How about CoroNO’s

Wajoo deze Corona gooit roet in ons eten. Ik weet, de regels zijn voor het goede doel, maar het is taai man. Daarom: 6 X How about No’s. Jouw struggle is mijn struggle. Ja toch.

#1 AAN OSSO GENAGELD
Acryls zijn een tijdelijke NO. Mijn nagels. Ze lijken op Riri’s nagels wanneer ze zijn blijven haken tussen de schuifdeuren van Tiffany’s op Fifth Avenue. Mijn acryl-imperium is compleet kapot aan het gaan sinds de corona. Ik kijk naar stompjes en mis mijn glanzende pornonails. Maar nog veel meer heb ik zorgen om mijn nagelstyliste die met een bedrijf aan huis nu aan het struggelen is.

#2 MOND GEK(A)APT
Praten zonder lapje stof is sinds corona een NO. Gekapte mondjes vond ik tot nu toe iets heel stoms. Alleen Chinezen droegen/dragen het omdat zij wel moésten. Nu heb ik mezelf omgeluld en ook mondkapjes besteld. Bij een Indonesisch vrouwtje. Want ja, ik wil best in een lapje batik praten hoor. Maar dan wel met speciale Indische krachten erin gestraald tegen de coronageesten, duh. Trouwens, hoe ademen jullie door die dingen mensen? Ik word nu al spastisch van dat ding dat geen rekenings houdt met mijn lippenstiftlippen. Hoezo anderhalve meter smh.

Wat tutup mulut betekent? Google maar want je hebt toch niks te doen tijdens corona

Wat tutup mulut betekent? Google maar want je hebt toch niks te doen tijdens corona

#3 SLAY MY HAY
Hooikoorts hebben is (soort van) NO. Omdat ik dus hooikoorts heb, loop ik al bij voorbaat met een sniffend neusje de openbare ruimte in. Op zich handig want iedereen wijkt uit. Ja man, lekker rustig. Maar ik probeer ook weer niet al te opzichtig te snuiten want geen zin in de rollin eyes van Jan en Hannie. Die eerst überhaupt niet eens wisten dat ogen ook konden rollen. En dat dat een ding is.

#4 NOBODY TO ENVY MY LOOKS
Online shop cravings yay!: uhm NO. Online shoppen lijkt misschien de oplossing voor je depressieverschijnselen. Maar stop maar. Want voor wie shop jij die mooie schoentjes, voor wie heb je die highlighters op je face gezet dan? Voor precies niemand toch? Wij zijn uitgediscussiëerd op dit punt.

#5 DONE WITH DICIPLINE
Dicipline hebben: hell NO. Ik heb totaal nul corona-dicipline: ik sport niks (HOU OP MET MIJ MET DIE HINDERLIJKE VIDDY’S OP DE SOCIALS OM CORONAFIT TE BLIJVEN), ik drink wijntjes en eet wat ik lekker vind. Also me: elke frikkin day teken ik met make-up een gezichtje op mijn gezicht. Die dicipline heb ik dan weer wél. Totaal in de war ben ik sinds Corona.

#6 OLD SCHOOL IS THE NEW SCHOOL
Netflix all day? Gotta say NO. Huh? Kijk jij geen Netflix dan? Tulek wel. Maar mijn vriend heeft alle seizoenen van Twenty Four op dvd. Ik ben ooit opgehouden bij seizoen II. En daarna kwam een heel lange periode dat je dvd’s ging uitlachen want Netflix. Anyway. Corona is ook durven terug te gaan naar the old school. Echt hoor, heb serieus zin om een fanclub Jack Bauer-Wie-kent-m-Nog? op te richten.

Maar alles is different man. En irritant. Ik hoop dat ik met mijn zes coroNO’s in elk geval iets heb duidelijk gemaakt: je bent niet alleen met je woningstruggles. Peace out.

