Jeremy Lam, gooi jezelf weg, pls

Stel. We voeren cultural appropiation* systematisch door. In alles wie we zijn en wat we doen. Hoe we zijn opgevoed en grootgebracht. Dan kan ik er serieus wel mee kappen. Stel je maar eens goed voor: ik heet Ramona en ben Indonesisch. Krijg ik dan de Spaanse Inquisitie achter me aan omdat ik een Spaanse naam draag? Eigenlijk zouden ze mijn ouders dan in mootjes moeten hakken. En de cultureel attaché van Scandinavië mag ook direct een soepje van mij trekken want mijn derde naam is Ingrid. Ingrid! Ja die van Henk en Ingrid. Brengt Wilders mij dan hoogstpersoonlijk in motie in de Tweede Kamer omdat ik als kroepoek een Arische naam heb? Ik zou dan namelijk naar ‘eigen cultureluur’ Dewi Sri Endang Maramis motten hete en nie anders. Daarnaast, als 100 procent Aziatische is het natuurlijk een gotspe dat ik óók nog eens ex-corpsmeisje ben, bier drink en af en toe op een zeilboot zit. Allemaal white peoples-dingen. Dus doe ik in feite aan cultural appropiation next level. Want ik adopteer gebruiken en riten van mensen die afstammen van feodale VOC-veldheren. Diezelfde gasten die onder andere Indonesië tempo doeloe hebben leeggeplunderd en uitgemoord, weet U nog wel.

Vorige week was ik woest. Ik deelde een Metro-artikel op Facebook waarin een of andere millennial-idioot met Chinese roots en arrogante kop, Jeremy Lam (zijn voornaam, oh irony), compleet los ging op de Twitters omdat een All American gurl haar schattige galafoto’s had getweet. Het meisje, Keziah is haar naam, droeg een Shanghai-dress op de foto. Zo’n kokerjurk van satijn in Chinese traditionele stijl met dat typerende hooggesloten kraagje. Ik heb zelf ook zo’n Shanghaidress aangehad op een gala. En vele clubgenoten, freundinnen en vrouwkennissen met mij. It’s just a frikkin dress. Maar deze guy vond dat Keziah die jurk, met een ‘beladen geschiedenis van vrouwelijke onderdrukking’ (wat trouwens helemaal niet waar blijkt te zijn), niet mocht dragen. Niet zij. Niet een witte vrouw. Help!

Vorige week had ik een intens rollende ogen-momentje omdat er in NL pleisters op de markt komen in verschillende huidskleuren. Hoe handig! Lekker matching met je culturele identiteit. Eindelijk geen cultural appropiation meer op het gebied van Hansaplast. Weg met blanke pleisters op zwarte wondjes, hoezee! Dat laatste gedeelte verzin ik natuurlijk maar fuck them all. Het is even om aan te geven dat deze cultural appropiation-hysterie levensgevaarlijk is. En onmiddelijk moet stoppen. Want wat gebeurt er als ik die gezellige statement zwartkleurige pleisters op mijn schaafwond plak? Krijg ik dan de hooligans van Sylvana Simons op mijn Indonesische dakpan? En oh ja. IKEA heeft al die tijd zitten cultural appropiaten met hun Zweedse gehaktballetjes. Oh oh wat een boeven. Want de originele receptuur van die ballen blijkt Turks te zijn. Joh.

Hebben de enge sekteleden van de Stichting Cultural Appropiation überhaupt de zinnen ‘ik ben geïnteresseerd in andere culturen’, ‘het is juist mooi als bepaalde cultuurgebonden dingen, gebruiken etc worden geapprecieerd door anderen?’ en ‘culturen en gebruiken assimileren omdat mensen ze overnemen in hun reizen en doorgeven aan generaties’ in hun (scheld)woordenboekje staan? Ok, dit is wel een sterk staaltje amateur-culturele antropologie maar jullie snappen mijn punt.

Terug naar Jeremy Lam. Zijn antwoord op Keziah’s tweet was letterlijk: ‘my culture is NOT your goddamn dress.’ De verstikkende bitterheid en arrogantie in de reply van Lam vind ik onthutsend en giftig. Waarom? Omdat dit soort sicko’s de sociale mediawereld een gitzwart randje meegeven. Een wereld waarin mensen elkaar vanaf hun foons en laptops laf betichten, beschimpen, veroordelen, haten en hokjesduwendoen alsof hun nutteloze leven er vanaf hangt. De heftigheid. Maar vooral met het soort gemak, flair, souplesse en plezier waar ik oprecht koud van word. Deze mensen hebben voorgoed het geciviliseerde deel van hun hersens verloren waardoor debat en fatsoen op sociale media gewoon dood zijn gegaan. Noem mij naïef en somber. Soit en dikke vinger. Met je mijn cultuur is niet jouw jurk. Jouw persoonlijkheid is werkelijk níemands cultuur, wat dacht je daarvan Jeremy Lamlul. Gooi jezelf weg Jeremy. Is echt beter voor de mensheid en sociale media. En voor de Chinese cultuur. En voor de liefde. For Christ sakes.

