en ayam taliwang (!) op je menukaart zet en hoe-spoel-ik-al-dit-lekkers-weg-drankkaart, die onder andere bestaat uit milkshake banaan-wodka (Hallo Banaan en Wodka, willen jullie met mij apenkooien??!!), dan heb je me hoor.

Alora, hier is ons recensieresultaat van de ayam taliwang kipwings: in 1 woord AMAYYYYZIIIINNGSSS!!!! Maar echt serieus, het pindasausje bij die kipdingen was de showpony van de avond: boy, wat smaakte die intens en genuine naar de pindasausjes die ik gewend ben te eten bij Indonesische streetfood. De smaak van het wat waterige sausje (hoort zo) was heel aards, vol en megagoed op smaak gebracht. Can’t wait to try all of the menu guys!!

Dan de Arcade. De vintage arcade vol geeky games is natuurlijk wat Poing zo leuwk maakt. En dat was het ook. Ik heb gegild bij airhockey en Photo-Play en was helemaal van slag (in a good way) dat ik het Sega basketbalspelletje zo traag onder de knie kreeg. Boyfriend aka gamegeek liep hier sowieso zielsgelukkig en superhappy rond. En je weet, as long bae happy, imma happy.

Conclusie: Poing is een toptent, lekker low key, met supervermakelijke games en overheerlijke barbites. Je moet uiteraard wel hipsters kunnen handelen. Verwacht hier dus geen Kylie Jenner lookalikes en Gucci-fannypacksboys in Clan de Banlieu tracksuits, maar met nul monnie on the banks. So you know.

Poing is worth vijf sterren en bananen 🌟🌟🌟🌟🌟

Poing vind je aan de Schiekade 201, Rotterdam. Funfact: roken kan op de buitenplaats bij Biergarten en Annabel.

Hallo quinoatosti’s van me, alles goed?

De zomer is, op een paar hinderlijke natuurrampen in de vorm van nasty regen na, eíndelijk begonnen. Zo fijn dit. Alles geeft licht. De stad ziet er sexylekker uit, dikzakken met oranje muil aka meeuwen, terroriseren je bak patat en mensen met een eeuwig kuthumeur hebben opeens humor of zijn gelukkig dood. Waar ik heen wil: de zomer is ook altijd hét moment dat social media bruut wordt aangerand door allerlei hysterische persberichten. En die gaan allemaal over hetzelfde apparaat, namelijk de foodtruck. Die foodtrucks komen dan met containers tegelijk naar een onschuldig stadspark. Daar worden pinautomaatjes heel geniepig tussen de veganistische milkshakes met ham-tarwekiemflavour verstopt en dan opeens heten ze festival. Aaahhhhw hoe leuk is dat.

De hele zomer in de knallende hitte, of juist in de stortende regen gramproof pics maken van bakjes overprized vegan sushi en keukens op wieltjes. Stiekem ben je gewoon jaloers dat je je eigen keuken en verkering niet af en toe de parkeerplaats op kunt rollen voor de rust. Gezellie met de meidon naar een foodiefestival hoor! Al die provinciechickies lekker erop uit om fijn een daggie te chillen bij een walmende buitenbbq: #bbqblessings. En/of chicks die allemaal met dezelfde synchroonzwemmende linkerhand -vol signature goldplated ringetjes van Anna&Nina, een overheerlijke graspollen-kaviaarlolly vasthouden: ‘Say #foodtruckforever #squadgoals#cheese!!!’. U begrijpt, ik heb helemaal niks met die foodtrucks. Of eigenlijk bedoel ik: het is weer hoog tijd om hipsterdingen te bashen. This time the monkey is coming at ya foodrukkersss.

Want wat is dat toch met die inmiddels totaal overrated foodfestivals? Vertel het me dan. Het zijn er ook gewoon te veel. Luister, ik hou zielsveel van eten. Dus wil ik best mijn bekkie branden aan een premium foodtruck-wagyuburger die ik direct wegspoel met een festivaltrucklauwe IPA. Waarvoor ik dan zonder te knipperen tachtig euries betaal, inclusief foodtruckpolsbandje in de kleur HipsterHigh. No spang. Ik steek dan wel gelijk die truck in de fik en loop voor de rest van het seizoen met diepe zielenpijn onder mijn arm. Maarr, ik heb dan wel een puik foodtruckfestivalletje afgevinkt. Netjes tog gewoon! Nee mensen, het ís niet gewoon. Het is abnormaal slecht. Slecht voor de monnies en slecht voor het milieu of all dingen. Want hipsterproducten zoals quinoa, dwangarbeidvrije koffie en met de hand geweven kaneelbroodjes moeten dus nog wel vervoerd worden. Soms uit een vergeten Hollandsch biologisch boerengat ergens in de 13e provincie. Maar de meeste hipsterexotische spullen worden toch echt door Air India overgevlogen met een dikke lel kerosine per kilometer rechtstreeks in de oceaan. Alle Dory’s dood joh.

