Hallo Tweede Kamer der Monkey-Generaal!

Vandaag een superbijzondere dag jo. Ik was namelijk naast mijn freelance werk op zoek naar een vaste baan. Voor meer steadyness, voor meer doekoe op de broodplank, snap jij snap ik.

Vandaag ís het dan zover: mijn eerste werkdag bij de Tweede Kamer der Staten Generaal op het Binnenhof in Den Haag. Wat een major switch it is. Van start up creative contentwriting naar writing about politics. Allebei dynamisch maar zo zo anders qua vibe.

Om te beginnen moest ik aan de bak met mijn fashionstash. Ik bedoel, ik denk dat ze het bij het Binnenhof op zich wel verfrissend vinden zo’n kroepoek met hiphopaspiraties. Helemaal swag in hoodiecapfannypack. Maar laten we dat maar even niet doen. Dusss ben ik het weekend mijn enorm veelzijdige kledingstash ingedoken. Al mijn preppy sartorial-ish combinaties apart gelegd: suède loafers, crèmekleurige blouses, black pants en classy effen shirts and all that.

Vanaf vandaag zal het even wennen zijn. Om vier dagen in de week in mantelpak en monk shoes mezelf te laten chauffeuren door de forenzenmetro van de Havenstad richting Hofstad. Maar boi, heb hier superveel zin in. Want de freelanceleven kende ook haar downs. Ik zat namelijk niet alle dagen van de week te schrijven in die superhipster internationale tech hub aan het Singel in Amsterdam. Vaak zat ik ook achter mijn laptop @ osso mijn ding te doen. En dat lieve apenkoppen, is voor een social dier zoals ik best taai. Ik hou namelijk van de kantoorkoffieautomaat-vibe. Maar vooral; eindelijk weer een beetje kantoorstructuur. Ja man. In mijn sollicitatiegesprek zei ik al dat juist creative peoples zoals ik een beetje grenzeloos kunnen zijn. Je weet zelf toch, beetje schrijven, creëren, woorden aan elkaar mixen, dat. Maar dan zonder timetable, zonder deadlines. Een kantoorbaan geeft die structuur juist op een presenteerblaadje en dat vind ik lekker. Breintechnisch is het ook een winner. Het feit dat ik ergens mooi naartoe kan werken samen met een team of iets echt af moet hebben binnen nul minuten. Tijdens mijn start up-tijd in Damsko had ik natulek ook deadlines, maar als freelancer kon ik die tijd wat chiller indelen.

Dus, nogmaals en again: het is vandaag officiëel een beetje afscheid nemen van mijn hipsterschrijftijdperk. Bu-bye hoodie, dag dag Nike Air Max. Ok, niet helemaal, maar wel voor de volle vier dagen van de week. Of ik er een beetje sentimenteel van word? Nee joh, want ik bekijk dit alles als een AH Bonusvoordeelkaart. Ik heb superveel voordeel van zowel mijn freelancewerk als mijn nieuwe politieke werkplek. Ik blijf in alles een observator. Doe mijn ding. Schrijf dingen uit, schrijf dingen op. Recht toe rechtaan, feitelijk. Met diepgang, met monkeyhumor, Met straattaal en deftig jargon in de mixer. Het wordt supertof, echt, ik geef hier fabrieksgarantie op.

Dus blijft eigenlijk alles hetzelfde ja toch. En zeg nou zelf, een monkey met gepoetste schoentjes blijft altijd, precies, een apenkop.

Hasta luego en tot het volgende blog landgenoten van me!

Het Aapje In het Land van Meuk

Afgelopen zondag was bucketlistdag in de categorie Recycle je Gek. Ik was op de grootste rommelmarkt van Europa bij de IJ-hallen op de NDSM-werf. Met mede-meukverkopers gebroederlijk naast elkaar, 750 kramen sterk.

Samen met partners in crime Laura en Laura alias Joop en Wiet, had ik klokslag 08.00 een royale kraam volgebouwd met imposante kledingbergen, opgeleukt met een grote partij schoenen die lonkten naar een tweede, mooier leven. Een mooie santekraam hadden we, vol miskopen, inefficiënte aankopen (‘want ik heb dus twintig zwarte shirts snap je’) en items die toch eigenlijk ‘best leuk’ zijn en je jezelf afvraagt waarom je dat fijne jasje vrijwillig in de handen van sluwe groothandelaren gaat laten vallen. Prioriteiten is all that matters op een dag als deze.

Twee dagdelen marktvrouwtje uithangen is eigenlijk nergens goed voor. Want snacken (friet, chips en appelkoeken), want omzet laten verdampen door een nieuwe lading verse tweedehansjes. Die kledingkast die nog geen twee weken geleden zo glorieus was uitgeruimd, zal weldra weer slim opnieuw ingedeeld moeten worden op nieuwe, eh ouwe spullen. Nja. Mijn rock solid SMART doelstelling die ik rond 7.30 had geformuleerd, (hark alleen pecunia binnen en koop zelf niks) was rond het middaguur al op een totale fiasco uitgelopen.

Want een wandeling naar het toilet op een rommelmarkt betekent natulek niet dat je via een mobiele isoleercel van kraam naar plee wordt gereden. Neen, je moet je een weg zien te banen tussen al die superverleidelijke Sartorialproof vintage rotzooi. Slalommen zul je tussen de loslopende hipsters en stylistes met hun fijn gekamde haartjes en kleertjes. Een sanitaire stop moet je verdienen, hier bij de IJ-hallen. Uiteindelijk heb je nog maar 1 eurocent over voor toiletjuf Ria. Omdat die andere 49 cent allang is stukgeslagen op een weelderige sjaal die je onderweg tegenkwam. Want een sjaal die op precies tien manieren om de middel gestrikt kan worden; je laat nog liever je schoonmoeder langs de snelweg staan. Dat werk. 

Maar godgloeiendegloria, wat was het een toffe dag. Emotioneel ook. Glimlachen om galajurkjes en backpacktopjes. Janken om een jas waarin Wiet in 2011 samen met mij nog op de bevroren Keizersgracht had gelopen. Hysterisch worden want een vakantiekoopje blijkt een designerpiece van minstens 500 US dollar. Hoopjes stof gemaakt door Chinese en Indiase kinderhandjes. Balen stof op een kraam geknald, ooit fashionitems die met ons mee waren gegroeid. Bewust, onbewust. En nu klaar om verpatst te worden voor 1 eurie per stuk. Afscheid nemen van dingen die je lichaam om wat voor reden dan ook bedekt en beschermd hebben.

Er zit iets onmiskenbaars ontroerends in die kledingrecycle-wereld. Wiet, Joop en ik waren dabei.

Het Aapje paradeert zich gans in haar Zara camelcoat. En eet er af en toe een banaan bij.

Het Aapje paradeert zich gans in haar Zara camelcoat. En eet er af en toe een banaan bij.

Buit van de dag
– een superstatige Zara-camelcoat
– Adidassweater met vette 80’s vibe (van de boyfriend van Joop geweest. Ze liggen waarschijnlijk allebei nog steeds in een deuk dat ik ‘m überhaupt wilde (kopen)
– de halve inboedel van Wiet. Gratish. Maja, ik ben dan ook getuige op haar huwelijk.