Hallo quinoatosti’s van me, alles goed?

De zomer is, op een paar hinderlijke natuurrampen in de vorm van nasty regen na, eíndelijk begonnen. Zo fijn dit. Alles geeft licht. De stad ziet er sexylekker uit, dikzakken met oranje muil aka meeuwen, terroriseren je bak patat en mensen met een eeuwig kuthumeur hebben opeens humor of zijn gelukkig dood. Waar ik heen wil: de zomer is ook altijd hét moment dat social media bruut wordt aangerand door allerlei hysterische persberichten. En die gaan allemaal over hetzelfde apparaat, namelijk de foodtruck. Die foodtrucks komen dan met containers tegelijk naar een onschuldig stadspark. Daar worden pinautomaatjes heel geniepig tussen de veganistische milkshakes met ham-tarwekiemflavour verstopt en dan opeens heten ze festival. Aaahhhhw hoe leuk is dat.

De hele zomer in de knallende hitte, of juist in de stortende regen gramproof pics maken van bakjes overprized vegan sushi en keukens op wieltjes. Stiekem ben je gewoon jaloers dat je je eigen keuken en verkering niet af en toe de parkeerplaats op kunt rollen voor de rust. Gezellie met de meidon naar een foodiefestival hoor! Al die provinciechickies lekker erop uit om fijn een daggie te chillen bij een walmende buitenbbq: #bbqblessings. En/of chicks die allemaal met dezelfde synchroonzwemmende linkerhand -vol signature goldplated ringetjes van Anna&Nina, een overheerlijke graspollen-kaviaarlolly vasthouden: ‘Say #foodtruckforever #squadgoals#cheese!!!’. U begrijpt, ik heb helemaal niks met die foodtrucks. Of eigenlijk bedoel ik: het is weer hoog tijd om hipsterdingen te bashen. This time the monkey is coming at ya foodrukkersss.

Want wat is dat toch met die inmiddels totaal overrated foodfestivals? Vertel het me dan. Het zijn er ook gewoon te veel. Luister, ik hou zielsveel van eten. Dus wil ik best mijn bekkie branden aan een premium foodtruck-wagyuburger die ik direct wegspoel met een festivaltrucklauwe IPA. Waarvoor ik dan zonder te knipperen tachtig euries betaal, inclusief foodtruckpolsbandje in de kleur HipsterHigh. No spang. Ik steek dan wel gelijk die truck in de fik en loop voor de rest van het seizoen met diepe zielenpijn onder mijn arm. Maarr, ik heb dan wel een puik foodtruckfestivalletje afgevinkt. Netjes tog gewoon! Nee mensen, het ís niet gewoon. Het is abnormaal slecht. Slecht voor de monnies en slecht voor het milieu of all dingen. Want hipsterproducten zoals quinoa, dwangarbeidvrije koffie en met de hand geweven kaneelbroodjes moeten dus nog wel vervoerd worden. Soms uit een vergeten Hollandsch biologisch boerengat ergens in de 13e provincie. Maar de meeste hipsterexotische spullen worden toch echt door Air India overgevlogen met een dikke lel kerosine per kilometer rechtstreeks in de oceaan. Alle Dory’s dood joh.

Het is eigenlijk kapotgrappig hoe mijn rant jegens foodtrucks is begonnen. Namelijk bij mijn vriend thuis. Daar realiseerde ik me eigenlijk, al scrollend door die opdringerige foodtruckberichten, dat wij praktisch elk weekend mooi ons eigen festivalletje zitten te draaien. De fridge als ons eigen coole foodparadijs. Helemaal volgeramd met superlekkere drankjes en snackies. Om elkaar vervolgens knapperige loempia’s en dampende shoarmarolletjes te serveren. En in ronde twee bestellen we bellen homemade Spritzers voor elkaar. What’s verder on het krijtbordmenu? Wat dachten jullie van de lekkerste tortillas met zelfgedraaide guacamole en kaasknakworstcroissants? Weg te spoelen met limoenbiertjes en Magnums? Anders nog iets? Geen rijen en geen muntjes voor de dixie. Oh ja, de band is ook fakking rad: boyfriend draait, terwijl ik mezelf intens rond eet, op zijn draaitafels supersexy techno tot het ochtendgloren.

Hier kan geen #foodtrucksquadforlife tegenop, het is #rizki. Wollah.

Wat was het hier fantastisch!

Ik liep vorige week als een blije aap drie dagen lang op een gigantische filmset rond. Volgebouwd met parken, brede straten, knusse biercafé’s, bistro’s en een rivier. De setting was vrij industrieel, ongepolijst met hier en daar beigekleurige gebouwen in neoclassistische stijl. Niet alleen de omvang van de filmset maakt indruk, maar vooral de figuranten zijn hier on point en in volledige harmonie met de filmset. Alsof ze daar al jaren wonen. Ze stralen swag en rust tegelijk uit. En ja, ik weet zelf dat hipster bijna tot een scheldwoord is verworden, maar alle figuranten hier waren hipster af. De haarlok, de tote bag, precies de goede kleur gestifte lippen, de noncha New Balance-sneakers, de zorgvuldig afgetrapte Vans. Het klopt allemaal als een bus.

Wandelend door een van de vele parken, viel ik helemaal van mijn stoel (waar ik niet op zat) van verbazing. Alle figuranten, van baby op stukjes gras kauwend, studenten weggezonken in studieboeken tot groepjes vrienden knus aan de picknick; alles en iedereen was civilized aan het recreëren. Want dat was het. Geen luidruchtig geschreeuw, geen harde en hoekige non-verbale communicatie. Iedereen was gewoon oprecht aan het chillen, weggezonken in een tijdsvacuüm waar je U tegen zegt. Ik trof dit soort taferelen overal op de filmset aan. Hipster gasten achter hun laptopje op een bankje achter een oud kerkje. Vriendinnen rustig keuvelend aan de koffie bij een vegan lunchtent. Er wordt hier sowieso veel gelezen in de ‘openbare ruimte’. Zeer rustgevend om te zien (en een reminder dat ik zelf wat meer moet gaan boekenwormen doen). Wie is toch de regisseur van deze grotesk rustgevende film? En welk genie verzint deze weidse, immense set gevuld met hipster chillaxte mensen? Hallo locatiemanager en casting director!

Mijn favoriete foto uit de collectie van de Helmut Newton Foundation, Jebenstrasse 2

Mijn favoriete foto uit de collectie van de Helmut Newton Foundation, Jebenstrasse 2

Thanks dat ik mijn ogen zo royaal bij je de kost mocht geven, Berlijn. Juist ‘de filmset’ Berlijn. Want je bent als een film, gezien door de ogen van vele gelijkgestemden. Ich komme bald wieder!

Dit blog en alle genoemde plekken zijn geïnspireerd op de volgende locaties:
– Kastanienallee en Zionskirchplatz (lunchen, borrelen en bieren)
– Les Valseuses (Franse bistro) en de U-bahn aan de Eberwalderstrasse
– Unter den Linden 6 (Humboldt Universiteit)
– De parkjes bij de Kastanienallee en bij Museuminsel aan de Spree

Speciale dank aan vriendje Pieter Guldemond die mijn tweede keer Berlijn zo geweldig heeft gegidst gedan hat(?)🤔.