How about CoroNO’s

Wajoo deze Corona gooit roet in ons eten. Ik weet, de regels zijn voor het goede doel, maar het is taai man. Daarom: 6 X How about No’s. Jouw struggle is mijn struggle. Ja toch.

#1 AAN OSSO GENAGELD
Acryls zijn een tijdelijke NO. Mijn nagels. Ze lijken op Riri’s nagels wanneer ze zijn blijven haken tussen de schuifdeuren van Tiffany’s op Fifth Avenue. Mijn acryl-imperium is compleet kapot aan het gaan sinds de corona. Ik kijk naar stompjes en mis mijn glanzende pornonails. Maar nog veel meer heb ik zorgen om mijn nagelstyliste die met een bedrijf aan huis nu aan het struggelen is.

#2 MOND GEK(A)APT
Praten zonder lapje stof is sinds corona een NO. Gekapte mondjes vond ik tot nu toe iets heel stoms. Alleen Chinezen droegen/dragen het omdat zij wel moésten. Nu heb ik mezelf omgeluld en ook mondkapjes besteld. Bij een Indonesisch vrouwtje. Want ja, ik wil best in een lapje batik praten hoor. Maar dan wel met speciale Indische krachten erin gestraald tegen de coronageesten, duh. Trouwens, hoe ademen jullie door die dingen mensen? Ik word nu al spastisch van dat ding dat geen rekenings houdt met mijn lippenstiftlippen. Hoezo anderhalve meter smh.

Wat tutup mulut betekent? Google maar want je hebt toch niks te doen tijdens corona

Wat tutup mulut betekent? Google maar want je hebt toch niks te doen tijdens corona

#3 SLAY MY HAY
Hooikoorts hebben is (soort van) NO. Omdat ik dus hooikoorts heb, loop ik al bij voorbaat met een sniffend neusje de openbare ruimte in. Op zich handig want iedereen wijkt uit. Ja man, lekker rustig. Maar ik probeer ook weer niet al te opzichtig te snuiten want geen zin in de rollin eyes van Jan en Hannie. Die eerst überhaupt niet eens wisten dat ogen ook konden rollen. En dat dat een ding is.

#4 NOBODY TO ENVY MY LOOKS
Online shop cravings yay!: uhm NO. Online shoppen lijkt misschien de oplossing voor je depressieverschijnselen. Maar stop maar. Want voor wie shop jij die mooie schoentjes, voor wie heb je die highlighters op je face gezet dan? Voor precies niemand toch? Wij zijn uitgediscussiëerd op dit punt.

#5 DONE WITH DICIPLINE
Dicipline hebben: hell NO. Ik heb totaal nul corona-dicipline: ik sport niks (HOU OP MET MIJ MET DIE HINDERLIJKE VIDDY’S OP DE SOCIALS OM CORONAFIT TE BLIJVEN), ik drink wijntjes en eet wat ik lekker vind. Also me: elke frikkin day teken ik met make-up een gezichtje op mijn gezicht. Die dicipline heb ik dan weer wél. Totaal in de war ben ik sinds Corona.

#6 OLD SCHOOL IS THE NEW SCHOOL
Netflix all day? Gotta say NO. Huh? Kijk jij geen Netflix dan? Tulek wel. Maar mijn vriend heeft alle seizoenen van Twenty Four op dvd. Ik ben ooit opgehouden bij seizoen II. En daarna kwam een heel lange periode dat je dvd’s ging uitlachen want Netflix. Anyway. Corona is ook durven terug te gaan naar the old school. Echt hoor, heb serieus zin om een fanclub Jack Bauer-Wie-kent-m-Nog? op te richten.

Maar alles is different man. En irritant. Ik hoop dat ik met mijn zes coroNO’s in elk geval iets heb duidelijk gemaakt: je bent niet alleen met je woningstruggles. Peace out.