PS: nieuwsgierig naar het Shanghaigate-artikel? Hiero. Oh ja. Het is een artikel uit de Metro dus niet huilen als je opeens een dode link treft.

* Google maar en je kunt prima afstuderen op dit onderwerp.

Kreeft is goed voor de economie

Ken je die volgorde van je eigen economische groeiladder nog? Dat je begint met meuk en troep van je ouders en familie? En dat je in je nieuwe studentenhuis tot de ontdekking komt dat iedereen slaapt, kookt en uitbrakt op een Ikeabed? Spontaan gaat je studentenbaantje-pecunia op aan de 1e Ikea-uitzet. Daar eet je vervolgens een paar jaar braaf pastaprut, tosti’s en aangebrande ovenschotels uit totdat je afstudeert.

En zodra de eerste baan binnen is, stijg je in je eigen Maslow-piramide en ga je ook sjieke Bijenkorfbonnen op Sint- en verjaardagslijstjes zetten. Gewoon, omdat het kan. Omdat een messenset uit het DolleDwazeDagenboekje nou eenmaal meer status geniet dan Vörda hakmessen van de Zweedse meubelboulevard. Kip in bladerdeeg was fancy toen je nog studeerde en is nu écht verleden tijd.

Nu móet je shinen met kooktechnieken die je subtiel uit je Jamie Oliver’s kookbijbel hebt gejat. Weer een stuk of vier carrièremoves verder, en je bent klaar voor het zwaardere werk maar dan zónder inspanning. Alleen maar top notch restaurants afvinken en nooit meer thuis eten. Want geen tijd meer voor, met al die strakgeregelde businessmeetings die je leven hebben overgenomen.

Zo werkt het ook met kreeft. Dat eet je pas als je de fatsoenlijke baan voorbij bent en zo hard geld verdient dat je het letterlijk in de garage van je overburen moet stallen. En in Zwitserland. Nooit meer nadenken over hoe je de kiloknaller kipfilet nú weer moet klaarmaken. Want de Jamie Oliver kip cashew heb je al drie keer de revue laten passeren. En de Jamie Oliver kip in roomsaus komt nu écht je neus uit.

Is natuurlijk niet helemaal waar, want voor mensen uit Kroepoekland zoals ik is kip een soort van heilige vogel. Die je met liefde kookt in een exotisch zwembad van citroengras, gember en veel rode pepers bijvoorbeeld. Of in een bouillon met veel daun kemangi en jeruk purut. Maar goed, ik sla door. Kreeft én oesters eet je pas als je het jezelf kunt veroorloven én kunt uitdelen aan anderen (want je bent loaded met het hart op de goede plaats natuurlijk). Of je verstaat de kunst van hangen met de juiste vrienden (die ook meteen een zeilboot hebben, die ja). Óf je bent rapper zoals Fresku en verdien je bakken vol doekoe. Zodat je niet elke dag rijst met kíp, maar verse kreeft met je harem kunt delen.

Serieus, het liedje met de geniale titel Kreeft van rapper Fresku is typisch zo’n liedje dat mij inspireert. En mij ook enorm aan het lachen maakt. Omdat de lyrics eigenlijk heel simpel zijn. Wel grof hier en daar, maar daardoor juist zo krachtig. En omdat hij het koppelt aan sociaal-economische status. Vroeger was het nog kip en lijst. Nu is het kreeft-galore. Geniaal. Hier een paar regels uit ‘Kreeft’:

Vroeger at ik vaak kip met rijst/Nu ben ik vaak te vinden in het vispaleis/Deze nieuwe Fresku eet alleen maar wereldklasse voedsel nigga/De frisse heeft z’n shit nu straight/Hij ging van chips naar kip, van kip naar kreeft.

Ik at trouwens een keer in zo’n visrestaurant met doorgeslagen thema. Je weet wel, zo’n tent met visnetten die bijna in je bouillabaisse hangen zo hysterisch. Schilderijtjes met gehaakte vuurtorens aan de muur (why). Placemats met afbeeldingen waarop complete zeeslagen worden uitgevochten. En een aquarium met kreeft. Ik zat toen precíes met m’n face richting WaterLobsterLand. En zag twee kreeften wanhopig tegen het glas opkruipen, steeds opnieuw. Ik voelde me spontaan sip en hoefde mijn seafood platter niet meer. Vanaf dat moment wist ik het zeker. Ik blijf een sucker voor kreeft, maar ik moet íets minder Finding Nemo kijken om mijn emoties in bedwang te kunnen houden.

Wat ik al zei, het liedje ‘Kreeft’ van Fresku was de aanleiding voor dit blog. Omdat het beeld dat hij oproept met zijn teksten, op het eerste gehoor beetje shallow is. Maar stiekem best entertaining. Ja hoor eens mensen, ik weet dat er nu veel heftigere dingen spelen. Het zijn momenteel inderdaad niet alleen zielige lobsters die op het strand aanspoelen. Maar als ik met dit bescheiden troostblog over kip, rijst, Ikea én kreeft voor een beetje Jort Kelder-ish vertier kan zorgen op deze druilerige maandagmiddag, dan ben ik ok. Hoop jullie ook.