Hier praat een nederig Aapje

Soms moet je als blogger een beetje nederig zijn. Door wat je eerst uitgebreid en luidruchtig wilde vertellen, even door te schuiven naar de next time. Nederig zijn omdat momenteel in de stad van Stokbrood&Lobi, een stokoud en wereldberoemd bouwwerk in de hens staat. Wat een tristesse. Ik val daar gewoon spontaan van in het nachtslot. Mijn woordenwaterval stopt, voor even. Gewoon even chill.

Toegegeven, in Parijs ben ik nooit naar de Notre Dame geweest. Maar als je niet weet what de hek de ND is, dan is er echt iets gruwelijk misgegaan met je algemene ontwikkeling afdeling Frankrijk (Hint: The Hunchback). Mijn gedachten deliveren mij meteen bij mijn eigen woonstad Roffa. Je kunt je toch echt niet voorstellen dat deze bloedmooie stad ooit compleet in de fik stond. Of dat de Erasmusbrug vlammend ten onder zou gaan. Tering wat trek ik die gedachte slecht. En daarom voel ik die huilende Parijzenaren ook echt. Markante gebouwen of ze nou shiny nieuw zijn of in elkaar geklust zijn in het jaar kruik, het hoort bij de ziel van een stad.

Stadsiconen zijn eigenlijk kapotluie verhalenvertellers bedenk ik me net. Want het zijn de peoples door de jaren heen die het verhaal achter gebouwen vertellen. Dat doen níet de gebouwen zelf natuurlijk. Duh. Alleen in Disneyfilms krijgt een kerk een bekkie opgeplakt en een wolkenkrabber een paar lippen op de plinten gesoldeerd zodat ze de film gezellig vol kunnen lullen.

Kerken, bunkers, gerechtsgebouwen, campussen, moskeeën, tempels, concertgebouwen. De hele wereld staat vol met dit soort units. Allemaal vertellen ze verhalen.
Indrukwekkende, treurige, heftige, mooie, onwerkelijke, ongelofelijke en avontuurlijke. Bedoeld om de liefde voor cultuur en history forever te koesteren.

Soms moet je als blogger een beetje nederig zijn. Door stil te staan met wat je hebt als stadse inwoner. En boy wat ben ik trots op Rotterdam. Een stad die brandend op zijn muil ging, een stad die van fakking ver moest komen om te zijn wie het nu is. Dáárom ben ik trots als import-Rotterdammert. Dat als ik op een zwoele zomernacht in 2018 bijna sta te janken van ontroering wanneer ik onder de verlichte Willemsbrug sta, zo trots ben ik.

Ik denk aan een brandend icoon en een stad die huilt. Ik hoop dat de Parijzenaren ook een soortgelijke trots hebben en zullen blijven houden na vanavond. Ze gaan het nodig hebben om het nieuwe, pijnlijke verhaal van de Notre Dame te vertellen. En te blijven vertellen. Met nóg meer trots dan ze al waren op deze Grand Old Lady. Ik gun het ze. Maar echt❤.

*Parijs

Ze is mooi als ze gehuild heeft

Gevaarlijk wanneer ze flirt en brood versnijdt
doet lief bij verbroken relaties
is uitdagend en zwierig als de avond valt en de Seine volloopt
drinkt braaf katers weg na fusten Chateau Latours en lichte Gauloises.

Deelt liefdevol airbnb’s, vrijheid en optrekjes aan de Rue de Charonne
vertelt haar oorlog op krappe Franse balkons, zingt straattaal in zoete chansons
is strijdig tijdens de Vijfde Republiek en sprakeloos door Charlie H.

En staat ze na een lange carrière van Civitas Parisiorum, oesters, fashionweeks,
brandende banlieues, Bardot-activisme en lauwe foie gras, gehavend in het licht
samen met de Eagles, de blik van Evra en de Kleine Cambodjaan,

is de stad mooi als ze gehuild heeft

ramonamaramis©2015

*Ik heb ooit een gedicht geschreven voor/over mijn jaarclub, ‘Vriendinnetjes’ heet het. Een soort ode aan de sterke kameraadschap, de typische studentengekkigheid en avonturen die ik met deze chicas heb beleefd, de liefde die ik voor ze heb. ‘Vriendinnetjes’ heeft een superontroerend ritme, een heel melancholische vibe (voor de mensen die mij dit gedicht hebben horen performen, they know).

En als er iets gebeurt, of het nu heftig is of mooi, dan pak ik altijd mijn ‘Vriendinnetjes’ erbij. Vervolgens hussel ik de woorden in het gedicht met actuele dingen. Dat heb ik nu weer gedaan met de Parijs attacks. Het ritme is intact, de melancholische vibe ook. En de liefde. Het blijft in deze versie allemaal fierce overeind. As it should be.