Het is eigenlijk kapotgrappig hoe mijn rant jegens foodtrucks is begonnen. Namelijk bij mijn vriend thuis. Daar realiseerde ik me eigenlijk, al scrollend door die opdringerige foodtruckberichten, dat wij praktisch elk weekend mooi ons eigen festivalletje zitten te draaien. De fridge als ons eigen coole foodparadijs. Helemaal volgeramd met superlekkere drankjes en snackies. Om elkaar vervolgens knapperige loempia’s en dampende shoarmarolletjes te serveren. En in ronde twee bestellen we bellen homemade Spritzers voor elkaar. What’s verder on het krijtbordmenu? Wat dachten jullie van de lekkerste tortillas met zelfgedraaide guacamole en kaasknakworstcroissants? Weg te spoelen met limoenbiertjes en Magnums? Anders nog iets? Geen rijen en geen muntjes voor de dixie. Oh ja, de band is ook fakking rad: boyfriend draait, terwijl ik mezelf intens rond eet, op zijn draaitafels supersexy techno tot het ochtendgloren.

Hier kan geen #foodtrucksquadforlife tegenop, het is #rizki. Wollah.

Wat was het hier fantastisch!

Ik liep vorige week als een blije aap drie dagen lang op een gigantische filmset rond. Volgebouwd met parken, brede straten, knusse biercafé’s, bistro’s en een rivier. De setting was vrij industrieel, ongepolijst met hier en daar beigekleurige gebouwen in neoclassistische stijl. Niet alleen de omvang van de filmset maakt indruk, maar vooral de figuranten zijn hier on point en in volledige harmonie met de filmset. Alsof ze daar al jaren wonen. Ze stralen swag en rust tegelijk uit. En ja, ik weet zelf dat hipster bijna tot een scheldwoord is verworden, maar alle figuranten hier waren hipster af. De haarlok, de tote bag, precies de goede kleur gestifte lippen, de noncha New Balance-sneakers, de zorgvuldig afgetrapte Vans. Het klopt allemaal als een bus.

Wandelend door een van de vele parken, viel ik helemaal van mijn stoel (waar ik niet op zat) van verbazing. Alle figuranten, van baby op stukjes gras kauwend, studenten weggezonken in studieboeken tot groepjes vrienden knus aan de picknick; alles en iedereen was civilized aan het recreëren. Want dat was het. Geen luidruchtig geschreeuw, geen harde en hoekige non-verbale communicatie. Iedereen was gewoon oprecht aan het chillen, weggezonken in een tijdsvacuüm waar je U tegen zegt. Ik trof dit soort taferelen overal op de filmset aan. Hipster gasten achter hun laptopje op een bankje achter een oud kerkje. Vriendinnen rustig keuvelend aan de koffie bij een vegan lunchtent. Er wordt hier sowieso veel gelezen in de ‘openbare ruimte’. Zeer rustgevend om te zien (en een reminder dat ik zelf wat meer moet gaan boekenwormen doen). Wie is toch de regisseur van deze grotesk rustgevende film? En welk genie verzint deze weidse, immense set gevuld met hipster chillaxte mensen? Hallo locatiemanager en casting director!

Mijn favoriete foto uit de collectie van de Helmut Newton Foundation, Jebenstrasse 2

Mijn favoriete foto uit de collectie van de Helmut Newton Foundation, Jebenstrasse 2

Thanks dat ik mijn ogen zo royaal bij je de kost mocht geven, Berlijn. Juist ‘de filmset’ Berlijn. Want je bent als een film, gezien door de ogen van vele gelijkgestemden. Ich komme bald wieder!

Dit blog en alle genoemde plekken zijn geïnspireerd op de volgende locaties:
– Kastanienallee en Zionskirchplatz (lunchen, borrelen en bieren)
– Les Valseuses (Franse bistro) en de U-bahn aan de Eberwalderstrasse
– Unter den Linden 6 (Humboldt Universiteit)
– De parkjes bij de Kastanienallee en bij Museuminsel aan de Spree

Speciale dank aan vriendje Pieter Guldemond die mijn tweede keer Berlijn zo geweldig heeft gegidst gedan hat(?)🤔.