Mijn intens luidruchtige, sexylelijke tweede huid

Hier ben ik, het geïmponeerde geïmporteerde stadsmeisje wonend op de Westzijde dat met een sponzen planga chaos, gerse dingen, vuile dingen, daklozen dingen, gouden gurlz, geschiedenis en ego’s opzuigt.
Het is crazy hier.

Hier op de middenstip aan de Westsidestrip zie ik slechts zijdelings Sexy Lexie en Koning Gabriël regeren vanaf glazen Chicago-blikvangers waarbinnen de ziel van bloed, werk, textiel en tranen het fundament is gelegd voor afzichtig asfalt in het midden van Middelland waar nasty Alfa Romeo’s tegenwoordig het wit van je schoentjes hardhandig ontmaagden.
Het is historisch hier.

The Monkey zoekt nog naar beste plek om haar apenkool te performen🙊🍌✊

The Monkey zoekt nog naar beste plek om haar apenkool te performen🙊🍌✊

Hier snakt mijn onrustige stadshart naar rustage rustiek, het intense verlangen van vroeger toen je koprolde-omrolde in groen gras van limonade en de Fabeltjeskrant. Hier slurp ik ijle lucht van neplama’s en onwerkelijke pinguïns gemaakt van buurtliefde en sappige blaadjes, gevaarlijk dicht bij het district van luidruchtige zwervers en zwoele boysproblematiek.
Het is veilig hier.

Hier staat stadsmeisje stil te zijn, zijdelings kijkend naar geschiedenis, gouden tanden, grofheid, Gabriël en gras. Mijn planga gaat af:
want
mijn
tweede
huid
is
hier.

RamonaMaramis©2018

Dit Spoken Wordgedicht schreef, herschreef en verfijnde ik dankzij een toffe Spoken Word Workshop op 24 juni jl. Thanks to Wessel Klootwijk voor de fantastische buurtrondleiding en the one and only Elten Kiene, onze Spoken Word-inspirator tijdens de workshop. De rondleiding en workshop waren in het kader van ZigZagCity, de jaarlijkse alternatieve Rotterdamse route, waar dit jaar mijn eigen buurt, Het Oude Westen, volledig (en volledig terecht) in de shine stond.

Italiaans flaneren met Jasmijn, Amber en Cipres

Italianen weten als geen ander dat liefde heel prima geprikkeld kan worden via intense geurbelevenissen. Door in parfums weelderige bloemige noten te mengen met frisse fruitige elementen bijvoorbeeld. Dolce & Gabbana lanceerde onlangs hun klassieker, D&G Light Blue, opnieuw in een nóg sprankelendere variant. De groene appel nog iets aanweziger aangezet met dat geraffineerde randje van amber, afrikaantjes en jasmijn zoals in de oerversie. Jasmijn is ook een geurnoot die Cavalli goed weet te combineren. Dat doet hij met een sexy boeket van bergamot, cipres en roze laurier in zijn parfum Paradiso. Alsof je een van zijn diep uitgesneden zijden longdresses draagt maar dan in de vorm van parfum: zwoelzwierig. Uitgesproken Italiaans maar van een heel andere orde is Sì van Armani. De nestor van de Italiaanse chic blijft bij zijn signatuur door chypre te mixen met houttonen, zwarte bessen en blond muskushout. Een karakteristiek parfum voor alle classy ladies van deze wereld. Alledrie de geuren zijn verschillend en toch hebben ze één gemene deler: die onmiskenbare Italian swag. Intens, sensueel, uitbundig maar altijd stijlvol. Voor welke geur ga jij?

Editor's pic: Paradiso, Light Blue Intense, Sì.

Editor’s pic: Paradiso, Light Blue Intense, Sì.

Persoonlijk vind ik Italiaanse geuren altijd aanwezig op een fijne manier. Het bescheiden ‘Ik koop een geur die niet per se aanwezig is’-argument, is niet aan mij besteed. Ik koop ook geen jurkje omdat ik daarmee als een camouflage-soldaat de hele dag ongemerkt in een hoekje van mijn office wil zitten. Blijf dan thuis. Dus, de Italiaanse geuren die ik hierboven noemde heb ik zelf ook. En heb ik geselecteerd op hoog flaneergehalte, ja, zelfs voor op kantoor. Armani vind ik bijvoorbeeld een lekker kantoorgeurtje, aanwezig maar gepast. Vrouwelijk maar niet per se sexy. Paradiso van Cavalli is het meest ongrijpbare van het trio. Fris, soort van bescheiden. Maar als de jasmijn doorkomt dan is het flirten geblazen. Kan prima naar werk maar zeker ook casual. Dolce & Gabbana’s Light Blue Intense is wat mij betreft de knaller van het jaar. Spectaculair prikkelend door de appel. De jasmijn en citrus geeft Light Blue een bijna masculiene aqua-vibe. ‘Lekker’ voor op kantoor en je kunt daarna meteen door naar de vrimibo ermee want sexy af.

