Hey Monkey, are you a start up (p)resident now?

Sinds een maand zit Týrsday op TQ en delen we de ruimte met Kinder, het andere bedrijf van partner Mathys. TQ zit aan het Singel bij het Muntplein in het voormalige ABNAMRO-pand. Het is een tech bedrijfsverzamelgebouw van het überhippe soort. Met on point faciliteiten to please her residents. Ja, wat wil je ook als deze hub gepartnered wordt door KPMG, ABNAMRO en Google. Anyhow. Via Slack kreeg ik mijn onboardingdocument met de huisregels horend bij het nieuwe kantoorconglomeraat KinderTyrsday. Een fijn naslagwerkje met de usuals zoals waar de wifi, waar de koffie valt te tappen, waar workspace-afspraakjes maken. En dat je vooral van de schalen met nootjes en fruit mag pakken voor je vitaminen- en mineralenfix. Maar niet alles in 1 keer opeten. Juist.

In onze kantoorunit wordt er vooral heel geluidsarm gewerkt. Veel koptelefoons en oortjes voor de peoples die wel goed gaan op een beetje reuring in de oren. Ik ben daar eentje van. Silent solo disco. Omdat het nogal silent is, slacken we voortdurend met elkaar. En we hebben Trello en mail en good old Whatsapp.

Ik snap opeens warum de Onboarding laws voorschrijven dat koffie halen een groepshug-moment hoort te zijn. Hét blijkt het moment om elkaar beter te leren kennen. Andere momenten bestaan niet; omdat je dan namelijk keihard je skills tegen de plinten aan zit te knallen in naam van Týrsday, in mijn geval. Kennismakings kan overigens ook heel prima op de roemruchte TQ Happyhours, elke vrijdag (watch my next blog on this one). Wil je daarnaast écht iets substantieels bespreken, iets waarin emotie in je stem nogal doorslaggevend kan zijn om je punt te kunnen maken? Buiten de offices zijn in de gangenstelsels overal knusse nisjes gecreëerd waar je chill met je laptopjes hardop kunt overleggen. Zei ik overleggen? 80% van de TQ residents chillen languit op de banken, designstoelen en hangmatten while working. Heel verleidelijk, maar ik zou serieus in slaap vallen in lighouding. Of ben ik gewoon te gewend geraakt aan de arbo-verantwoorde corporate rechtopzitten-stoelhouding? Who knows. Meetingrooms zijn er overigens ook. Dat geldt ook voor de eenpersoons phoneboots: bel/werkhokjes waar je even solo aan je start upcarrière kunt skypen. Heb je ADHD of is je Molly van afgelopen weekend nog niet uitgewerkt? Pingpongtafel, trampoline en stoelmassages zijn available to release some tension.

Irritant hè dat Engels overal doorheen in dit blog. Dan moet je sowieso niet op TQ willen werken. Nederlandssprekenden zijn exotische menschen hier. Minstens 99% aan Engelse woorden, zinnen en combinaties daarvan galmen en gonzen door dit pand dat het een lieve lust is. Daartussen roept een verdwaalde Italiaan of Kroaat iets techy in zijn moerstaal. Maar verder lekker Engelsings. Deal with it. So do I.

Verder ben ik hier helemaal in mijn element qua dresscode. De start upgurlz hier dragen óf hoodies high waists sneakers óf boyfriend, vintage overhemd en loafers. En alle Sartorial-proof lookjes hiertussen in. Love this so much. Ik heb de TQ catwalk tot nu toe voornamelijk gelopen in mijn Madonna- en Run DMC-shirt, hoodie over caps, broeken met Filasokken eroverheen, mijn Nike Air Max afgewisseld met Air Forces. Dat ik ooit op kantoor heb rondgelopen in strakgesneden broeken, jasje en blouse en rennend van de ene bila naar de volgende boardroomsessies op glimmende Chelsea-boots, is mind blowing onvoorstelbaar.

Dat ik hier bij Týrsday zit te werken waar je output, je suggesties en je contentadviezen realtime worden aangenomen, zonder dat het eerst in twintig target-afvinkbare projectplannen moet worden geknald, is ook intens ongelofelijk. Er is no such thing als hiërarchie, clusterhoofden, afdelingscoordinatoren en chef controles. Hier zijn het de partners en collega’s die je direct voeden met werk dat gedaan moet worden. Die weten waar jij qua skills goed op gaat. Dus waar jij blij van wordt, stop jij in je werk. En wat jij met liefde erin stopt en waar je je goed bij voelt is hands down goed voor Týrsday. Klinkt simpel toch? Nou niet voor corporates waar de dagelijkse dingen des levens zo gaan: ‘conform je competenties ga jij project X en Y doen. Middels milestones kijken we dan naar de next steps en of je na je jaargesprek je competenties moet herzien.’ Lees dit een paar keer en je krijgt door hoe lekker de minds van een start up werkt. Hoe een corporate denkt en werkt moet je gewoon negeren, duh.

Týrsday any other day. It works for me for sure. En nu kijken hoe ik de komende maand November to Remember bij deze leuke jongens&meisjes van Týrsday doorkom. Later!

 

HOE DERTIG WIL JE ZIJN

Dertigers zijn weekdiertjes
ze willen zich ontworstelen aan en losmaken van Ikea, van gedeelde shampoo, van onderknuppel zijn.

Dertigers willen design, een exotische regendouche en onderdirecteur van onderknuppels zijn.

Rechtop in pak lopen is lastig als je dat weekend nog in de kroonluchters hebt gehangen.

Ooit was je nog geen dertig maar slechts drie dagen oud
staakte je je huilterreur op het moment dat firma Moederkloek je voorzag van voedsel, liefde en een deken.

Als driejarige volgde spelen, schommelen, snoepen, het slopen van de X-Box van neefje.

Nu wil je ergonomische schommels exporteren en maakt X-Box plaats voor laptops zo dun als de vioolsnaar van je getalenteerde kleuterkind.

Nu is de Brexitverontwaardiging in je agenda gepland
naast vluchtelingenproblematiek
naast de bila’s en carrièredoelstellingen.

Je verslaapt je in je drieseizoenendekbed
je mist de volgende meeting maar nooit je maandelijkse salaris.

Dertigers willen startup zijn, een teamleider met tuin op het hooikoortsvrije zuiden zijn
of ze willen een crowdfundfenomeen rijp voor een beursnotering-dertiger zijn.

Dertigers doen aan paskamerverwachtingsmanagement want willen alles wat bij hun leeftijd past
en weten het daarna ook even niet meer.
Van bedrijfsfiets naar lease, van koffiehaler naar koffiemarktleider, van backbencher naar de voorhoede.

Rechtop in pak lopen is leuker als je niet bang bent om te kreukelen
je mening wordt heus wel gehoord
ook als je die nìet hebt.

Met een dekbeddonatie red je de wereld allicht niet, maar als je humeur daarvan opknapt dan vind ik dat ook prima.

Bouw een schommel, dear dertigers
pak een biertje en ontspan
shampoo van de Ikea is best behoorlijk en onderknuppel zijn al helemaal,
als je maar je best blijft doen.

En nee, dertigers zijn geen weekdiertjes
maar het was een prachtige haak. Een haak om de aandacht, die voortdurend onder spanning, keuzestress en ruis staat, te trekken

waarvan akte, waarvoor dank.

ramonamaramis©2016

Dit gedicht is geschreven in opdracht van de Metropool Dertigersborrel die plaatsvond op vrijdag 9 juli 2016 in Den Haag.