Posted in Geen categorie

Bloodline: verslavend voorspelbaar

Een familiesaga waarin nou een keertje niet alleen het zwarte schaap iets op zijn kerfstok heeft. Interessant. In een broeierige setting op Florida Keys laat regisseur Jeff Nichols je kennismaken met de zeskoppige familie Rayburn. Die kennismaking verloopt vooral via zoon John, die in de onheilspellende voice-over, de aflevering naar grote hoogtes tilt. Omdat hij dingen vertelt die een hoog spoiler-alert hebben. Maar toch ook weer niet helemaal. Voorspelbaar en spannend in de mix.

Deze eerste aflevering begint wat obligaat met scènes waarin de welgestelde familie Rayburn en hun jubilerende familieresort in Florida Keys aan de kijker wordt gepresenteerd. Nichols trekt hier overigens wel meteen de meest makkelijke registers open om het gevoel van ongemak op te wekken: een familiefittie voorafgaand aan het jubileumfamiliediner, de verloren oudste zoon die alsnog komt opdagen, de aangeschoten vriendin die tijdens de speech van Rayburn senior allerlei gênante zinnen lalt.

Nichols knalt ondertussen vol op de onderhuidse spanningen, het gevoel van ongemak en onderlinge verhoudingen tussen de familieleden. Oudste zoon, eeuwige troublemaker Danny (Ben Mendelsohn), zoon John met permanent bezorgd-getergde blik (Kyle Chandler), heethoofd zoon Kevin (Norbert Leo Butz). Het enige meisje in de familie, de vreemdgaande dochter slash advocate Meg (Linda Cardellini). De ouders Robert (Sam Shepard) en Sally (Sissy Spacek) Rayburn die met enige reserves de ‘gevallen’ zoon Danny weer toelaten in hun leven.

Na deze introductie wordt het gevoel van ongemak en onheil consistent doorgevoerd. De voice-over vol verontrustende mededelingen, de flash forwards van Danny en John op een zeilboot in de stromende regen. Het belooft zó weinig goeds. Hoewel de flash forwards niets te verbergen hebben, zorgt Nichols ervoor dat je als kijker in het ongewisse blijft. Knap vind ik dat. De flash backs zijn daardoor des te onheilspellender. Als John dollend tegen Danny zegt:’I love you brother. I have sexy dreams ‘bout you’, dan weet je dat die broederliefde wordt uitgedaagd, de droom een complete nachtmerrie. Ongemak heeft inmiddels plaatsgemaakt voor onheil.

De shots in Florida Keys zijn zwoel, sferisch en mysterieus. De montage is vlot, zeker aan het begin waar je de familie leert kennen op dat pijnlijk ongemakkelijke familiediner (hallo Festen!). Naarmate de aflevering vordert, wordt het tempo trager. De scènes in de duistere mangrovebossen en onderwatershots waarbij de suggestie wordt gewekt van verstikking en verdrinking, versterkt dat beeld.

Sissy Spacek speelt de rol van roedelmoeder prima. Ik dacht in elk geval niet de hele tijd aan Carrie. Kyle Chandler is overtuigend als broertje met gewetensconflict. Maar de bokaal gaat deze aflevering naar Ben Mendelsohn. Hij zet een Danny neer zoals een Danny hoort te zijn: charmant, sexy en met een knapzak vol issues.

Deze eerste aflevering van Bloodline begint zoals gezegd wat voorspelbaar, maar het duurt niet lang vooordat je mee wordt gezogen in dit drama over familie-eer, schuld en onderbuikgevoelens. De bloedlijn die telkens dreigt losgeknipt te worden omdat Danny weer iets heeft geflikt. Maar dan is er plotseling John, die in de voice-over opbiecht ‘iets verschrikkelijks’ te hebben gedaan. Voorspelbaar verslavend, deze serie. En dat al na aflevering 1.

Het 1e seizoen van deze Netflix Original uit 2015 telt 13 afleveringen. Het 2e seizoen is nu te zien op Netflix.

Posted in Geen categorie