Die Italianen. (Bijna) onnavolgbaar in stijl. Onnavolgbaar goede neus voor geuren. Dat ook.

Ik ben op Bryce. En ook op George

Ik maak even een diepe buiging voor hipster Amsterdams (!) brillenmerk Ace&Tate. Omdat het ontstaansverhaal van Ace&Tate mooi is in al haar eenvoud. De oprichter, Mark de Lange ergerde zich namelijk kapot aan de manier waarop de gemiddelde (slechtziende) Nederlander aan z’n lunettes komt.

De metingen en eindeloze brildoorpassessies tot daar aan toe. Maar dan komen de supplementen op de bril. Ontspiegelde glazen, krasvrij, ultradun, multifocaal, sterkte, cylinder. Allemaal extra extra. En al die extra’s is alsof knaagdieren aan uw creditcard knabbelen. Voor je het weet is het opperdepop. Voor alle extra afwijkingen en leuke dingen bij of op je bril moet je namelijk harde doekoes neertellen. Ai. En dat vond de Lange te belachelijk voor woorden. En ik ook. Daarnaast heeft de Lange nog een ander geniaal argument: warum heb je wel budgetproof schoenen en accessoires maar als je een leuke bril wil, hoe dan? Eerst een bank beroven? Daarom.

Ace&Tate voelde die irritatie feilloos aan en lanceerde een winning collectie monturen in verfijnd Italiaans acetaat (daar komt ook de naam Ace & Tate vandaan. Briljant niet?!). En het allerbelangrijkste: of je nu brilsterkte jampot hebt of gewoon een kek fashionable frame op je neus wil, de prijs is fixed. Hoe nice! Voor mensen die nu kotsbakje pakken vanwege dit verkapte promo-blog: rustig aan. Dit is écht geen gesponsorde blog. Ik ben gewoon een enthousiaste brilsmurf. En fan van aanstekelijke goed doordachte marketingconcepten. That’s it.

Lenzen heb ik trouwens ook gehad. Ontelbaar veel. Vooral, daar is ie weer, in mijn studententijd. Met enige regelmaat in de gootsteen doorgespoeld, tegelijkertijd met mijn kater. Echt superefficient hangoveren noem ik dat.
Één keer na een harde nacht doorhalen inclusief pizza funghi als ontbijt, vond ik de volgende dag twee champignonstukjes in mijn lenzenbakje. Waar m’n lenzen dan waren? Ja uhm weet ik veel, opgegeten?

Anyway. Had ook een keer groene lenzen. Vond ik tof en sexy-ish. En daar ging het op gegeven moment mis mee. Blijkbaar lagen ze te lang in het lenzenbakje. Met als gevolg blurry eye sight toen ik ze in had en bijna tegen een lantaarnpaal fietste. Weg sexy oogopslag, hallo geschrokken Bambi-blik. Daarna ging het snel: billenkoek van de oogarts, lenzen door de plee gespoeld en bril besteld. Want niet zozeer de lenzen maar droog hoornvlies waren de nasty bitches. Aha, vandaar die rode oogjes altijd. Een contactlens sluit dan als het ware het al droge hoornvlies af. Niet zo handig dus. En gevaarlijk vooral.

Inmiddels draag ik brillen zoals ik m’n sneakers draag. Veel afwisseling, on fleek gematched met mijn outfit. Dus ja, ik heb veel brillen. En nu is daar sinds m’n laatste verjaardag Bryce (want alle brillen heten Bryce, Nina, Hudson, etc). Knappie bril Bryce die ik in een soort speeddate thuis uittestte. En ook dat thuispassen is dus zo’n briljant servicedingetje van A&T.

Die koosnaampjes bij alle monturen maakt ook nog eens dat je er een heel lekker verhaal van kunt bakken. Want ik kan dus zeggen dat ik Dylan, Hudson en George heb weggeswiped. Vervolgens Bryce heb gespot, hem thuis heb verleid, getest en met hem voor de spiegel heb staan shinen. En ook gewoon keihard aan de polygamie, want George heb ik namelijk ook nog achter de hand. Als m’n back up datecrush. En, ssst! Bryce is een beetje jaloers. So you know.