Posted in Geen categorie

Altijd Lachen met die Longen

‘Ik hoest met droge keel en kriebel. Heb jij daar ook last van?’, appte mijn moeder met net het verkeerde – en dus grappig- emoji-gezichtje. ik wou dat ik ‘nee, wat vervelend voor je mama’ kon appen. We blijken hetzelfde irritante zwakke luchtwegen-gen te hebben. Dit gaat way back naar mijn babytijd. Ik ben geboren met bronchitis en longontsteking in de mix. Ziekenhuis was mijn tweede osso. Gelukkig schijn je over die longellende heen te groeien. And so it did. Maar je krijgt er wel aandoenings in dezelfde categorie voor terug: allergie en hooikoorts (iets met tegenreactie, antistoffen weetikveel). Lergic & Hay lopen dus als een soort blaffende honden al zo’n jaartje of tien met me mee. Met symptomen die lijken op, oh joy: bronchitis. Daarover later meer.

Ik heb best een bijzondere variant op hooikoorts. De meeste hooikoortspeoples hebben dikke ogen, niesbuien en loopneus. Ik heb dat ook allemaal maar minus de chubby eyes. Alleen vorig jaar op vacay in Griekenland was het taai. Ik reageerde plotseling helemaal hysterisch op alle bloeiende planten en struiken in Gyrosland. Met oogjes dicht Ouzo’s atten. My bad.

Anyway. Mijn hooikoortsaanval verloopt dus anders dan die van een random hooikoortspatiënt. Die van mij kruipt letterlijk als een hinderlijk Tetris-bataljon door mijn luchtwegen. Met epische hoestbuien als gevolg. Die hoestbuien kunnen overigens droog beginnen en na een tijdje transformeren in verstikkende slijm-apparaten. Die hoest, I mean really. Als ik in mijn hoestperiode met het OV ga, dan kijken mensen altijd verdwaasd om zich heen.
Op zoek naar dat oude gebochelde en rochelende vrouwtje. Dat oude vrouwtje vinden ze niet. Wel een leuk hip vrouwtje dat teringherrie produceert. Ogen dicht en je hoort National Geographic Channel aflevering ‘hoe mijnwerkers in 1788 klonken na 356 dagen steenkool snuivon’.

Anyway. Je doet er precies niks aan. Hoestdrankjes? Nah. Die zijn gemaakt voor symptoombestrijding en bedoeld om de toch al uitpuilende Maladiven-kas van de farmaceutische industrie verder te spekken. Soms helpt een honingdropje. Of een aai van mijn vriend over mijn hoesterige hoofdje. Maar de hoestprikkels zijn sluipmoordenaars. Krakakakaaa, snoeihard in mijn longen en hop, wéér een bijna-doodervaring. Daar helpt serieus helemaal niets tegen. Soms probeer ik de hoestprikkel te battelen door een soort mindfulness-dingetje er tegenaan te gooien. Gewoon, door rustig door te ademen, de kapotjeukende prikkel te negeren. Of te ownen, tis maar net hoe je het ziet. Op zo’n nasty moment kan ik ook niet praten en/of bewegen. Een overgeefsessie ligt namelijk gevaarlijk op de loer. De peristaltische beweging (yo Google) is dan zo heftig, dat ik niet anders kan zum kotsen. Dus dat. Hoesten is gewoon hel. En Thank God, eindelijk, eindelijk, na ruim anderhalve maand Chef Slijmproductie XL geweest te zijn, kan ik zeggen dat ik er vanaf ben. Dus als je volgende keer iemand hoort hoesten met een gemiddelde snelheid van 160 km/u (geen grap), maar geen idee hebt waar het vandaan komt: it’s me. The little monkey met haar helse hyperactief longapparaat, inclusief defecte UIT-knop. Advies: don’t stare at me. Stop gewoon oordopjes in. Dan stop ik op mijn beurt een honingdropje in mijn mond en doe ik een schietgebedje. Ik gun die lieve metroschoonmakers ook een normale werkdag, ja toch.

Posted in Geen categorie